" 3 ΦΟΡΕΣ ΣΚΛΗΡΟΣ"

Στο πρωτότυπο αφιέρωμά της  "Εν ψυχρώ"  η Ταινιοθήκη της ΕΡΤ-3 συνεχίζει την Τρίτη 23 Ιουνίου στις 21:00 στον Αλέξανδρο (Εθνικής Αμύνης 1) με ελεύθερη είσοδο με τη δεύτερη ταινία του υποαφιερώματος στο γαλλικό νεονουάρ. Είναι το "3 φορές σκληρός" ( 3 Hommes a abattre, έγχρωμο, Γαλλία, 1980) διάρκεια 89’ ) του Ζακ Ντερέ.

Η αίθουσα είναι μια ευγενική παροχή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας- Κέντρο Πολιτισμού και η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνεται από το ΚΕΜΕΣ.

Το φιλμ προλογίζει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί στους θεατές. Με το τέλος του φιλμ θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με τους θεατές, ενώ το προς διατύπωση θέμα για το ελεύθερο, λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο είναι: Οι πολιτικές υπεραξίες στο σινεμά του Ντερέ

Το σενάριο προέρχεται από το μυθιστόρημα του Ζαν Πατρίκ Μανσέτ Το μικρό μπλε της δυτικής ακτής. Παίζουν: Αλέν Ντελόν. Ντάλιλα Ντι Λατζαρό, Μισέλ Οκλέρ.

Η υπόθεση είναι η ακόλουθη: Ένας άγνωστος βοηθάει έναν άνθρωπο που πυροβολείται σ’ ένα αυτοκίνητο και εμπλέκεται άσχημα με το παρακράτος. Οι εξελίξεις θα είναι επιταχυμένες. Εξαιρετικό νενουάρ με πολιτικές αναφορές, εξαιρετική οργάνωση και πολλαπλή ανατομία του βρώμικου παρασκηνίου.

Το κείμενο που θα διανεμηθεί στους θεατές είναι το ακόλουθο:

«Ένας άνδρας πυροβολείται σ’ ένα αυτοκίνητο, ένας άγνωστος τον βοηθάει και πλέον οι δολοφόνοι τον κυνηγούν ανελέητα. Οι αποκαλύψεις θα είναι συνταραχτικές.

Τρεις άνδρες για ταχεία εκτέλεση, τρεις κηδείες και ένα παρακράτος. Και κοντά σ’ αυτούς ο ήρωας (Αλέν Ντελόν), το παλικάρι, η νιότη, η σεξουαλικότητα, ο φαλλός. Το κατεστημένο, αφόρητα γερασμένο, ζηλεύει και επιβουλεύεται το άλλο, την ανατροπή, το νέο. Διαθέτει μόνον πιστόλια αντί  για φαλλό, ευνουχιστικά σύνεργα αντί για ερωτισμό ταχείες εκτελέσεις, αντί για τελετές έρωτα και προσφοράς.

Ο Ζακ Ντερέ με καταπλήσσει, με συγκινεί αλλά και με τρομάζει με την τελειότητα και ωριμότητα του ντεκουπάζ του. Μια αυστηρή, γεωμετρημένη γεωγραφία του κάδρου, μια έμμονη ιδέα στη λεπτομέρεια, στο «άψογον». Ντεκουπάζ της τελειότητας, λοιπόν, ή η τελειότητα του ντεκουπάζ, που από τεχνοαισθητικός παράγοντας μετατρέπεται σε στάση σκηνοθεσίας, στάση σινεμά, στάση ζωής.  Αυτή η αυστηρά δομημένη ταινία ξεφεύγει από τα στερεότυπα του πολιτικού νουάρ και μετατρέπεται σε κοινωνική επίκληση. Στην πάλη του παλιού με το νέο, της συνάντησης με τη ρώμη του απόκρυφου, του διαπλεκόμενου με την ομορφιά της νιότης,  ο νικητής αποκλείεται να είναι η αρετή.

