"ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ"

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την παιδεία, τον πολιτισμό , την υγεία και τα βασικά αγαθά στη χώρα μας μετά το επίσημο ξέσπασμα της κρίσης υπογράφει ο κ.Τριαντάφυλλος Τρανός με τίτλο: «Αποχαιρετισμός σε ένα ιδανικό για τη μόρφωση».

«Τέσσερα χρόνια μετά την έλευση της τρόικας η χώρα υφίσταται μια απερίγραπτη κοινωνική καταστροφή, έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε!

 Η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός, τα βασικά αγαθά όπως είναι το ρεύμα και το νερό, είτε θεωρούνται άχρηστες δαπάνες, είτε μεταβάλλονται βίαια σε πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα  τα άθλια καθεστωτικά ΜΜΕ, στα οποία έχουμε αγκιστρωθεί άπαντες σαν υπνωτισμένα χρυσόψαρα,  σβήνουν από τη συνείδησή μας  τις εμπειρίες της μνημονιακής  φρίκης και κάνουν τις αυτοκτονίες από την απελπισία και τους θανάτους από την πείνα και τα μαγκάλια, ακόμη και μαθητών μας, να φαίνονται σχεδόν φυσιολογικοί.

Στη Θεσσαλονίκη, και όχι μόνο εδώ, η ανεργία ξεπερνά πλέον το 30%,  η εγκατάλειψη του σχολείου έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις,  ενώ πολλοί μαθητές και οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν άμεσα και οδυνηρά τις συνέπειες της ανθρωπιστικής πλέον κρίσης χωρίς να σκοτίζεται κανείς να τους συμπαρασταθεί, ούτε καν να  τους εγγράψει στους «δείκτες» και στις «ρούμπρικες» που εσχάτως αποτελούν την κύρια προτεραιότητα του σχολείου και των συναδέλφων μας.

Ταυτόχρονα το ακροδεξιό, πολιτικό θέατρο σκιών της συγκυβέρνησης που ενισχύεται από το Υπουργείο Παιδείας, την Διοίκηση της Εκπαίδευσης και τους τοπικούς παρασιτικούς μηχανισμούς που έχουν απλώσει παντού τα νημάτιά τους -και μέσα στο συνδικάτο ακόμη-, συνεχίζει να παίζει το απεχθές έργο του πάνω στην καμπούρα της κοινωνίας και θα συνεχίζει όσο ο  κοινωνικός  και εργασιακός  Αρμαγεδδώνας που εξαπέλυσε δεν συναντά τις οφειλόμενες σθεναρές αντιδράσεις.

Στο περιθώριο αυτής της καταστροφής του ιδανικού για την καθολική μόρφωση, που γνώρισε καλύτερες μέρες κάποτε, αλλά και της κοινωνικής του βάσης εμείς οι εκπαιδευτικοί ιδιωτεύουμε, κατασωτεύοντας το κοινωνικό κεφάλαιο που μας άφησαν οι σκληροί αγώνες του συνδικάτου  της  προηγούμενης γενιάς, οι οποίοι  μας εξασφάλισαν τα πιο σημαντικά μας δικαιώματα: τη μονιμότητα, το αμετάθετο, το ανθρώπινο ωράριο, τον αξιοπρεπή μισθό, τις εκπαιδευτικές άδειες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την επαρκή υγειονομική περίθαλψη. Όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα πριν τα σαρώσουν τα διαδοχικά Μνημόνια, όσο εμείς λαγοκοιμόμασταν στον καναπέ μας, μπροστά στην αναμμένη τηλεόραση.  

