ΟΙ 8 ΠΙΟ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ΤΥΠΟΙ ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΗ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ

Η blogger και επικοινωνιολόγος  Μαρία Κόφου , λίγο πριν το ταξίδι της στον Παναμά, περιγράφει στο μπλογκ της  «T-STORIES FROM MY WORLD» τους 8 πιο εκνευριστικούς τύπους συνεπιβάτη στο αεροπλάνο.

"Είτε ταξιδεύετε συχνά είτε μια φορά το χρόνο σίγουρα κάποια στιγμή σας έχει τύχει να πάτε στο Ελ. Βενιζέλος για να προλάβετε την πτήση σας για έναν εντός ή εκτός Ελλάδος προορισμό. Και σίγουρα έχετε περιμένει στην ουρά για να ανεβείτε στο αεροπλάνο. Και ακόμα πιο σίγουρα έχετε βρεθεί ένα βήμα πριν στολίσετε με βρισιές τον διπλανό, μπροστινό ή πισινό σας γιατί σας έσπασε τα νεύρα.

Εντάξει, μην ντρέπεστε να το παραδεχτείτε! Δεν είστε οι μόνοι, ούτε φυσικά είστε υπερβολικοί! Και για να δείτε ότι σας κατανοώ απόλυτα και συμπάσχω, συγκέντρωσα τους 8 πιο εκνευριστικούς τύπους συνεπιβάτη και σας δίνω λύσεις για να τους αντιμετωπίσουμε παρέα με γέλιο και… φάπες."

Περισσότερα: http://travelstoriesfromyworld.com/2014/08/06/%CE%BF%CE%B9-8-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CF%84/

Πηγή: Μαρία Κόφου

http://travelstoriesfromyworld.com

Διαβάστε περισσότερα »

LONDON CALLING@AEGEAN

Κινηματογραφικό, πολυπολιτισμικό και πάνω από όλα ανθρώπινο μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς το καλαίσθητο και πρωτότυπο για τα δεδομένα της Ελλάδας μπλογκ της Μαρίας Κόφου «Travel Stories From My World». Αυτή τη φορά η διεθνούς νοοτροπίας δημοσιογράφος, επικοινωνιολόγος, blogger και travelista  (από το travelistas) περιγράφει την εμπειρία της να πετάξει με Aegean απολαμβάνοντας τις χαμηλές τιμές και το προνόμιο να «προσγειωθεί» από τις πρώτες στο νέο terminal του αεροδρομίου Heathrow του Λονδίνου.

«Αν με διαβάζεις καιρό θα έχεις καταλάβει πόσο πολύ αγαπώ την Ιταλία και πως δε χάνω ευκαιρία να την επισκέπτομαι όταν βρίσκω λίγο ελεύθερο χρόνο. Σου έχω μιλήσει επίσης για την αγαπημένη μου Κωνσταντινούπολη, για το Παρίσι και για τη Βαρκελώνη και φυσικά για τα σχέδια που κάνω κάθε τόσο για το επόμενο ταξίδι.

Αγαπώ να μπαίνω σε αγαπημένα μου ταξιδιωτικά websites, να παίρνω ιδέες για ταξίδια, να μιλώ με φίλους που ζουν στο εξωτερικό και μετά να ψάχνω εισιτήρια. Έτσι και σήμερα το πρωί, μιλώντας με τη φίλη μου τη Λου στο Skype με ρώτησε γιατί δεν κανονίζω να την επισκεφτώ στο Λονδίνο που ζει τον τελευταίο ένα χρόνο.»τονίζει.

Και συνεχίζει: «Η αλήθεια είναι πως αγαπώ πολύ το Λονδίνο και ας το έχω επισκεφτεί μόλις μία φορά για 5 μόνο μέρες. Είναι ένας προορισμός που πολύ πριν πατήσω το πόδι μου εκεί τον ήξερα απέξω.  Ήξερα πού να πάω, τι να δω, πώς να μετακινηθώ με το μετρό, που να βγω το βράδυ για φαγητό και όλα αυτά γιατί η δασκάλα των Αγγλικών που μου έκανε ιδιαίτερα είχε καταφέρει να μου μεταδώσει την αγάπη της γι’ αυτή την τόσο ξεχωριστή πόλη.

