Μία φορά κι έναν καιρό σε μία
«μακρινή πολιτεία», που την έλεγαν NORTH,
ταξίδεψαν πολλές και πολλοί υποψήφιες «πριγκίπισσες»
και «πρίγκιπες».
Ανάμεσα σε «κακιές βασίλισσες»,
«κακιές μητριές», «δράκους», «κυνηγούς», «γρίφους», «αινίγματα» και «εμπόδια»,
κατάφεραν να βρουν το «μυστικό χάρτη» που έκρυβε τον «θησαυρό» του προορισμού τους.
Δεν είχαν πάντοτε σελίνια, φοίνικες
και λίρες για να τραφούν, να ξεδιψάσουν ή να αποσπάσουν απαντήσεις για τους γρίφους
του χάρτη, αλλά δύναμη, ευφυΐα, ευστροφία και θέληση. Είχαν όνειρα και στόχους,
ελπίδες και διάθεση για ζωή και δουλειά.
Συνάντησαν στο διάβα τους «αυτοκράτορες»
και «βασιλιάδες», «δούκισσες» και «δούκες», «κόμητες» και «λόρδους», «κυρίες
των τιμών» , αλλά και της «ατιμίας», «μάγους» και «μάγισσες», «κακούς λύκους» ,
αλλά και «κοκκινοσκουφίτσες», «σταχτοπούτες» και «κοντορεβυθούληδες», «ωραίες
κοιμωμένες» , αλλά και «άσχημες κοιμωμένες», «αδράχτια» και «μήλα».
Περπάτησαν, πάλεψαν, έχασαν,
κέρδισαν, έπεσαν, σηκώθηκαν…
Όλες και όλοι τους έφθασαν
στη δική τους «πέρα χώρα», άλλοι πιο εύκολα, άλλοι πιο δύσκολα, αλλά και ορισμένοι
έχασαν το δρόμο, ίσως γιατί βρήκαν κάποιον άλλο.
Μετά από πολλά- πολλά χρόνια
συναντήθηκαν ξανά, όχι όλες και όλοι, για να ακούσουν και να διαβάσουν ένα άλλο
«παραμύθι» που είχε να τους διηγηθεί η συν-πριγκίπισσα τους η Ζηνοβία-Μαρία
Η Αγγελική, η Αικατερίνη, η
Παναγιώτα, ο Γεώργιος, ο Ιωάννης και ο Αθανάσιος ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να συναντηθούν
ξανά , όχι για να βρουν κάποιο χάρτη με τον κρυμμένο θησαυρό, αλλά για να ακούσουν
και να διαβάσουν ένα παραμύθι ζωής.
Κι έδωσαν υπόσχεση ότι θα
βρουν το Λάζαρο, τον Αναστάσιο, τον Ευάγγελο, την Άννα, την Κωνσταντίνα, την Ελευθερία, τη Μίνα, το
Δημήτριο, την Πολυξένη, την Όλγα, τον Ιωάννη, τη Σοφία, τη Γαρυφαλλιά, τον Παναγιώτη, αλλά και τα άλλα παιδιά…για να
ενώσουν τις «αναμνήσεις» , από το παραμύθι
του Βορρά.
ΠΡΙΓΚΙΠΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Αγγελική: Νομίζω πως είναι ώρα
να ολοκληρώσουμε το γεύμα και να αποσυρθούμε.
Ζηνοβία-Μαρία: Αποθέσαμε τους
φοίνικες στον τροφοδότη;
Αγγελική: Ναι, τους αποθέσαμε.
Είναι ώρα να αποχωρήσουμε.
Αικατερίνη: Και δεν και νομίζω….
Αγγελική: Γιατί γλυκειά
Αικατερίνη της Άρτης;
Αικατερίνη: Γιατί και Αγγελική
και των Σερρών, μου οφείλετε και τρία και ολόκληρα σελίνια και πρέπει να μου τα
αποθέσετε παρακαλώ, και αλλιώς δεν αποχωρείτε!
Ζηνοβία-Μαρία: Και δε θα ΄σαι
και καλά…!!! Πάρε τρία πίφτεκς και πολλά και σου είναι!!!