Ο Ντερέ τα γνωρίζει καλά αυτά και τολμάει να μιλήσει (και να σχολιάσει) και για την ανικανότητα του παλιού και φθαρμένου. Όταν στερείσαι, το αντιρροπείς μ’ ένα πιστόλι και όταν δεν έχεις άλλο τρόπο να εκτονωθείς, πυροβολείς (εκσπερματώνεις άραγε;) μέσα στο στόμα, δείχνεις αυτό που σου λείπει περισσότερο από όλα: Η προοπτική, η ζωή, η νιότη, το σεξ. Το κράτος και το παρακράτος είναι ανερωτικά και ανιαρά, είναι γραφειοκρατικά, τυπολατρικά, συμβατικά, διεκπεραιωτικά, όπως μια επίσκεψη σε πουτάνα που μόλις και μετά βίας σε ανέχεται»

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «3 ΦΟΡΕΣ ΣΚΛΗΡΟΣ»

Εξάλλου, δέκα λόγοι για να μην χάσετε το 3 φορές σκληρός είναι οι ακόλουθοι:

1.    Για την εξαιρετική, μινιμαλιστική, υποδειγματική σκηνοθεσία του Ζακ Ντερέ

2.    Για την εξονυχιστική προσοχή στις λεπτομέρειες και τις επιλογές χώρων

3.    Για τον εξαιρετικό ρόλο που διαπλάθει ο Αλέν Ντελόν.

4.    Για τη διεισδυτική ανάδειξη των πολιτικών παρασκηνίων και του παρακράτους

5.    Για την εξαιρετική μετατόπιση της αιώνιας σύγκρουσης καλού κακού, που μετατρέπεται σε σύγκρουση νέου και γερασμένου.

6.    Για την υπόγεια, ψυχαναλυτική ματιά

7.    Για το συνδυασμό πως είναι ένα φιλμ ταυτόχρονα με τολμηρές καταγγελίες του γαλλικού νεονουάρ αλλά και υψηλή, ψυχαγωγική δύναμη.

8.    Για τις πολλές σημαντικές ανατροπές, όπως στον ευνουχισμό και την ιδεολογική γήρανση

9.    Γιατί και πάλι ο Ντερέ από ένα ταπεινό, κινηματογραφικό  είδος παράγει μη αναμενόμενες υπεραξίες.

10. Για την εν γένει πικρή απαισιοδοξία που αποπνέει το φιλμ.

Υ.Γ. Η επόμενη ταινία παρουσιάζεται  τη Δευτέρα 29 Ιουνίου στις 21:00 στον Αλέξανδρο με ελεύθερη είσοδο και είναι το εξαιρετικό νεονουάρ του Ζοζέ Τζιοβανί Η σπείρα των Παριζιάνων με τον Λίνο Βεντούρα.

Διαβάστε περισσότερα »

"Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΙΣΕΛΝΤΟΡΦ"

Με ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, που ανθολογείται πάντα στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, συνεχίζει τις προβολές της το Σεπτέμβριο η Ταινιοθήκη των τριών ραδιοφώνων της ΕΡΤ-3, που, ιδιαίτερα αγαπητή στη Θεσσαλονίκη, κάλυψε ένα μεγάλο κενό πάνω στην κινηματογραφική παιδεία και ψυχαγωγία που έλειπαν από την πόλη.

Έτσι, τη Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου στις 21:00 στη θερινή «αίθουσα» στην Αγγελάκη 14 και πάντα στο αφιέρωμα Όταν ξέσπασε η βία  προβάλλεται το κορυφαίο αριστούργημα του γερμανικού σινεμά Ο δράκος του Ντίσελντορφ (Μ, ασπρόμαυρο, Γερμανία 1931, διάρκεια 100΄). Σενάριο  Τέα Βος Χάρμπου και Φριτς Λανγκ και σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ. Στο βασικό ρόλο ο Πέτερ Λόρε.

Η προβολή γίνεται με τη συνδιοργάνωση και την καλλιτεχνική επιμέλεια του ΚΕΜΕΣ, ενώ η χορηγία της ταινίας είναι ευγενική παροχή της New Star και του κ. Βελισσάριου Κοσυβάκη. Το φιλμ προλογίζει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, στους θεατές θα διανεμηθεί μνημειώδης ανάλυση από το γαλλικό, κινηματογραφικό,  θεωρητικό περιοδικό Καγιέ Ντε σινεμά, ενώ μετά το τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Διευκρινίζεται πως η βία στη συγκεκριμένη ταινία αφορά σ’ εκείνη της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τα πρώιμα στοιχεία του ναζισμού.