Πριν κλείσω καν το Skype άρχισα να ονειρεύομαι ήδη το ταξίδι. Τότε θυμήθηκα το λόγο που δεν είχα ξαναεπιδιώξει να πάω στο Λονδίνο παρόλο που είχα άτομα που ήταν διαθέσιμα να με φιλοξενήσουν. Έμενα στην Ιταλία εκείνη την περίοδο και είχα κλείσει εισιτήρια με μια low cost εταιρεία η οποία με έστελνε στο Stansted. Θα αναρωτηθείς πού στο καλό είναι αυτή η περιοχή. Το ίδιο αναρωτήθηκα και γω αλλά δεν πτοήθηκα. Μέχρι που έφτασα εκεί. Μιάμιση ώρα ταλαιπωρίας από το Stansted μέχρι το κέντρο του Λονδίνου και αυτό γιατί το συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι χωμένο και χαμένο τόσο μακριά από το Λονδίνο που ο μόνος τρόπος για να φύγεις από εκεί ήταν το λεωφορείο. Όσο και να προσπαθώ δε μπορώ να ξεχάσω την κούραση και τα σπασμένα νεύρα λόγω της κίνησης που είχαμε φάει μέχρι να πλησιάσουμε τη London Victoria Station.»

Όταν ανέλυσε όλη την ταλαιπωρία εκείνου του ταξιδιού στη φίλη της  Λουκία και της είπε  πως δεν ψήνεται  να φάει πάλι την ίδια κούραση εκείνη βάλθηκε να ψάχνει ένα τρόπο να την  πείσει να κλείσει εισιτήριο. «Αφού την έχασα για κανένα πεντάλεπτο και έβλεπα μόνο το μισό της πρόσωπο στο PC έτσι όπως έψαχνε χωμένη στο google, μου ανακοίνωσε πως θα μου έκλεινε εισιτήριο με Aegean που πετάει στάνταρ για Heathrow και έχει ρίξει και τις τιμές της αρκετά το τελευταίο διάστημα. «Ρε συ, εδώ γράφει πως η Aegean από 23 Ιούλη μεταφέρει τις πτήσεις της στον καινούριο Terminal 2! ‘Ντάξει, κλείνεις εισιτήρια για 23/7 και θα έχεις και θέμα για το επόμενο άρθρο σου για το ότι ήσουν και από τους πρώτους που προσγειώθηκαν στον νέο Terminal! Και δεν έχεις και δικαιολογία για ταλαιπωρίες και άλλα παρόμοια! Από τον Terminal 2 παίρνεις το τρένο (HeathrowExpress) και σε 15 λεπτά είσαι στο London! Δες και το link για να πεισθείς και μετά περιμένω να μου δείξεις την κράτηση, να το ξέρεις! «Και τι έκανες τελικά;» θα με ρωτήσεις! Θα σου πω μόνο πως αυτή τη στιγμή έχω ανοίξει το αγαπημένο μου travel notebook για να θυμηθώ που είχα πάει, τι δεν είχα προλάβει να δω από το Λονδινάκι τότε, να κλείσω θέατρο από τώρα και γενικά να οργανώσω ένα σούπερ πενθήμερο γιατί πολύ απλά τώρα που μιλάμε εγώ έχω ήδη τυπώσει το εισιτήριό μου και μετράω αντίστροφα!» περιγράφει.

Περισσότερα:http://travelstoriesfromyworld.com/2014/06/24/london-calling/

Πηγή: Μαρία Κόφου

           http://travelstoriesfromyworld.com/

Διαβάστε περισσότερα »

Ο ΟΛΛΑΝΔΟΣ, ΤΟ ΙΝΤΕΡΣΙΤΥ ΚΑΙ... Ο ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ

To πρωτότυπο μπλογκ "T-Stories from my world" της Μαρίας Κόφου φιλοξένησε την εμπειρία του Ιωάννη Κυφωνίδη σε ένα ταξίδι με τρένο.

“Σεπτέμβριος 1990. Παραμονές απόφασης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 που ήταν υποψήφια και η Αθήνα και μάλιστα ως το μεγάλο φαβορί.

Στο Καλλιμάρμαρο  έχει στηθεί ολόκληρη παραγωγή για τους ενδεχόμενους πανηγυρισμούς κι εγώ μαζί με το συνονόματο πρώτο ξάδελφό μου Γιάννη Κυφωνίδη ως «Χρυσοί Εθελοντές» κατεβαίνουμε από τη Θεσσαλονίκη  σιδηροδρομικώς. Μόνο που για λόγους οικονομίας και εμπειρίας αποφασίζουμε να ταξιδέψουμε με το κλασικό τρένο, το γνωστό καρβουνιάρη. Αρχικά ,σύμφωνα με το πρόγραμμα, έπρεπε να ξεκινήσουμε στις 8 το πρωί με πιθανή ώρα άφιξης στην Αθήνα 3 το μεσημέρι.

