ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ

"Μια εξαιρετική απόδοση του έργου του Ξενόπουλου «Το Φιόρο του Λεβάντε» παρακολουθήσαμε σήμερα από την θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Παπάγου. Οι ερμηνείες των παιδιών ήταν εκπληκτικές. Πολύ ωραία τα σκηνικά και ταιριαστά με την εποχή που διηγείται. Αξιοσημείωτη η προφορά του Νιόνιου που έρχεται από την Ζάκυνθο για να εργαστεί και ο οποίος μιλάει τα Ζακυνθινά με πολύ ιδιαίτερο τρόπο! Τα πάντα ήταν δεμένα τόσο όμορφα, από ερμηνείες μέχρι μουσική και σκηνική παρουσία εξαίρετη.

Έλαβαν μέρος οι μαθητές: Μύριαμ Μάις, Γιάννης Αλεξανδρής, Ελισάβετ Ισραελιάν,Αγλαία Λάφη, Γιούλη Γεωργακοπούλου, Κωνσταντίνος Καββάδας, Αργύρης Σκούρτης, Ιωάννα Λευκού, Σοφιάννα Μουστή, Αναστάσης Γεωργίου, Κωνσταντίνος Λευκος, Κατερίνα Βιδάλη, Φίλιππος Βιδάλης.

Την ευθύνη για την υποκριτική διδασκαλία του έργου, την διασκευή και την μουσική είχε η κ. Γρηγορία Λυρά

Τις χορογραφίες η κ. Κλαίρη Χριστοδουλοπούλου

Υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας , της οργάνωσης και του συντονισμού των παραστάσεων η κ. Ιωάννα Μπεκέ

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης καθώς και στην διευθύντρια του Γυμνασίου κ. Λουΐζα Γεωργιάδου."

Πηγή: Χρύσα Παρίση

Πηγή: http://www.kosmonea.gr/

Περισσότερα: http://www.kosmonea.gr/?p=21518

Η Θεατρική ομάδα του Γυμνασίου-Λυκείου Παπάγου κάνει και φέτος μια εξαιρετική προσπάθεια παρουσιάζοντας τις παραστάσεις
«Το Φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου και την «Αυλή των Θαυμάτων» το Σάββατο 4 Απριλίου και την Κυριακή 5 Απριλίου στις 8 το βράδυ, στο Αμφιθέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» του Δημαρχείου Παπάγου-Χολαργού.

Λίγα λόγια για το «Φιόρο του Λεβάντε»

Ο Νιόνιος Νιονιάκης φεύγει από τη Ζάκυνθο, όπου 'απειλείται' από τη φτώχεια και τους σεισμούς και έρχεται στην Αθήνα για να πιάσει δουλειά στο σπίτι του δικηγόρου Βάλδη, ενός συμπατριώτη που επίσης άφησε το νησί και απολαμβάνει την αστική ζωή στην πρωτεύουσα. Η παρουσία του καπάτσου Ζακυνθινού στο μεγαλοαστικό σπίτι είναι καταλυτική: τον βλέπουμε να παίρνει πρωτοβουλίες σε διάφορα ζητήματα, να μεσολαβεί καλοπροαίρετα στα μυστικά της οικογένειας, να τραγουδά και να χορεύει διασκεδάζοντας με την ψυχή του, ως τη στιγμή που η νοσταλγία του για το νησί γίνεται τόσο επιτακτική που τον παρακινεί γρήγορα να πάρει την απόφαση της επιστροφής.

Λίγα λόγια για την «Αυλή των Θαυμάτων»

Δεκαετία του ’50.

Σε μια αυλή του Βύρωνα συνυπάρχουν οι ψυχές και οι ιστορίες των ανθρώπων που κατοικούν εκεί και συνθέτουν ένα χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της λαϊκής κοινωνίας της εποχής. Με διαφορετικές καταβολές αλλά συνδετικό στοιχείο την αγωνία για επιβίωση και καλύτερη ζωή, τα πρόσωπα εκφράζουν και ζουν τις χαρές και τις λύπες τους, τα όνειρα και τις απογοητεύσεις τους.

Αυτή η υποχρεωτική συμβίωση γεννά όλες τις προβληματικές μορφές μιας μικροκοινωνίας, όπου ο καθένας μοιράζεται, θέλοντας και μη, τον προσωπικό του χώρο και κόσμο. Την ίδια στιγμή όμως διατηρεί ζωντανή την επικοινωνία, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, στοιχεία που πρόκειται πολύ σύντομα να ισοπεδωθούν με τη βίαιη άφιξη του καινούριου αστικού κόσμου της αντιπαροχής και της πολυκατοικίας.