Συνεχίζουμε ωστόσο  να απαιτούμε αλλαγές για την ζωή μας. Προσδοκούμε περισσότερα από όσα δικαιούμαστε από την έκβαση των πραγματικών πολιτικών αναμετρήσεων, στις οποίες δε συμμετέχουμε, ενώ έχουμε  μεταφέρει την μικροπρεπή και ατελέσφορη  λογική της ανάθεσης των ευθυνών για τη ζωή μας  και τη δουλειά μας όχι μόνο στην ενδεχόμενη  πολιτική λύση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές αλλά  και στο συνδικάτο στη ζωή του οποίου δεν συμμετέχουμε , στο συνδικάτο που κανονικά μέσα στην κρίση έπρεπε να είναι το  καταφύγιό μας και το συλλογικό μας αποκούμπι μας αλλά δυστυχώς δεν είναι!

Έτσι, το δεξιό πολιτικό προσωπικό της εκπαίδευσης που σε αυτό περιλαμβάνεται πλέον αντικειμενικά και η πλειοψηφία των διευθυντών και των σχολικών συμβούλων, για να μη μιλήσουμε για τα στελέχη της διοίκησης, μπόρεσε τελικά να εκμεταλλευτεί  στο έπακρο την αναιμική ατομική και συλλογική συνείδηση των εκπαιδευτικών.

Για να εδραιώσει την νέα τάξη πραγμάτων αυτό το άθλιο  συνάφι  αποθεώνει το προληπτικό καψόνι, τη λογοκλοπή, το copy paste και τις  λαθροχειρίες, δυσφημεί την ιδέα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης αλλά  και τους αγώνες που τη στερεώνουν στη συνείδηση των ανθρώπων. Παραπλανεί με άθλια και ανυπόστατα ψεύδη τους συναδέλφους, οι οποίοι με τη σειρά τους αφήνονται παθητικά να τρομοκρατηθούν  και να διαφθαρούν από τους «δείκτες» και τις «ρούμπρικες» ώστε να εγκαταλειφθούν, μερικοί  με αηδιαστική απόλαυση κιόλας, σε ένα αναξιοπρεπή κανιβαλικό πόλεμο «όλων εναντίον όλων».

Μέσα στα σχολεία οι αντοχές και η αξιοπρέπεια των λίγων που αντιστέκονται ακόμη σε αυτήν την κατάσταση πραγμάτων  τραυματίζονται καθημερινά, βοά υπόκωφα μέσα στους συλλόγους διδασκόντων η φαγωμάρα και ο φασισμός «χαμηλής έντασης». Μπορεί  με γυμνό μάτι πλέον να διακρίνει κανείς τα ανησυχητικά συμπτώματα αποδοχής του success story, δηλαδή την κυριαρχία της καθολικής ακροδεξιάς βαρβαρότητας που μας  κουβάλησαν ο Σαμαράς ο Βενιζέλος και οι κλίκες τους.

 Ολοένα λιγότεροι, δίνουμε  εδώ και τέσσερα χρόνια δύσκολες μάχες εναντίον ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού και παράλογου περιβάλλοντος προνομιούχων και λακέδων που αποφάσισαν την καταστροφή του κλάδου και της εκπαίδευσης, ενώ η πλειοψηφία των συναδέλφων επέλεξε τη λούφα, τη συναίνεση και τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης αντί να αγωνιστεί εναντίον όσων με την αγωνία και το φόβο  ως μοναδικά τους «επιχειρήματα» παραλύουν τον εκπαιδευτικό κόσμο και τον μετατρέπουν σε «αποικία τιμωρημένων».

Όμως η κακοποίηση της εκπαίδευσης από τη μεριά των κυβερνώντων, ο σκόπιμος, συνεχής  διασυρμός των εκπαιδευτικών από τα ΜΜΕ δεν βρίσκουν πια  καμία σχεδόν αντίσταση από όσους εξευτελίζουν και αυτό το αναντίρρητο γεγονός δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό. Το καλοκαίρι είναι ξανά  κοντά αλλά όχι μόνο για τις ανέμελες διακοπές που ονειρεύονται οι αφελείς.   Η απειλή της  πειθαρχικής  και οικονομικής εξόντωσης των λιγοστών μάχιμων εκπαιδευτικών που λειτουργούν ακόμη  ως δημόσιοι διανοούμενοι, όπως μας θέλουν όλους οι αγωνιστικές  παραδόσεις του κλάδου, μεγαλώνει. Μαζί μεγαλώνει και η απειλή της διοικητικής εξόντωσης αρκετών από τους εφησυχασμένους.