Μόνο που τίποτα δεν έγινε σύμφωνα με το πρόγραμμα. Το τρένο έφθασε από Έβρο στη Θεσσαλονίκη με δύο ώρες καθυστέρηση κι ενώ αναφωνούμε «Αμήν»,  όταν επιτέλους επιβιβαζόμαστε, περιμένουμε άλλη μία ώρα μέσα στο τρένο. Κάποια στιγμή κι ενώ τα ρολόγια γράφουν 11 το πρωί , ακούμε με ανακούφιση από τα μεγάφωνα ότι αναχωρούμε εντός πενταλέπτου. Ήμασταν και σίγουροι ότι θα ξεκινήσουμε….τρομάρα μας. Όπως το τρένο άρχισε να κινείται με κατεύθυνση  την Αθήνα, δεν πέρασαν δέκα λεπτά,  και άρχισε  να επιστρέφει στο σιδηροδρομικό σταθμό Θεσσαλονίκης. Είναι αυτό που λέμε πορεία προς τα εμπρός, αλλά προς τα πίσω…!!! Το κατάπιαμε και αυτό γιατί δεν είχαμε και άλλη επιλογή και κάναμε ακόμα λίγη υπομονή. Στις 12 εδέησε να βάλουν ξανά μπροστά τις μηχανές κι έτσι να ξεκινήσει ένα πολύ ….ωραίο….ταξίδι, εφάμιλλο με τον επικό άθλο του Μπεν Χουρ, τουλάχιστον σε χρονική διάρκεια. Το αποκορύφωμα ήταν το κουπέ , όπου βρίσκονταν οι θέσεις μας. Τέσσερις από τη μία πλευρά και άλλοι τέσσερις από την άλλη, ο ένας κολλητά δίπλα στον άλλον, κάτι σαν χαμάμ εν κινήσει.

Στα 19 και 20 μας βέβαια κάναμε πως δεν καταλαβαίναμε,  γιατί δε γινόταν κι αλλιώς. Μέχρι και τα οικογενειακά μιας γλυκιάς κυρίας από την Καρδίτσα που ταξίδευε με τον πρωτοετή φοιτητή γιο της μάθαμε. Δε μας χώριζε ούτε μεσοτοιχία, για να αποφύγουμε το κουτσομπολιό εξ΄ακοής.

Το ταξίδι κυλούσε ως σενάριο Ελληνικής Κωμωδίας 80’ίλας. Ολλανδός μάλιστα τουρίστας με ρωτούσε  για τα καπνά της Θεσσαλίας και το πόσο καλά είναι-γιατί άραγε- κι εγώ επειδή ήμουνα σεμνό και ταπεινό παιδί και δεν ήξερα από τέτοια  του έλεγα απλά «Ναι, Ναι».  Και σα να μην έφθανε αυτό, ο υπεύθυνος του κυλικείου έβγαινε με μία κουδούνα σαν τον τελάλη,  ανακοινώνοντας το μενού της ημέρας…Ουδέν σχόλιον δε θα κάνω επ’αυτού….”

“Στη συνέχεια επέστρεψα στο κουπέ , όπου μαζί με τον ξάδελφό μου μοιραστήκαμε το walkman του. Πως έγινε αυτή η Σολομώντεια μοιρασιά; Πήραμε από ένα ακουστικό ο καθένας!!!

Κι ενώ μας πήρε κανονικότατα ο ύπνος-μα τι γλυκός ύπνος ήταν αυτός-ξυπνήσαμε μισή ώρα πριν φθάσουμε Σταθμό Λαρίσης με τη Σοφία Αρβανίτη να άδει στα αυτάκια μας «Μόνη Περπατώ, Σκεφτική και Βιτρίνες κοιτάω…».

Στο σταθμό μας περίμενε η αγαπημένη μου εξαδέλφη και αδελφή του Γιάννη Αθηνά μετά Βαΐων και Κλάδων κάπου στις 7.30 , απόγευμα πια.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητό της , όπου, επειδή είχε χαλάσει το ραδιοκασετόφωνο, είχε βάλει στο πίσω κάθισμα φορητό με μπαταρίες. Και όλως τυχαίως ο σταθμός μετέδιδε ABBA.