Σημειώνεται πως το έξοχο αυτό φιλμ ξεναγυρίστηκε το 1951 από τον Τζότζεφ Λόουζι με τίτλο Ο δράκος του Λονδίνου.

Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου στη Γερμανία ένας προβληματικός τύπος σκοτώνει κοριτσάκια. Όταν η αστυνομία αποτυχαίνει να τον συλλάβει, τότε οι ζητιάνοι (που χάνουν έσοδα από τον κόσμο που φοβάται να κυκλοφορήσει τη νύχτα) τον κυνηγούν, τον πιάνουν και τον στέλνουν σε λαϊκό δικαστήριο.

Ένα νουάρ που σου κόβει την ανάσα με έξοχες εξπρεσιονιστικές λήψεις και με άψογη κοινωνιολογική και ιδεολογική ανάλυση. Τι συμβαίνει, λοιπόν, σε εύθραυστες δημοκρατίες που σκιάζει ο ναζισμός; Διαχρονικό, επίκαιρο αριστούργημα, ανέγγιχτο από το χρόνο.

Το κείμενο που θα διανεμηθεί στο κοινό είναι το ακόλουθο:

«Όσο κι αν το άκουσμα του ονόματος Φριτς Λανγκ παραπέμπει τους περισσότερους στο φουτουριστικό δυστοπικό παραμύθι «Μετρόπολις», αυτός εδώ ο «Δράκος» θα είναι το αξεπέραστο αριστούργημα του. H πρώτη ομιλούσα ταινία του μεγάλου Γερμανού δημιουργού είναι η ταινία που εισήγαγε το θέμα της εγκληματικής παθολογίας.

Μετά από ένα ειδεχθές σεξουαλικό έγκλημα, ένας κατά συρροή ψυχοπαθής δολοφόνος (ο πρώτος serial killer του παγκόσμιου σινεμά), o Χανς Μπέκερτ τρομοκρατεί το Βερολίνο. Σκοτώνει νεαρά κορίτσια, ενώ σφυρίζει τον αγαπημένο του σκοπό- τον “Peer Gynt” του Γκριγκ. Δύο παράλληλες έρευνες διενεργούνται - η μία από την αστυνομία και η άλλη (η περισσότερο αποτελεσματική) από τους ανθρώπους του υποκόσμου.

Με αυτήν την αφορμή ο Λανγκ στήνει ένα φρικιαστικό πορτρέτο μιας χώρας έντρομης, που με απόλυτη φυσικότητα έχει ανοίξει την αγκαλιά της στον Χίτλερ. Θαυμάστε την αρχιτεκτονική των χώρων, την ιδιοφυή υπόνοια της βίας εκτός κάδρου, τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς και τελικά την κορυφαία σκηνή του λαϊκού δικαστηρίου. Στο “Μ” τα πράματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Από την πρώτη ακόμα σεκάνς, στην οποία μια παρέα παιδιών τραγουδούν ένα μάλλον τρομακτικό παιδικό τραγουδάκι, ο Λανγκ χρησιμοποιεί τον ήχο για να κλονίσει την αυθεντία της εικόνας. Η μικρή μελωδία του Γκριγκ γίνεται εφιαλτική στα χείλη του Δολοφόνου και ο ήχος -σε βάρος της εικόνας- αποκτά προνόμια. Ο ήχος στην ταινία αυτή παίζει κεντρικό ρόλο, δημιουργώντας ένα απειλητικό σύμπαν που εκτείνεται και εκτός της οθόνης.

Ο τίτλος «Μ» βγαίνει από τη λέξη “Mörder”, που στα γερμανικά σημαίνει Δολοφόνος. Το φιλμ μεταφέρει εκπληκτικά τον παλμό μιας τυπικής γερμανικής αστικής κοινωνίας, η οποία, λίγο πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, απόλυτα αποστειρωμένη από κάθε προμήνυμα του επερχόμενου ναζιστικού εφιάλτη, βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο πρωταγωνιστής Πέτερ Λόρε κυριολεκτικά δημιούργησε σε κινηματογραφικό επίπεδο, με αυτή τη διεισδυτική του σπουδή, τον ίδιο τον ρόλο του ψυχοπαθούς serial killer. Ορισμένα από τα χαρακτηριστικά, που ο ίδιος κληροδότησε με την ασφυκτικά ρεαλιστική και σχεδόν νατουραλιστική του ερμηνεία, διακρίνονται ευκρινώς σε μετέπειτα αριστουργήματα του είδους όπως το «Ψυχώ».