 Αντί όμως να συνέλθουμε, απογειώνεται ο παράλογος εφησυχασμός  και η ιδιώτευση, θριαμβεύει η καταστροφική  λογική του επιθετικού ατομικισμού, ενώ η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στρουθοκαμηλίζει αδιαφορώντας  πλήρως για τη ραγδαία  εγκατάλειψη του σχολείου από την πλευρά  των πιο φτωχών μαθητών και  την εξαφάνιση της μορφωτικής τους προοπτικής. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζεται μεγαλοπρεπώς με τις άγαρμπες «εξετάσεις» της Α΄ Λυκείου και την «τράπεζα θεμάτων» το μεθοδικό ρήμαγμα των υπολειμμάτων του δημόσιου σχολείου με τη σίγουρη έξωση από το Γενικό και Τεχνικό  Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών τα επόμενα χρόνια.  Τη στιγμή που η κοινωνία διαλύεται, η εκπαιδευτική καθημερινότητα μετατρέπεται-και με δική μας ευθύνη -σε αφόρητη πίεση που ασκείται αδιακρίτως σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές για επιδόσεις και βαθμούς χωρίς κανένα μορφωτικό ή κοινωνικό αντίκρισμα. Ξανά, όπως συνέβαινε στην δεκαετία του 60 τότε που στις διαδηλώσεις τα πανό των διαδηλωτών έγραφαν «Να σπουδάζουν κι οι Φτωχοί!» αλλά  και στον καιρό της χούντας λίγο αργότερα,  απαιτείται από τα θύματα ετερονομία, πολιτική πειθαρχία και τάξη, αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντά τους.

Δυστυχώς η τιτάνια  προσπάθεια που απαιτείται  για την ανάσχεση της προιούσας βαρβαρότητας στο χώρο της εκπαίδευσης έχει φορτωθεί με την περίφημη «ανάθεση» στις πλάτες ελάχιστων «αντιπαθητικών, φωνακλάδων αριστερών» που κανείς δεν τους παίρνει πια στα σοβαρά.

 Οι υπόλοιποι, προτιμούν να ζουν χωρίς ευθύνη, χωρίς πρόσωπο, χωρίς εαυτό, γκρινιάζοντας για τις υπαρκτές ανεπάρκειες, τις αδυναμίες και τις αστοχίες των «συνδικαλιστών», όπως αποκαλούν υποτιμητικά  αυτούς στους οποίους ανέθεσαν την εκπροσώπησή τους!

Να μη γελιόμαστε!  Ο απελπισμένος αγώνας των τελευταίων αλλόκοτων «Απάτσι» ενός κλάδου  δεν αρκεί για να αντιμετωπίσουμε την κρίση που σοβεί μέσα μας και γύρω μας.

Κι όμως, η  ελπίδα, όπως έλεγε ο Χέγκελ, βρίσκεται σε αυτούς  που δεν ελπίζουν!  Βρίσκεται στη δράση που στεγνώνει τα δάκρυα, στη  δράση  που γκρεμίζει τα τείχη του κοινωνικού αποκλεισμού, που  σηκώνει τη σημαία της κοινωνικής αλληλεγγύης, που λειτουργεί  ως πόλος συσπείρωσης-σύνθεσης των αποσπασματικών, διάσπαρτων κοινωνικών αντιστάσεων και  προβάλλει  το αντίπαλο δέος στον άγριο καπιταλισμό.

Στην καρδιά των αιτημάτων αυτού του αγώνα που αλλάζει διαρκώς μορφή, πρέπει να  βρεθούν ξανά οι διεκδικήσεις για την ουσιαστική μόρφωση όλων των παιδιών, και όχι μόνο των «δικών» μας κανακάρηδων, ο αγώνας για τη διασφάλιση για όλους των βασικών  κοινωνικών αγαθών (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, ρεύμα, νερό), η απαίτηση για μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους, η υπεράσπιση της ελευθερίας  και του δικαιώματος του λαού να αποφασίζει αυτός για τις τύχες του. Να αποφασίζει ενάντια στα ενδημικά χουντικά ανακοινωθέντα του τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και την αυταρχική  τακτική των «εντέλλεσθαι» αλλά και της προοπτικής της πλήρους απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης μέσω των επιστρατεύσεων από την κυβέρνηση των  «ξαφνικών  θανάτων» των εργαζομένων και της Δημοκρατίας της ίδιας.

Κάθε  δράση   για την εκπαίδευση είναι όμως σήμερα αναγκαίο να εμπνέεται από ένα μανιφέστο εκπαιδευτικού διαφωτισμού.

Εκεί  δεν πρέπει να ζητάμε από κανέναν να αναλάβει απλώς τυφλή δράση,  δηλαδή να  φορτωθεί την ευθύνη των άλλων χωρίς την άδειά τους και την επιθυμία τους !

Η πράξη πρέπει να είναι μια δραστηριότητα που καθοδηγείται τελικά από τη λογική και όχι από το φόβο ούτε από την ενοχή. Πρέπει ξανά να θέσουμε μέσα στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και στους τόπους της μόρφωσης τα φλέγοντα ζητήματα, να αρθρώσουμε προτάσεις  για όλα τα κρίσιμα ζητήματα για τα οποία παραμένουμε καταστροφικά   σιωπηλοί. 

Σήμερα τρέχουν παράλληλα δύο ρεύματα: ένα ψυχρό και ένα θερμό. Μαζί με την καταστροφή βιώνουμε μία από αυτές τις σπάνιες συναστρίες  όπου τα πάντα μπορούν και πάλι να ανατραπούν. Στον τόπο μας εμφανίζεται δειλά  η δυνατότητα μιας πραγματικής  ρήξης. Δεν υπάρχει τίποτε  που να  μην μπορούμε να κάνουμε. Αυτή την πεποίθηση όμως δεν πρέπει να τη μετατρέψουμε σε ιδεολόγημα, σε κενή θεωρία, αλλά πρέπει να αποφασίσουμε ότι μόνο  με την κοινή  δράση, τη συλλογική μας ευφυία  και τη δέσμευση  μπορούμε να εισάγουμε τα κρίσιμα ένζυμα στον αγώνα  μας ώστε να επιφέρουμε την  αλλαγή.

 Δεν πρέπει όμως να φερόμαστε με κανένα τρόπο σαν αυτό να μπορεί πλέον να συμβεί αυτόματα. Τα περιθώρια πραγματικά  στενεύουν. Η συνείδηση πως όντως, σήμερα «κάτι λείπει!» πρέπει να  γίνει το κινούν αίτιο της δράσης μας

Η συλλογική μας λειτουργία δεν είναι πλέον με κανένα τρόπο  αντίστοιχη με τις ανάγκες του σημερινού  βωβού προλεταριάτου. Όμως  η  φωνή μας πρέπει, πριν από όλα, να γίνει ξανά η έκφραση, η φωνή των αποκλεισμένων και των απελπισμένων.

 Πρέπει να  αντισταθούμε σε όσους σήμερα ασκούν εξουσία στην εκπαίδευση υπακούοντας άβουλοι  στην αντιδημοκρατική «υπερπαιδαγωγική» των Μνημονίων και των αγορών, διαμορφώνουν «κατ΄εικόνα» τους την εκπαιδευτική πολιτική στον τόπο μας, ενώ επιχειρούν ταυτόχρονα  με πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά χρονικά τρόπο να καταστείλουν και τη διαμόρφωση της δημοκρατικής συνείδησης των νέων.

Πρέπει να πολεμήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα, δημόσια, αυτούς που επιδίδονται με αρρωστημένο πάθος στη συστηματική συκοφαντία όλων όσων αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από την ιδεολογία του επιθετικού ατομικισμού που επέβαλαν ως κοινωνικό μονόδρομο οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ, και μάλιστα τη στιγμή που αυτή η ιδεολογία αποσυντίθεται σε φασιστική ιδεοληψία.

Πρέπει να τους πολεμήσουμε  επειδή αυτοί που φοβούνται τη συνάντηση της νεολαίας με τη δημοκρατία, επενδύουν κρυφά ή φανερά στους νεοναζί, οι οποίοι στρατολογούν ανοιχτά πλέον νέους και μαθητές στις μαφιόζικες συμμορίες τους, τους χειραγωγούν και τους εκβιάζουν.

Απέναντι στην «αισθητικοποίηση του φασισμού» που επιχειρούν αυτοί που ελέγχουν την δημόσια σφαίρα σήμερα, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να βοηθήσουν να  αναπτυχθεί  μια νέα δημόσια παιδαγωγική γλώσσα που θα αποτελέσει τη βάση για μια ευρύτερη θεωρία που θα αντιπαλέψει το νεοφιλελευθερισμό και το νεοφασισμό.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναλάβουν, άμεσα, έλλογη δράση μέσα στην ίδια την κοινωνία. Δεν πρέπει να περιοριζόμαστε μόνο στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον πολιτικό  μας φορέα όπου αναμασάμε, συχνά ιδιοτελώς, τα ίδια και τα ίδια. 

Οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι τρομοκρατημένοι και παραλυμένοι σήμερα μαθητές που αποτελούν τα προοπτικά θύματα της κοινωνικής σφαγής, μπορούν αν ενεργοποιηθούν να αποτελέσουν τα κρίσιμα ένζυμα μετασχηματισμού της ύπνωσης, της ενσωμάτωσης και της συναίνεσης που επιχειρεί η συμμαχία ΜΜΕ και κυβέρνησης, σε ελπιδοφόρο κίνημα κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής. Σε όλη την Ευρώπη το ποτάμι της οργής, που έχουν υποτιμήσει οι ελίτ της θεσμοθετημένης πολιτικής, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για την απόκρουση της στρατηγικής του κεφαλαίου να «ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και να κοινωνικοποιεί τις ζημίες», στρατηγικής που προκαλεί καταστροφή στη ζωή των ανθρώπων.

Σήμερα, που οι σπινθήρες  της αντίστασης των ενεργών κοινοτήτων των πολιτών αναδεικνύουν σε πεδίο πολιτικών διεργασιών και κοινωνικών διαμαρτυριών  τις μεγάλες  πόλεις, τα  κατεξοχήν πεδία αντιθέσεων, αντιφάσεων και ανισοτήτων που παράγονται από τη ραγδαία αστικοποίηση, την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση και την ταξική εκμετάλλευση, θέτοντάς τις ξανά  στο προσκήνιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων είναι απαραίτητο σε κάτι τουλάχιστον  να αλλάξει και ο καθένας από μας ως πολίτης!

Μένοντας πολιτικά αδρανείς, κινδυνεύουμε να βυθιστούμε αύτανδροι στα 10.000 μέτρα στην « τάφρο των Μαριάνων νήσων » ούτως ειπείν, να παγιδευτούμε οριστικά σε ένα σύμπαν θολωμένο από το βούρκο, σε μια  "δημοκρατία, χωρίς Δήμο", ή  σε μια "κοινωνία, χωρίς ανθρώπους η οποία κινδυνεύει να απεμπολήσει -κάτω από το καθεστώς μιας ασφυκτικής πιέσεως- τον ίδιο τον εαυτό της! » 

Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως αυτό που ζούμε σήμερα μέσα στα σχολεία δεν είναι απλώς «εκπαιδευτικό πρόβλημα» και πως ακόμα  η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί είναι λιγότερο ικανοί  να κάνουν  το σωστό είναι επίσης η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν πλέον καμία σημασία για την κοινωνία. Η οργή  δεν πρέπει να μας παραλύει, πρέπει να γίνει «ορμή για νέους κοινωνικούς αγώνες».»

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΩΡΑ@YOUTUBE: ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

«Τέχνη και Αντίσταση». «ΤΩΡΑ! \ «Αργότερα» σημαίνει ποτέ!»

Πρόκειται για μια σύντομη ταινία για τα δεινά , όπως λένε οι δημιουργοί της, της κρίσης και της τέχνης  στο δημόσιο σχολείο.

«Oι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος επιβάλλουν καταστροφικές  «αλλαγές» και στην εκπαίδευση. Κατά σύμπτωση(;) έχουν και οι δύο χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο της πολιτικής τους εξέλιξης το Υπουργείο Πολιτισμού. Βέβαια οι ίδιοι ως «ειδικοί» στον πολιτισμό  ούτε καν διανοούνται να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν  φροντίζουν να εκπαιδεύσουν αποτελεσματικά τους βλαστούς των προνομιούχων οικογενειών στον πολιτισμό και στις Τέχνες.

Για τα «παιδιά των άλλων», τα οποία γίνονται σήμερα τα πρώτα θύματα της κρίσης, αδιαφορούν. Έτσι, αυτά εγκλωβίζονται σε ένα φαύλο κύκλο: η φτώχεια επιδεινώνει τη σχέση τους με το σχολείο κι η επιδείνωση αυτή τα οδηγεί στην πρόωρη σχολική εγκατάλειψη. Το σχολείο που καταρρέει σήμερα με πάταγο πρέπει να γίνει «το καταφύγιο των παιδιών» όπως το ζητά η UNESCO. Οι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι του Υπουργείου Παιδείας όμως, περιορίζονται στο να εκπέμπουν το κυνικό μήνυμα: «όσοι μπορείτε  να πληρώσετε επιβιώστε, οι άλλοι πάτε να κόψετε το λαιμό σας».»

«Κάπως έτσι….

Στο μεταξύ οι υπόλοιποι συνηθίζουμε σιγά –σιγά, αποκομμένοι πια από τη συλλογική μουσική και οπτική μας ευαισθησία (ευαισθησία που οξύνει η επαφή με τη τέχνη), την απεχθή εικόνα που θα έπρεπε κανονικά  να μας εξεγείρει: τους νέους «άθλιους» των πόλεών μας, τους άστεγους, τις νέες γυναίκες θύματα του trafficking,  τα  παιδιά που παρατάνε το σχολείο και  γίνονται θύματα σεξουαλικής και εργασιακής εκμετάλλευσης.

«[…] πόσος καιρός πάει άραγε, που έχουμε πεθάνει και δεν το έχουμε κατaλάβει;» Georg Trakl

Η ΔΡΑΣΗ όπως πολύ σωστά λέγεται, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ!

Εμείς πρέπει να πολεμήσουμε τώρα, με όλα τα διαθέσιμα μέσα, αυτούς που επιδίδονται στη συστηματική συκοφαντία των κοινωνικών αγαθών και συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ως «σκληρά αλλά αναγκαία» τα αιωνίως «νέα» καταστροφικά μέτρα και τις απολύσεις. Πρέπει να πολεμήσουμε όσους σήμερα ασκούν εξουσία στην εκπαίδευση υπακούοντας στην αντιδημοκρατική «υπερπαιδαγωγική» των Μνημονίων και των αριθμών, διαμορφώνουν «κατ΄εικόνα» τους την εκπαιδευτική πολιτική στον τόπο μας, ενώ επιχειρούν ταυτόχρονα να καταστείλουν τη διαμόρφωση της δημοκρατικής συνείδησης των νέων. Η Τέχνη στο «άλλο σχολείο» που ονειρευόμαστε με ανοιχτά διάπλατα τα μάτια, ακόμη και μέσα στην καρδιά της καταστροφής, είναι η Κραυγή που Χρωματίζει, η Χρυσαφένια Κλωστή που συνδέει και συμφιλιώνει όλα τα διδακτικά αντικείμενα, σε μια  ισορροπία πολύτιμη, που κάνει αποδεκτές όλες τις μορφές της ανθρώπινης ευφυΐας και ταυτόχρονα χωράει όλα τα παιδιά. Το «σχολείο χωρίς σύνορα», θεωρεί το πολιτισμικό φορτίο κάθε παιδιού ανεκτίμητο θησαυρό και σύμμαχό του στον καθημερινό αγώνα και όχι «ανόητη  πολυτέλεια» όπως προσπαθούν ιδιοτελείς «καλοθελητές» να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει.»

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Με την κρίση να κορυφώνεται στην Ελλάδα , όπως και τις συζητήσεις γύρω από αυτή, ο Αλέξης Μπένος αναλύει  τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια στην Αργεντινή. Όχι μόνο τι μέτρα ελήφθησαν και τι μέτρα δεν ελήφθησαν, αλλά και τι έγινε στην κοινωνία  και πως αυτή αντέδρασε. Από το αίσθημα μιζέριας μέχρι τη «λεηλασία».

Το κείμενο που ακολουθεί στην Ισπανική το αναρτούμε αυτούσιο, όπως ακριβώς μας εστάλη : 

"Los saqueos que se extendieron de Bariloche a Gobernador Gálvez en Santa Fe, a Campana y después al gran Buenos Aires no son el resultado de una conspiración política contra el gobierno, como inventa el kirchnerismo.

Lo que empuja a la gente a saquear es el hambre, el desempleo y la miseria que crecen con el ajuste kirchnerista y la bronca porque se vienen las fiestas, con toda la propaganda consumista y no hay nada para poner en la mesa, no es ni el deseo de cambiar el televisor, ni consignas políticas o de sindicatos opositores.

Es el resultado de un saqueo mucho mayor que sufre el país de nuestras riquezas naturales –empezando por el petróleo, el gas y siguiendo por los productos del campo-, de nuestra industria, nuestras finanzas y nuestro comercio exterior, hoy totalmente controlados por las multinacionales y los banqueros que se llevan sus inmensas ganancias al exterior. A lo que suman los 12.000 millones de dólares que el gobierno de Cristina pagó a los fondos buitres y los banqueros en 2012 por la fraudulenta deuda externa y los 50.000 millones que había pagado en años anteriores.

Por eso los precios de la comida y todos los artículos de primera necesidad se van por las nubes. Las multinacionales que con el aplauso de Cristina se han adueñado hasta de los fideos, no se hable ya de la carne, le dicen al pueblo argentino: paguen los precios de exportación o muéranse de hambre.

No faltarán entre los que fueron a buscar comida los “vivos” que no necesitan y que aprovechan para robar sin necesidad. Pero no es eso lo que está sucediendo, como intentan presentar algunos medios de comunicación plantean los sectores de derecha reaccionarios. Lo fundamental es que empiezan a sentirse con fuerza el hambre, la miseria y las necesidades básicas insatisfechas.

El viceministro de “Inseguridad”, Berni, -el “Rambo” de Cristina- y después el jefe de gabinete, Juan Manuel Abal Medina, tratan de convencer al pueblo de que esto es una conspiración para terminar con la paz social y “ensangrentar las fiestas” organizada por Moyano, Barrionuevo y Micheli, los líderes de la CGT y la CTA que han encabezado el paro del 20 de noviembre y la concentración de Plaza de Mayo del 19 de diciembre.

Esas declaraciones son solo el intento de desviar la atención de la inflación desatada, el tarifazo que acaba de aumentar un 45% el boleto de colectivo y de tren en Capital y Gran Buenos Aires, el impuesto a los sueldos, las jubilaciones de miseria y tantas desgracias más impuestas a los trabajadores y el pueblo por el ajuste kirchnerista al servicio de los patrones y los banqueros.

Pocos le creen al policía-matón y el jefe de gabinete. Pero sus declaraciones son peligrosas igual. Porque indican que la política del gobierno se orienta a declarar desestabilizadores y conspiradores a los trabajadores que se atrevan a defender su salario y sus conquistas atacadas por los patrones y el gobierno. Lo que es peor, estas palabras ya han ido acompañadas de durísimas medidas de represión contra los que van en busca de comida, con decenas presos en los distintos lugares donde hubo saqueos e informes, todavía no confirmados, de dos muertos en Gobernador Gálvez. Detrás de las palabras provocadoras del gobierno está el puño de la represión.

Por un plan de lucha inmediato de la CGT y la CTA

Hugo Moyano encabezó en el día de hoy una conferencia de prensa en la CGT, acompañado por Micheli de la CTA y la CGT azul y blanca, rechazando las acusaciones del gobierno y diciendo que los camioneros y los trabajadores en general somos víctimas del ajuste del gobierno, que es el que provoca la miseria y los saqueos. Pero a la hora de los hechos, sólo dijo que respondería a las “calumnias” de Berni y Abal Medina en las cortes.

Una vez más, a la hora de pelear, Moyano se queda corto, confía en los jueces de la podrida justicia dominada por los patrones y el gobierno.

Los convocantes del paro del 20 de noviembre, en vez de anunciar la continuidad de la lucha, hoy amenazan con terminar la unidad de acción y seguir cada uno a distintas conducciones patronales, Moyano con Scioli y Lavagna, Micheli con Hermes Binner, el “socialista” amigo de la Sociedad Rural. Ponen sus acuerdos electorales con distintos patrones por encima de las necesidades de los trabajadores.

El ajuste, la represión, el hambre y la miseria que nos impone el gobierno unido a los banqueros y los patrones se tiene que responder con un plan de lucha, organizado desde abajo con asambleas en todos los lugares de trabajo para votar los reclamos obreros y las medidas de luchas y plenarios de delegados con mandato en todos los gremios para centralizar la pelea, y llamando a los vecinos de las barriadas obreras a organizarse y sumarse a la pelea. Y debemos exigirle a Moyano y Micheli que rompan sus compromisos con los distintos sectores patronales y se pongan al cabeza de un nuevo llamado al paro nacional de 36 hs., como inicio del plan de lucha que necesitamos.

Ese paro debe ser por todos los reclamos inmediatos: el plus inmediato de $4000 para todos los trabajadores, que el gobierno suspenda de inmediato el pago de la deuda externa y destine esos fondos a un subsidio de emergencia para todos los desocupados, que se obligue a todas las cadenas de supermercado a entregar mercadería gratuita, controlado por los trabajadores para que no haya “avivadas” y que la comida llegue a los que la necesitan y el inmediato cumplimiento de las demandas del paro del 20 N y la reciente movilización del 19.

Mientras damos una respuesta de emergencia a la crisis debemos avanzar también en el planteo de medidas de fondo imprescindibles, como el no pago de la fraudulenta deuda externa y la reestatización de los recursos naturales y las empresas privatizadas (terminando con los subsidios millonarios) bajo control de los trabajadores, la reapertura inmediata de las paritarias para lograr un salario mínimo que cubra la canasta familiar y se reajuste de acuerdo a la inflación real, la prohibición de despidos y suspensiones y dar trabajo a todos los desocupados. Estas son algunas de las medidas que proponemos desde el PSTU para presentar una alternativa obrera y popular al modelo de ajuste y entrega de los K y las variantes patronales.

Llamamos a las comisiones internas, delegados y sindicatos combativos y antiburocráticos, a los partidos de izquierda y organizaciones sociales y coordinar en forma unitaria para exigir e imponer un plan de lucha urgente y estas medidas de emergencia ante la crisis."

Διαβάστε περισσότερα »