Για την ιστορία,  τους Ολυμπιακούς του 1996 δεν τους πήραμε παρά τη σιγουριά μας, μας κέρδισε η Ατλάντα. Αλλά πήραμε το αίμα μας πίσω ,όταν το 1997 κερδίσαμε τους Ολυμπιακούς του 2004.

Και για την έτερη ιστορία, η επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη έγινε μετά από καμιά δεκαριά μέρες με ΙΝΤΕΡΣΙΤΥ,  μέσα σε πέντε ώρες και δέκα λεπτά και δεν το πιστεύαμε.   Πρωτόγνωρη εμπειρία για το 1990, καθώς ήταν ο πρώτος χρόνος κυκλοφορίας αυτών των αμαξοστοιχιών στις Ελληνικές Σιδηροδρομικές Γραμμές.

Είκοσι και κάτι χρόνια μετά , θυμάμαι με πολύ μεγάλη αγάπη και νοσταλγία το ταξίδι αυτό, αλλά χαίρομαι που πέρασαν τόσα χρόνια, γιατί αυτό με  έναν ελαφρώς  διαστροφικό τρόπο  αποδεικνύει ότι η ζωή θα είναι πάντα ωραία και θα συνεχίζεται…!!!

Ο Ιωάννης Κυφωνίδης είναι Δημοσιογράφος, Ηθοποιός και Σκηνοθέτης.

Τον  βρίσκεις μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης.”

Link: http://travelstoriesfromyworld.wordpress.com/2013/01/24/ο-ολλανδοσ-το-ιντερσιτυ-και-ο-καρβουνι/¨

Πηγή: http://travelstoriesfromyworld.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

"ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΓΑΡΟ?"

Παραθέτουμε αυτούσια την ιστορία που έγραψε για λογαριασμό του εξαιρετικού μπλογκ της Μαρίας Κόφου T-STORIES FROM MY WORLD ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ρόδης:

«Απρίλιος 2008.

Σπουδαστής ακόμα στη δραματική σχολή, αποφασίζω να πάω με τέσσερις συμφοιτητές μου στη Θεσσαλονίκη για να δούμε την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» με πρωταγωνίστρια την καθηγήτριά μας, Πέμυ Ζούνη. Κλείνουμε εισιτήρια με το τρένο των 12.30 το μεσημέρι για να είμαστε Θεσσαλονίκη το απόγευμα, να κάνουμε ένα μπάνιο και να πάμε στην παράσταση. Συναντιόμαστε στη σχολή, παίρνουμε το μετρό (αρχικά κάνουμε λάθος και πήγαμε στην αντίθετη μεριά από το Σταθμό Λαρίσης) και με  χίλια ζόρια φτάνουμε στο τρένο.

Ξεκινάμε για Θεσσαλονίκη. Όλα ωραία και καλά… Μέχρι τη Λαμία, βέβαια, που τότε άρχισε να περνάει η επιρροή της νικοτίνης και να ζητά απελπισμένα να κάνω ένα τσιγάρο! Τότε, δεν ξέρω για ποιο λόγο, το τρένο μας πήγε Θεσσαλονίκη καρφί, δεν έκανε ούτε στάση 5 λεπτών για να αλλάξει μηχανή. 6 ώρες ταξίδι το βγάζεις χωρίς τσιγάρο; Δε το βγάζεις!

Κάποια στιγμή, βλέπω κάποιους επιβάτες να καπνίζουν στα ενδιάμεσα μέρη των βαγονιών… Λέω «Εδώ είμαστε». Πηγαίνω κι εγώ, λοιπόν, με το τσιγαράκι μου στο χέρι, το ανάβω και καπνίζω…. Απόλαυση! Κάποια στιγμή, χωρίς να το πάρω είδηση, μένω να καπνίζω μόνος και τότε σκάει μύτη ένας ελεγκτής και με γραπώνει! «Θα σε κατεβάσω από το τρένο. Θα πληρώσεις πρόστιμο» κι άλλα τέτοια!