Η περισσότερο ενδιαφέρουσα όμως πλευρά της συγκεκριμένης ταινίας έγκειται στο γεγονός πως ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο Δράκος, «απασχολεί» σημαντικά μικρό αριθμών πλάνων. Η προσέγγιση γίνεται με μεγάλη φειδώ, σχεδόν «τρομαγμένα». Ο θεατής παίρνει ακριβώς όσα είναι απαραίτητα, προκειμένου να γιγαντωθεί μέσα του η ανησυχία και ο φόβος. Τα κίνητρα, οι μέθοδοι, οι σκέψεις μένουν καλά κρυμμένα πίσω από πολλαπλά σύννεφα επιτηδευμένων σεναριακών υπεκφυγών. Όλα αυτά μέχρι την τελική σκηνή απολογίας του Δράκου, μπροστά στο ιδιόρρυθμο «λαϊκό δικαστήριο», όπου αποκαλύπτεται το εύρος της εσωτερικής του πάλης με την άλλη πλευρά, την Σκοτεινή. Η βουτιά στη νοσηρή του αντίληψη είναι ακαριαία, μη αναστρέψιμη και δίχως ανάσα. Η αλήθεια του τινάζει σαν γυμνό καλώδιο τις συνειδήσεις των ακροατών (εντός και εκτός οθόνης) και ανατρέπει με το αναγκαίο θράσος κάθε ισορροπία καλού και κακού, σωστού και λάθους, σε μια κοινωνία που φαίνεται να βυθίζεται προοδευτικά στην απόλυτη ηθική συσκότιση. Λίγα χρόνια αργότερα ο Λανγκ αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία και από εκεί στις ΗΠΑ και το Χόλιγουντ, εκδηλώνοντας απροκάλυπτα την αποστροφή του προς το επεκτεινόμενο ναζιστικό καθεστώς».

Εξάλλου,  10 λόγοι για να μην  χάσετε τον Δράκο του Ντίσελντορφ είναι οι ακόλουθοι:

1.   Για την άψογη, εξπρεσιονιστική του αισθητική

2.   Για τις δομές του πρώιμου νουάρ που σου δημιουργεί ανατριχίλες και διάχυτο τρόμο

3.   Για τον εκπληκτικό ρόλο του φοβισμένου Πέτερ Λόρε

4.   Για τη συγκλονιστική κλασική μελωδία του Γκριγκ που μεταφέρει μια αύρα μόνιμου φόβου.

5.   Για τους λειτουργικούς φωτισμούς

6.   Για τα πλάνα με την κιμωλία και το μαρκάρισμα του άλλου με το γράμμα Μ

7.   Για την ιδεολογική, διαχρονική μνήμη

8.   Για την ανάλυση του πώς ο καθημερινός φασισμός γεννάει το ναζισμό.

9.   Για τη λεπτολόγο ανάλυση του πώς διολισθαίνει η κοινωνία προς το χειρότερο.

10.                     Για την όλη πολύπλευρη δυναμική του εγχειρήματος.

Υ.Γ. Διευκρινίζεται πως την επόμενη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου στο ίδιο αφιέρωμα θα παρουσιασθεί το αριστούργημα του Σαμ Πέκινπα Άγρια συμμορία.

Διαβάστε περισσότερα »

"ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ"

Η Ταινιοθήκη των τριών ραδιοφώνων της ΕΡΤ-3 συνεχίζει το κορυφαίο αφιέρωμα του καλοκαιριού  με θέμα Όταν ξέσπασε η βία, όπου ανιχνεύονται διάφορες μορφές βίας.

Οι προβολές με την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη συμπαράσταση του ΚΕΜΕΣ γίνονται κάθε Δευτέρα στις 21:00  στη θερινή «αίθουσα» της Αγγελάκη 14  πάντα με δωρεάν είσοδο.

Οι πολυπληθείς σινεφίλ που μένουν στο τέλος συμμετέχουν σε μακρά συζήτηση για το θέμα και της προβληματική της προβληθείσας ταινίας.

Απόψε Δευτέρα 18 Αυγούστου παρουσιάζει το βραβευμένο αριστούργημα του Μιχαήλ Καλατόζοφ Όταν περνούν οι γερανοί (ασπρόμαυρο, Σοβιετική Ένωση, 1957) σε σενάριο από θεατρικό έργο. Πρωταγωνιστούν Τατιάνα Σαμοΐλοβα, Αλεξέι Μπατάλοφ.

Η ταινία κέρδισε Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες και τιμητική διάκριση για την Τατιάνα Σαμοΐλοβα.

Η βία στο συγκεκριμένο φιλμ αφορά σ’ αυτή του πολέμου, που διαλύει τις σχέσεις

Βρισκόμαστε στα 1941. Η πανέμορφη Βερόνικα κάνει όνειρα για τη ζωή μαζί με τον αγαπημένο της. Όταν ξεσπάει ο πόλεμος, εκείνος φεύγει για το μέτωπο. Κάποτε μαθαίνουν πως είναι αγνοούμενος. Ο εξάδελφός του, που έχει πάρει αναβολή από το στρατό, τη βιάζει. Εκείνη θα περιμένει πάντα τον αγαπημένο της.

Μια εκπληκτική, ποιητική, ρωσική ταινία, που είναι από τις πρώτες που αμφισβητούν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Εκπληκτικές, εξπρεσιονιστικές λήψεις, σπουδαία φωτογραφία, κορυφαίοι ρόλοι με τη Σαμοΐλοβα να ξεχωρίζει. Σκληρή κριτική αλλά και αγάπη για την πατρίδα και φυσικά ύμνος στον πραγματικό έρωτα.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Ρίτσαρντ Πένια.

Η κριτική του Ρίτσαρντ Πάνια είναι η ακόλουθη:

«Στα τελευταία χρόνια του Στάλιν και του σταλινισμού ο σοβιετικός κινηματογράφος είχε πραγματικά εξαφανιστεί. Η συνεχιζόμενη οικονομική εξαθλίωση που προκλήθηκε από τον πόλεμο καθώς και ο γενικός φόβος που κυριαρχούσε στην καθημερινή ζωή ανάγκασαν τα κάποτε σπουδαία σοβιετικά στούντιο να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, άρχισε σιγά-σιγά να ξεπροβάλλει ένας αναγεννημένος σοβιετικός κινηματογράφος. Η ταινία που έγινε σύμβολο αυτής της αναγέννησης είναι το Όταν Περνούν οι Γερανοί του Μιχαήλ Καλατόζοφ . Φαινομενικά, είναι ένα πολεμικό  ρομάντζο (ντυμένο τον μανδύα της αντιπολεμικής ταινίας θα προσθέταμε εμείς) που κάνει λόγο για δύο εραστές, τον Μπόρις και τη Βερόνικα, οι οποίοι χωρίζουν λίγο μετά την έναρξη του πολέμου. Όμως, η ταινία αψήφησε όλα τα κλισέ του είδους (εξ ου καταρχάς και ο χαρακτηρισμός της ως αντιπολεμική). Αντί να εξυμνεί τις ένδοξες νίκες του Κόκκινου Στρατού, επικεντρώνεται σε κάποιες από τις σκοτεινότερες στιγμές του πολέμου, όταν η ικανότατη και τρομερή γερμανική μηχανή κατατρόπωνε εύκολα τον κακά οργανωμένο και φτωχά εξοπλισμένο (αν και ηρωικό) ρωσικό στρατό.

Στο μέτωπο κυριαρχούν η απόγνωση και η αίσθηση του επικείμενου θανάτου.  Ωστόσο, οι Σοβιετικοί θεατές αγάπησαν αυτήν τη μελέτη των πολεμικών εμπειριών τους. Πιθανότατα είχαν κουραστεί από την προπαγάνδα και γνώριζαν καλά ότι στην πραγματικότητα ο πόλεμος είχε αναδείξει λίγους ήρωες. Ο Μπατάλοφ και η Σαμοΐλοβα είναι υπέροχοι, σέξι και γλυκύτατοι ως νεαρό ζευγάρι. Όμως αληθινός σταρ της ταινίας είναι ο διευθυντής φωτογραφίας Σεργκέι Ουρουζένσκι. Με τα συγκλονιστικά πλάνα του με γερανό ή με κινητή κάμερα ο Ουρουζένσκι (ο οποίος είχε δουλέψει με τον Ντοβζένκο στο θαυμάσιο πολεμικό ντοκιμαντέρ Η Μάχη της Ουκρανίας) δίνει την αίσθηση ενός κόσμου που είχε χάσει τα στηρίγματά του ή οποιοδήποτε άλλο σταθερό σημείο αναφοράς, ηθικό, πολιτικό κτλ. Αργότερα ο Ουρουζένσκι δημιούργησε με τον Καλατόζοφ το Είμαι η Κούβα (1964). Όμως, αν εκείνη η ταινία φαίνεται σε κάποιους υπερβολικά μπαρόκ, το Όταν Περνούν οι Γερανοί δεν χρησιμοποιεί οπτικά εφέ για εντυπωσιασμό. Πρέπει να σημειώσουμε ότι ήταν η πρώτη σοβιετική ταινία του Ψυχρού Πολέμου, που προβλήθηκε ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε την ταινία είναι οι ακόλουθοι:

1.   Για την εκπληκτική, τεφρόχρωμη φωτογραφία της

2.   Για τη συγκλονιστική κίνηση της ποίησης (αυτό που λέει το αμερικανικό τραγούδι poetry in motion)

3.   Για την υποκριτική  μονομαχία Τατιάνας Σαμοΐλοβα και Αλεξέι Μπατάλαφ. Είναι συγκλονιστικοί και οι δυο τους.

4.   Για τα λειτουργικά πλάγια καδραρίσματα

5.   Για τη δυναμική αξιοποίηση του  εξπρεσιονισμού

6.   Για την έξυπνη ανατροπή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού

7.   Για την αιώνια αναμονή. Αυτό που αγάπησες πάντα το περιμένεις, το προσδοκάς.

8.   Για την καταγγελία των στρεβλώσεων του υπαρκτού σοσιαλισμού

9.   Για τη δυναμική ενός θεατρικού έργου που γίνεται έξοχη ταινία  χάρις στα ντεκουπάζ και τη γεωγραφία των κάδρων.

10.                     Για τους γερανούς που λειτουργούν ως ένα πολύπλοκο σύμβολο ταυτόχρονα φυγής, αναμονής, προσδοκίας και έλευσης.

Υ.Γ. Την άλλη Δευτέρα 25 Αυγούστου θα προβληθεί το βραβευμένο αριστούργημα του Γιέρζι Σκολιμόφσκι Η κραυγή που σκοτώνει.

Διαβάστε περισσότερα »

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ@ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΡΤ 3

Η Ταινιοθήκη των τριών ραδιοφώνων της ΕΡΤ-3 συνεχίζει το κορυφαίο αφιέρωμα του καλοκαιριού  με θέμα “Όταν ξέσπασε η βία” , όπου ανιχνεύoνται διάφορες μορφές βίας.  Οι προβολές με την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη συμπαράσταση του ΚΕΜΕΣ γίνονται κάθε Δευτέρα στις 21:00  στη θερινή «αίθουσα» της Αγγελάκη 14  πάντα με δωρεάν είσοδο. Οι πολυπληθείς σινεφίλ που μένουν στο τέλος συμμετέχουν σε μακρά συζήτηση για το θέμα και την προβληματική της προβληθείσας ταινίας.

Απόψε Δευτέρα 11 Αυγούστου θα παρουσιασθεί το βραβευμένο αριστούργημα του Λουκίνο Βισκόντι Θάνατος στη Βενετία (Morte a Venecia, έγχρωμο 1971, Ιταλία, διάρκεια 130΄) με τους Ντερκ Μπόγκαρντ, Μπγιόρν Άντερσεν, Σιλβάνα Μαγκάνο.

Διευκρινίζεται πως η βία στο φιλμ είναι του πολέμου, του θανάτου, της ασθένειας.

Από μυθιστόρημα του Τόμας Μαν η ταινία, πέρα από το ειδικό βραβείο στις Κάνες, προτάθηκε για Όσκαρ κουστουμιών, ενώ κέρδισε τέσσερα BAFTA (καλλιτεχνική διεύθυνσης, φωτογραφίας, κουστουμιών, soundtrack).

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί ανάλυση του Μανώλη Κρανάκη.

Παραμονές του α’  παγκόσμιου πολέμου και ένας άρρωστος από καρδιά διάσημος μουσικός πηγαίνει στη Βενετία για να ξεκουρασθεί. Εκεί εντυπωσιάζεται από την ομορφιά ενός εφήβου. Πέφτει επιδημία πανώλης.

Ένα εκπληκτικό φιλμ με υψηλή αισθητική, βασισμένο τη ζωή του Γκούσταβ Μάλερ. Ένας εξαιρετικός στοχασμός για το τέλος των συνόρων, της Ευρώπης αλλά και του σινεμά. Μια σπουδαία σε όλα τα επίπεδα δημιουργία.

Η έντυπη ανάλυση του Μανώλη Κρανάκη που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Γκούσταβ φον Άσκενμπαχ: Ξέρεις, μερικές φορές νιώθω ότι οι καλλιτέχνες είναι σαν κυνηγοί μέσα στο σκοτάδι. Δεν ξέρουν ποιος είναι ο στόχος τους και δεν ξέρουν αν τον έχουν πετύχει. Αλλά δεν μπορείς να περιμένεις από τη ζωή να φωτίσει το στόχο και να σημαδέψει για σένα. Η δημιουργία της ομορφιάς και της αγνότητας είναι μια πνευματική πράξη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα πολλά ανυπέρβλητα αισθητικά μοτίβα της μεταφοράς του μυθιστορήματος του Τόμας Μαν στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι είναι το χρώμα και η υφή της άμμου στην παραλία του Λίντο της Βενετίας, εκεί όπου αντανακλάται κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή αυτής της ιστορίας, πένθιμης όσο λίγες στην ιστορία της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου.

Κάποια στιγμή ο τρομαγμένος από το πέρασμα του χρόνου και την πρωτόγνωρη ερωτική επιθυμία που αισθάνεται για τον νεαρό Τάτζιο, συνθέτης Γκούσταβ φον Άσκενμπαχ θα μιλήσει για μια κλεψύδρα που θυμάται από τον πατέρα του και την άμμο που ορίζει την αντίστροφη μέτρηση μόλις την αναποδογυρίσεις. Και πριν προφτάσεις να σκεφτείς οτιδήποτε, ο χρόνος (σου) έχει τελειώσει.

Μια αναποδογυρισμένη ταινία που μετρά αντίστροφα προς το οριστικό τέλος είναι και ο «Θάνατος στη Βενετία», που περισσότερο από ένα δοκίμιο πάνω στην ερωτική επιθυμία ή στην αγριότητα της νεότητας ή ακόμη και στην ατέρμονη αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς, είναι μια εκκωφαντική συμφωνία (σαν αυτή την ομώνυμη του Γκούσταβ Μάλερ που στοιχειώνει κάθε εικόνα του φιλμ), ενορχηστρωμένη πάνω στο θάνατο και κυρίως πάνω στη ζωή που τον προσπερνά, αδιαφορώντας για την νομοτελειακή ύπαρξή του.

Διασχίζοντας ένα καλοκαίρι βασανιστικής υγρασίας, παρακμής και θανατηφόρας επιδημίας, ο ήρωας του σπαρακτικού Ντερκ Μπόγκαρντ δεν είναι μόνο ένας άντρας που προσπαθεί μάταια να εξιδανικεύσει την τόσο φυσική έλξη του για ένα αγγελικό αγόρι, αλλά κυρίως ο τελευταίος κάτοικος μιας Ευρώπης που τελειώνει, πριν παραδώσει για πάντα το χρόνο της σε μια νέα εποχή.

Καθισμένος σε μια σεζ λονγκ στην επίπεδη παραλία απέναντι από το «Grand Hotel des Bains» - στο συγκλονιστικό φινάλε της ταινίας - θα προδοθεί από την αμείλικτη ζέστη, μα περισσότερο και από αυτήν από την εκ προοιμίου χαμένη μάχη απέναντι σε όλα όσα πεισματικά τρομάζεις να παραδεχτείς τη στιγμή που πρέπει».

Υ.Γ. Την άλλη Δευτέρα 18 Αυγούστου θα προβληθεί το βραβευμένο, ποιητικό αριστούργημα του Μιχαήλ Κολατόζοφ «Όταν περνούν οι γερανοί».

Διαβάστε περισσότερα »