Γυρίζω με απόλυτη ψυχραιμία, τον κοιτάζω και του λέω «Μα κι άλλοι καπνίζουν. Πως κάνετε έτσι;». Φυσικά, με υποχρεώνει να το σβήσω στην τουαλέτα (ούτε το μισό δεν είχα κάνει!).  Μπαίνω στην τουαλέτα λοιπόν, το σβήνω και κλείνω την πόρτα γιατί έπρεπε να κάνω και την ανάγκη μου…. Ο ελεγκτής ανοίγει την πόρτα, γιατί νόμιζε ότι καπνίζω και με βλέπει…. Ας μην πω πως! Με την ίδια απάθεια και ψυχραιμία του λέω «Μήπως θα μου το τινάξετε κιόλας;» και του κλείνω την πόρτα στα μούτρα! Από τότε ξέρω καλά – και μεταξύ μας αυτό – όταν θέλουμε να καπνίσουμε, εκτός από τη στάση που κάνει στο Δομοκό, πάμε τουαλέτα, κλειδώνουμε, ανοίγουμε το παράθυρο και απολαμβάνουμε!»

«ΥΓ: Βέβαια, τις περισσότερες φορές οι τουαλέτες είναι άθλιες και πρέπει να κρατιέσαι από τον τοίχο, γιατί με τόσο ταρακούνημα δεν ξέρω κατά πόσο θα παραμείνεις όρθιος!

Ο Κώστας Ρόδης σπούδασε

στη δραματική σχολή

“Βασίλης Διαμαντόπουλος –  Ίασμος”

και ως ανήσυχο πνεύμα γράφει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει.

Ρίξτε μια ματιά στο τελευταίο του επιχείρημα:

Audiobook Mea Culpa»
Link: http://travelstoriesfromyworld.wordpress.com/?s=Ρόδης&submit=Search

Πηγή: http://travelstoriesfromyworld.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »

T-STORIES FROM MY WORLD!!!

Ένα καινούργιο blog εμφανίστηκε για να «ταράξει τα νερά» του διαδικτύου. Ο λόγος για το «T-Stories from my world». Διαχειρίστρια του εν λόγω μπλογκ η Μαρία Κόφου.

Η Μαρία, αφού τελείωσε τις σπουδές της στο τμήμα Μέσων, Επικοινωνίας και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το Erasmus της στην Ισπανία, μετακόμισε στη γειτονική Ιταλία για μεταπτυχιακό. Τώρα πια ζει και εργάζεται εκεί και φροντίζει με το νέο της μπλογκ, να ταξιδεύει τους αναγνώστες στα «ταξίδια» της!

Στο «Trainstories» μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα της Μαρίας, όχι μόνο στα Ελληνικά, αλλά και στα Αγγλικά. Επίσης, θα βρείτε ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, σχεδόν κινηματογραφικός ο τρόπος λήψης φωτογραφιών, που απεικονίζουν την καθημερινότητα στο Μιλάνο. Τα κείμενα γρήγορα, εύστοχα, κατανοητά, με χιούμορ, αποδίδονται με έναν φρέσκο τρόπο γραφής.

Σας παραθέτουμε αυτούσιο το καλωσόρισμα της Μαρίας:

«Καλημέρα! Το όνομά μου είναι Μαρία. Γεννήθηκα στην Αθήνα από μαμά Καλαματιανή και μπαμπά Κωνσταντινουπολίτη. Επέλεξα να φύγω στο εξωτερικό μετά από μια εξάμηνη παραμονή μου στην Ισπανία, στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, έτσι τα δύο τελευταία χρόνια βρίσκομαι μεταξύ Μπρέσιας και Μιλάνου (Iταλία). Δεν ξέρω που θα βρίσκομαι  αυτό το χειμώνα και τι στο καλό θα κάνω… για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι η λατρεία μου για τα ταξίδια , το να ζω καινούριες εμπειρίες και να γνωρίζω συνεχώς καινούρια πρόσωπα. Περνάω κάθε μέρα 4 ώρες από τη ζωή μου στο τρένο και αυτό μου “δώρισε” πολλές ώρες μοναξιάς και παραγωγικών σκέψεων… Αν σας αρέσει να κρυφακούτε, είστε περίεργοι και αγαπάτε τα ταξίδια… ακολουθήστε με…

Hey there! I am Maria. Greek from Athens who for the last two years lives between Brescia and Milan (Italy). I don’t know where I’ll be next winter or what I will be doing… I only know that I love travelling, experiencing new emotions and hanging out with people from all over the world. I spend -everyday-  4 hours of my life in the train and this fact “offered” me lots of lonely moments and productive thoughts… If you like eavesdropping, you are curious and love travelling… come with me and have fun».

Περισσότερα στο: http://travelstoriesfromyworld.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα »