"Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ" ΤΟΥ ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ

Ο Ελ Γκρέκο ζωγράφισε την “Κοίμηση της Θεοτόκου” (αυγοτέμπερα σε ξύλο)κοντά στο τέλος της κρητικής του περιόδου, ​​κατά πάσα πιθανότητα πριν από 1567. Η υπογραφή του Ελ Γκρέκο «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος ο δείξας» στη βάση του μεσαίου κηροπηγίου ανακαλύφθηκε το 1983 από τον αρχαιολόγο – βυζαντινολόγο κ.Γιώργο Μαστορόπουλο. Καθαρίστηκε και συντηρήθηκε από τον κ. Μπαλτογιάννη. Στο ναό βρίσκεται από το 1850 περίπου. Ενα εξαιρετικό έργο της νεανικής ηλικίας του μεγάλου ζωγράφου, που δείχνει πόσο ώριμος τεχνίτης της «βυζαντινής» τεχνικής και τεχνοτροπίας ήταν ο Θεοτοκόπουλος όταν έφευγε από την Κρήτη (1567), αλλά και κοινωνός της ορθοδόξου πνευματικότητας.

Η ανακάλυψη της Κοιμήσεως οδήγησε στην αναγνώριση των άλλων τριών έργων του (“το Τρίπτυχο της Μοντένα” [1568], “ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία” [1567] και “η Προσκύνηση των Μάγων” [1567]) και στη συνέχεια την αποδοχή ως αυθεντικών περισσοτέρων έργων του, υπογεγραμμένων ή μη (όπως “το Πάθος του Χριστού” ζωγραφισμένα [Πιετά με Αγγέλους] το 1566).

Αυτή η ανακάλυψη αποτέλεσε μια σημαντική πρόοδο στην κατανόηση του σχηματισμού του Ελ Γκρέκο και πρόωρη σταδιοδρομία του. Το έργο συνδυάζει την κρητική σχολή και τον ιταλικό μανιερισμό ως τεχνοτροπία και εικονογραφικά στοιχεία. Ο Ελ Γκρέκο πλέον θεωρείται ως καλλιτέχνης με μια εκπαίδευση διαμορφωμένη στην Κρήτη. Μια σειρά από έργα αναδεικνύουν το στυλ του νεαρού Ελ Γκρέκο, κάποια ζωγραφισμένα ενώ ήταν ακόμα στην Κρήτη, κάποια από της περιόδου του στη Βενετία και κάποια από τη μετέπειτα παραμονή του στην Ρώμη.

Η εικόνα, η οποία παραμένει ως αντικείμενο λατρείας στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Σύρο, πιθανώς μεταφέρθηκε στο νησί κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, από Ψαριανούς εποίκους, πράγμα που δικαιολογεί και την ονομασία της εκκλησίας. Η εικόνα φέρει όλα τα στοιχεία για το καθιερωμένο μοτίβο για το θέμα αυτό, το οποίο ήταν πολύ κοινό στην Ορθόδοξη Εκκλησία με την οποία ο Ελ Γκρέκο ανατράφηκε και επηρεάστηκε από αυτή. Παρ ‘όλα αυτά, έχει χάσει κάποια στοιχεία της παραδοσιακής βυζαντινής λιτότητας, υιοθετώντας χαρακτηριστικά τηςΑναγέννησης.

Έχει όμως ακόμα και κάποιες μικρές παραλλαγές, αντί π.χ. της αυστηρής σύνθεσης με τους δύο άξονες σε ορθή γωνία, παρουσιάζεται εδώ μια περισσότερο δυναμική σύνθεση με την ελαφρά διαγώνια τοποθέτηση της Παναγίας και τη σχεδόν ομόλογη του Χριστού, που σκύβει προς την Παναγία. Εχει ακόμη επισημανθεί η ιταλική καταγωγή του κηροπηγίου και του περιστεριού. Οι λεπτομέρειες αυτές δίνουν το στίγμα της εποχής, του τόπου, αλλά και των αναζητήσεων του μεγαλοφυούς καλλιτέχνη.

Η σύνθεση της “Ταφής του Κόμη Οργκάθ” έχει στενή σχέση με την βυζαντινή εικονογραφία της “Κοιμήσεως της Θεοτόκου”. Τα παραδείγματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει αυτή την άποψη έχουν μια στενή σχέση με την εικόνα της “Κοιμήσεως της Θεοτόκου” του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, που ανακαλύφθηκε το 1983 στην εκκλησία με το ίδιο όνομα στη Σύρο. Η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα πιστεύει ότι μια τέτοια σύνδεση υπάρχει. Ο Robert Byron, σύμφωνα με τον οποίο ο εικονογραφικός τύπος της “Κοιμήσεως της Θεοτόκου” ήταν το συνθετικό μοντέλο για την “Ταφή του Κόμη Οργκάθ”, ισχυρίζεται ότι ο Ελ Γκρέκο ως γνήσιος βυζαντινός ζωγράφος εργάστηκε καθόλη τη ζωή του με ένα ρεπερτόριο των κατασκευαστικών στοιχείων και μοτίβων κατά βούληση, ανάλογα με τις απαιτήσεις και την εκφραστική αφήγηση της τέχνης.

Πηγή: http://olympia.gr/2013/08/15/%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF/

Πηγή Φωτογραφιών: Fashionart Lover

Διαβάστε περισσότερα »

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΟΥ

Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου είναι ορθόδοξος ναός στη Σύρο και πολιούχος της πρωτεύουσας Ερμούπολης. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Πλατεία Μιαούλη και το Θέατρο Απόλλων και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.

Είναι ο τρίτος αρχαιότερος Ιερός Ναός της Ερμούπολης, μετά τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως (1824) και τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1828).

Από το 1841 είχε αποφασίσει ο Δήμος Ερμουπόλεως την ανέγερση μιας νέας εκκλησίας και πολλά σχέδια έγιναν γι' αυτήν. Το 1847 ο Λ. Ζαβός κατασκεύασε ξύλινη μακέτα του ναού. Το τελικό σχέδιο του Γ. Μεταξά χαλκογραφήθηκε και κυκλοφόρησε για να προσελκύσει ευεργέτες. Πολλοί αρχιτέκτονες πήραν μέρος στην ολοκλήρωσή του, με κυριότερους τους: Α. Ζηνόπουλο, Ι. Βλυσίδη, Δ. Ελευθεριάδης και τον Γάλλο J. Vaugarni.

Για τα οικοδομικά του σχέδια ενδιαφέρθηκε προσωπικά ο Βασιλιάς Όθων. Αφού ο ίδιος τα υπέγραψε, τα επικύρωσε με Βασιλικό Διάταγμα του 1851, στο οποίο αναφέρεται επί λέξει: «Πάσα μεταρρύθμισις εις τα σχέδια ταύτα, η οποία ήθελε τυχόν φανή αναγκαία να επενεχθή εις αυτά προς ελάττωσιν της δαπάνης ή προς εκπλήρωσιν άλλου τινός σκοπού θέλει υποβάλλεσθαι εις την Ημετέραν έγκρισιν»!

Η εικόνα του Αγίου Νικολάου ιστορήθηκε και επαργυρώθηκε στη Μόσχα το 1852 «δαπάνη της Ορθοδόξου δούλης του Θεού Σοφίας θυγατρός Μπερναρδάκη, εκ πόλεως Ταγανρόγ», όπως αναφέρει η αφιερωματική επιγραφή στο υποπόδιο του Αγίου.

Ο μεγαλοπρεπής ναός θεμελιώθηκε από τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Δανιήλ Κοντούδη στις 28 Φεβρουαρίου 1848, σε σχέδια του Γ. Μεταξά και εγκαινιάστηκε επισήμως στις 14 Σεπτεμβρίου 1870 από τον Αρχιεπίσκοπο Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ο εσωτερικός διάκοσμος. Μεγάλοι δωρητές και ευεργέτες υπήρξαν η Βασίλισσα Όλγα (προσέφερε 3.000 λίρες για την αποπεράτωση των καμπαναριών και τέσσερις φανούς της βασιλικής άμαξας, που μέχρι σήμερα περικοσμούν το εσωτερικό του ναού), ο τσάρος Νικόλαος, ο βαρόνος Σίνας, η οικογένεια Σταματίου Πρωίου, ο Δημ. Βαφιαδάκης, οι πλοιοκτήτες Νικόλαος και Μηνάς Ρεθύμνης και άλλοι.

Το 2006 έγιναν εργασίες συντήρησης για την αποκατάσταση και ανακαίνιση του ναού και την ίδια χρονιά ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ενθρόνισε ιερό απότμημα από τα λείψανα του Αγίου.

Σήμερα, στο σκευοφυλάκιό της εκκλησίας φυλάσσονται πολύτιμα ιερά σκεύη, Ευαγγέλια, Άγια Ποτήρια, σταυροί ευλογίας, χρυσοκέντητοι επιτάφιοι και ευλαβικά αφιερώματα πρέσβεων, πλοιοκτητών, επιχειρηματιών και προξένων από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τις Παραδουνάβιες Χώρες.

                                                                            

Ο ναός, σε σχήμα σταυρού, είναι τοποθετημένος σε υπερυψωμένη αυλή με μαρμάρινο στηθαίο και κιγκλίδωμα. Ανήκει στον τύπο της βασιλικής με τρούλο. Σκάλα ύψους τεσσάρων μέτρων οδηγεί στο ολομάρμαρο κεντρικό τμήμα της πρόσοψης, που έχει στο ισόγειο πρόπυλο με μορφή στοάς σε τέσσερις ιωνικούς κίονες και δυο παραστάδες με κορινθιακά επίκρανα.

Στέφεται με αέτωμα και πλαισιώνεται από τους πύργους των κωδωνοστασίων. Οι πλάγιες όψεις διαιρούνται σε όλο το ύψος από παραστάδες με μαρμάρινα κορινθιακά επίκρανα και βάσεις. Τα πλαίσια των ανοιγμάτων είναι μαρμάρινα, ενώ ο τρούλος εδράζεται σε μαρμάρινους κορινθιακούς κίονες που πλαισιώνουν δίλοβα παράθυρα.

Εσωτερικά, τοξοστοιχίες σε πεσσούς χωρίζουν τον ναό σε τρία κλίτη και γυναικωνίτης περιτρέχει τις τρεις πλευρές του. Κυριαρχεί το μάρμαρο, που προσδίδει ξεχωριστή αίγλη στον ναό: μαρμάρινοι κορινθιακοί κίονες, υπέρθυρα με ανάγλυφες φυτικές διακοσμήσεις, πλακόστρωση σε χρώμα γκρι - γαλάζιο. Το μαρμάρινο τέμπλο έγινε μετά από πανελλήνιο διαγωνισμό που προκήρυξε ο Δήμος το 1871. Δεν γνωρίζουμε τον σχεδιαστή, κατασκευάστηκε όμως από τον γλύπτη Γεώργιο Βιτάλη το διάστημα 1883-1899.

Είναι από πεντελικό μάρμαρο, με ένθετα μάρμαρα Ιταλίας στα πλαίσια και τη βάση. Καλύπτεται από ανάγλυφα και εγχάρακτα κοσμήματα τονισμένα με χρυσό. Εντυπωσιακοί είναι οι ανάγλυφοι καθιστοί άγγελοι της Ωραίας Πύλης. Ο μαρμάρινος άμβωνας (δωρεά Δ. Βαφιαδάκη το 1868) σχεδιάστηκε από τον Αντ. Φραγκούλη με βάση τον άμβωνα της Μητρόπολης Αθηνών. Ο μαρμάρινος επισκοπικός θρόνος ήταν δωρεά της οικογένειας Πρωίου.

Το διάστημα 1903-1905, διακοσμήθηκαν οι τοίχοι από τους Πέτρο και Αλέξανδρο Μπόγια με φορητές εικόνες διαφόρων αγιογράφων (Ι. Στάη, Α.Γ. Βεβελάκη, Ι. Παππαδάκη, Ε. Αρμενοπούλου, Α. Γενναδίου, Λ.Δ. Τρούμπου κ.ά) και δύο ξύλινα προσκυνητάρια ζωγραφισμένα το διάστημα 1864-1866 από τον Τήνιο Φραγκίσκο Δεσύπρη. Οι εικόνες δεξιά και αριστερά της Ωραίας Πύλης είναι έργα μοναχών του Αγίου Όρους από τις αρχές του 20ού αιώνα. Δύο εικόνες πάνω από την Ωραία Πύλη, ο Μυστικός Δείπνος και η Αποκαθήλωση, είναι έργα Ρώσων αγιογράφων και δωρήθηκαν το 1894 από τον Θεμιστοκλή Πετροκόκκινο, που ζούσε στη Ρωσία.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82_%CE%9D%CE%B1%CF%8C%CF%82_%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85

Πηγή Φωτογραφιών: Fashionart Lover

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ ΤΗΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ

Τo Θέατρο Απόλλων επίσης γνωστό ως Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» είναι θέατρο που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου. Το έμβλημα της πολιτιστικής ανάπτυξης της Ερμούπολης, κατασκευάστηκε το 1862-1864 σε σχέδια του διάσημου ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα. Η λειτουργία του άρχισε στις 20 Απριλίου 1864, με το Ριγκολέττο του Βέρντι. Στην Ερμούπολη της τριακονταετίας 1830-1860 παρατηρείται μεγάλη θεατρική κίνηση, με πρώτη κίνηση την ίδρυση τοπικού θιάσου από την Ευανθία Καΐρη, την συγγραφέα αδελφή του μεγάλου διαφωτιστή Θεόφιλου Καΐρη.

Στις 30 Οκτωβρίου 1861 το Δημοτικό Συμβούλιο δέχτηκε τις προτάσεις των πολιτών και αποφάσισε ομόφωνα να ανεγερθούν Θέατρο και Λέσχη στην κεντρική πλατεία. Τα έξοδα κατασκευής του θεάτρου τα υπολόγισαν σε 60.000 δρχ. με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές αντιδράσεις για την απόφαση αυτή. Παρ'όλα αυτά η ανέγερση μιας μόνιμης στέγης για το θέατρο, που από το 1828 περιπλανιόταν στις ξύλινες αποθήκες, στις λέσχες και τα καφενεία, έγινε δεχτή με ανακούφιση από το θεατρόφιλο κοινό.

Το θέατρο Απόλλων θεμελιώθηκε στα τέλη του 1862, στο οικόπεδο της πλατείας θεάτρου (σήμερα πλατεία Ιω. Βαρδάκα), πολύ κοντά στην κεντρική πλατεία Μιαούλη, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό που δούλευε τότε ως αρχιτέκτονας στο Δήμο της Ερμούπολης.

Στις 20 Απριλίου 1864 έγιναν με μεγάλη επισημότητα τα εγκαίνια του θεάτρου, με την παρουσία του εμπνευστή της κατασκευής Μιχ. Σαλβάγου. Τα πρώτα έργα που παρουσίασαν στο νεόκτιστο θέατρο εκτός του Ριγκολέτο, ήταν τέσσερα μελοδράματα: η Ευνοούμενη, η Τραβιάτα, ο Επιμένων νικά και οι Κιβδηλοποιοί παιγμένα από ιταλικό θίασο.

Τον Απρίλιο του 1866 το θέατρο δίδεται σε ελληνικό θίασο, την Ελληνική Δραματική Εταιρία, που με επιστολή του στης 22 Φεβρουαρίου 1866 ο Ραγκαβής (ως πρόεδρος της επιτροπής του Εθνικού θεάτρου) έχει συστήσει στην επιτροπή Δημοτικού θεάτρου ΑΠΟΛΛΩΝ.

Ανεξάρτητα όμως από την αρχιτεκτονική του ποιότητα, το κτίριο δεν χαρακτηριζόταν για τη στερεότητά του. Το 1874 κιόλας χρειάστηκε γενική επισκευή, ενώ νέες επισκευές ακολούθησαν το 1881, 1890 (καθίσματα και σκηνή) και 1896 (γενική).

Μετά το κτίσιμο του νέου εντυπωσιακού θεάτρου, η ακμή της θεατρικής κίνησης συνεχίζεται ακολουθώντας την ευημερία και την ακμή της πόλης. Παρά την κάμψη της πόλης τα επόμενα χρόνια, το θέατρο ανθεί σε όλο τον μεσοπόλεμο και τα μεγαλύτερα ονόματα του νεοελληνικού θεάτρου φιλοξενούνται στην σκηνή του, πάντα με λαμπρές παραστάσεις.

Δυστυχώς, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το θέατρο υπέστη πολύ μεγάλες καταστροφές, γεγονός που οδήγησε στην ανάγκη για τις μεταπολεμικές επεμβάσεις, που αλλοίωσαν σε ένα βαθμό την φυσιογνωμία του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου το θέατρο κακοποιείται, γίνεται κινηματογράφος και στα χρόνια που ακολουθούν δεν θα ξαναέρθει ποτέ στην αρχική του κατάσταση, αν και μεταπολεμικά έγιναν μερικές θεατρικές παραστάσεις, με κορυφαία αυτή της Μαρίκας Κοτοπούλη που έδωσε στις 24 Μαρτίου 1953 την τελευταία παράσταση της ζωής της.

Το θέατρο Απόλλων κρίθηκε ακατάλληλο για λειτουργία στη συνέχεια, ενώ το 1959 αποφασίστηκε από τον Δήμο η ανακαίνισή του. Η γενική επισκευή του άρχισε τελικά το 1970 και προκάλεσε μεγάλη αλλοίωση στο εσωτερικό του. Τα ξύλινα θεωρεία αντικαταστάθηκαν με μπαλκόνια από μπετόν.

Σημαντική υπήρξε η δράση των συλλόγων «Θεατρικός Εκπολιτιστικός Όμιλος Σύρου ο Απόλλων» (ιδρύθηκε το 1977) και «Καλλιτεχνικός Όμιλος ο Σουρής» (1978), που έδιναν παραστάσεις στο τσιμεντένιο θέατρο για να κινήσουν το ενδιαφέρον του κοινού.

Η πρώτη φάση της ανακαίνισης, με χρηματοδότηση από το κράτος και την ΕΟΚ, ολοκληρώθηκε το 1991. Το θέατρο επαναλειτούργησε για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια περίπου, με την Δ' Συνάντηση Ερασιτεχνικών θιάσων Αιγαίου (29 Οκτωβρίου έως 8 Νοεμβρίου 1991) στην οποία πήρε μέρος o Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Σύρου. Τις νέες οροφογραφίες φιλοτέχνησε το 1998 ο Δημήτρης Φόρτσας.

Οι εργασίες αποκατάστασης ολοκληρώθηκαν το 2000 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πέτρου Πικιώνη εγκεκριμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού υπό την επίβλεψη και την συμβολή των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου. Από το 2002 λειτουργεί στο χώρο του θεάτρου ο «Χώρος Αναμνήσεων του Θεάτρου Απόλλων», με διάφορα εκθέματα, όπως αφίσες, κοστούμια διαφόρων παραστάσεων και άλλα.

Σήμερα φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, όπως τo "Φεστιβάλ Αιγαίου" και το "Διεθνές Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής Κυκλάδων".

Για το θέατρο Απόλλων είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη ότι αποτελεί μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου, όμως αυτό δεν είναι ακριβές. Η αρχιτεκτονική του έχει επηρεαστεί από ιταλικά πρότυπα και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα: τη Σκάλα του Μιλάνου (1776), το ανακαινισμένο θέατρο Σαν Κάρλο της Νάπολης (1816), το ακαδημαϊκό θέατρο στο Καστελφράνκο (1745) και τέλος το Τεάτρο ντελα Πέργκολα της Φλωρεντίας (1755). Αντίθετα ο τρόπος στήριξης της θολωτής οροφής ακολουθεί το γαλλικό σύστημα της εποχής.

Εσωτερικά η σκηνή ήταν πλάτους μπούκα 9μ., βάθους 10μ. και αρκετά περιορισμένη για τις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού λυρικού θεάτρου, που τηρούσε όμως τις αναλογίες της ιταλικής παράδοσης. Ο διάκοσμος των θεωρείων ήταν απλός, με ανοιχτό χρώμα και πλαίσια με ανάγλυφη ροζέτα στο κέντρο και επίχρυσα φυτικά κοσμήματα στις γωνίες. Τα καθίσματα, οι κουπαστές και οι κουρτίνες των θεωρείων ήταν βελούδινες. Γύρω από το πολύφωτο της οροφής υπήρχε οροφογραφία με παραστάσεις ποιητών και μουσικοσυνθετών.

Εξωτερικά το Θέατρο δεν είχε πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο. Είναι ένα απλό διώροφο κτίριο, με χαμηλή μαρμάρινη βάση και σοβατισμένες όψεις. Οι όροφοι χωρίζονται με ταινία από πωρόλιθο και έχουν στέψη με φαρδύ γείσο σε γεισίποδες. Στο κεντρικό τμήμα της κύριας όψης, ολόκληρο από μάρμαρο, τονίζεται έντονα ο κατακόρυφος άξονας με τέσσερις παραστάδες σε όλο το ύψος, που φέρουν επιστήλιο. Όλο το κτίριο έχει ενιαίο γείσο, τοξωτά ανοίγματα στο ισόγειο και ορθογωνικά στον όροφο.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΘΕΑΤΡΟΝ Απρίλιος 1868

Μεταξύ των ηθοποιών:

Σπύρος και Διον. Ταβουλάρης, Σοφία Ταβουλάρη.

Έργα:

Μήδεια - Λουκρητία Βοργία - Βαβυλωνία - Χαρτοπαίκτης - Άμλετ - Άλωσις Ψαρρών και άλλα.

Περίοδος 1870 (10 Οκτωβρίου) θίασος υπό την διεύθυνση Δ. Αλεξιάδη

Περίοδος 1871 (13 Νοεμβρίου) Ιταλικό μελόδραμα

Περίοδος 1879 – 1880 Ιταλικός Μελοδραματικός Θίασος

Συμμετέχουν Αυριλία Κατανέο – Ανίτα Κατανέο – Ευγένιος Καστάνια ένα από τα πολλά μελοδράματα TRAVIATA (Βέρντι) κ.α.

1888 – 1889 ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΘΙΑΣΟΣ

(εργολαβία ΒΟΛΟΝΟΠΟΥΛΟΥ – ΔΕΡΤΖΟΡΤΖΙΟΥ ΛΥΜΠΕΡΙΟΥ) ΡΙΓΚΟΛΕΤΤΟ – ΦΑΒΟΡΙΤΑ και άλλα

1892 – 1893 ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΓΟΥΕΡΜΑΝΑ

4 Δεκεμβρίου 1892 μεταξύ άλλων CAVALERIA RUSTIKANA – Μασκάνι

4 Μαρτίου 1901 Θίασος Αικατερίνη Βερώνη έργα: Η Φαιδώρα SARDU

6 Μαρτίου 1901 Η τιμή ΣΟΥΔΕΡΜΑΝ

"Φαινόμενα και πράγματα" 3 πράξεις (ΜΙΧ. ΖΩΡΑ) κωμωδία

5 Μαρτίου1902 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΘΙΑΣΟΣ ΠΡΟΟΔΟΣ

Σ’ αυτόν συμμετέχει και η Μαρίκα Κοτοπούλη.

Μερικά από τα έργα που έπαιζε η ίδια:

"Ποιους βάζομε σπίτι μας"

"Η μικρούλα Δράμιτου Δελικατερίνη"

"Αρχισιδηρουργός" – δράμα GEORGE HONET.

16 Μαΐου 1902 Η ΑΝΔΡΕΪΝΗ.

1902 ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΘΙΑΣΟΣ LORENTZO BARTOLI Δ/ντής Ορχήστρας PAOLO BALSINETI (BOCACIO SUPPE)

Μάρτιος 1903 Θίασος Παντοπούλου

"Η ζηλιάρα" μετάφραση Άγγελου Βλάχου

"Η θεία του Καρόλου" (BRANDON TOMAS) μετάφ. Άννινου

"Η νύφη της Κούλουρης" Ε.Παντόπουλου

"Η τύχη" της Μαρούλας Κορομηλά

"Το στοίχημα" δράμα Ι.Πολέμη

"Τα απρόοπτα του διαζυγίου" ALEX BISSON

1904 Η νέα σκηνή

Ιδρυτής Δ/ντής Χρηστομάνος συμμετέχουν οι ηθοποιοί Κυβέλη – Μυράτ, Λεπενιώτης ένα από τα έργα:

"Ο κος Μπρινιόλ και η κόρη του" ALF CADUS.

1905 Θίασος Αικατερίνη Βερώνη Εργολαβία Γ. Γενάδη - 40 παραστάσεις.

Μερικά έργα:

"Η θεία του Καρόλου"

"Το ταξίδι των Μπερλιρών"

"Οι απολαύσεις του οικογειακού βίου"

1907 Ελληνικός Δραματικός Θίασος - παραστάσεις 20.

Πρωταγωνίστρια Μαρίκα Κοτοπούλη.

17 Μαρτίου 1907 Φραγισιόν Αλεξ. Δουμά.

"Το ξεπόρτισμα" Μπερ.

"Έξω φρενών" ΕΝΝΕΚΕΝ.

"Το ταξείδι των Μπερλιρών" – "Αρχισιδηρουργός" κ.α. (ΒΑΛΑΜΠΡΕΝ)

"ΤΟΣΚΑ" – Ζιάκομο Πουτσίνι

"ΜΑΝΟΝ" – του ίδιου

"ΚΑΡΜΕΝ" – Μπιζέ

"ΤΡΟΒΑΤΟΡΕ" – Βέρντι

"ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ" – Βέρντι.

Πρωταγωνίστρια ΒΟΝΕΤΤΙ ειδικώς για το BALLO IN MASCHIERA.

1920 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ – ΤΟΥΡΝΕ SABANEVA

τιμή εισιτ. Δρχ 8,50 για κάθισμα και 10,50 όταν λαμβάνει μέρος ο κ. SABANEVA

1921 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΘΙΑΣΟΣ ΕΝΚΕΛ

Δ/ντης ορχήστρας Δεϊμέζης.

Έργα : Πριγκίπισσα της Τσάρντας (Κάλμαν).

1926 Θίασος Παλαιολόγου – Περικλή Γαβριηλίδη.

"Ανάσταση" - Τολστόι

" Οθέλλος"

"Μια νύχτα στην Μονμάρτη" - GRAND GUIGNOL (ANDRE DE LORDE)

"Ο καθηγητής Κλενώβ"

"Δασκαλίτσα" - NICODEMI.

Το Μάρτιο του1940 έρχεται στη Σύρο το άρμα Θέσπιδος (Θίασος Εθνικού Θεάτρου).

Οι παραστάσεις του επιτυχημένες με ένα πλούσιο πρόγραμμα:

"Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται" - κωμωδία του Σπ.Μελά

"Οθέλλος" - Σαίξπηρ

"Είλωτες" - δράμα Άγγελου Τερζάκη

"Επιθεωρητής" - κωμωδία Γκόγκολ

"Η μεγάλη στιγμή" - Λυδωρίκη

"Αρραβωνιάσματα" - Δ.Μπόγρη

"Ζακυνθινή σερενάτα" - Ρώμα κ.α.

Μετά που αρχίζει ο ελληνοιταλικός πόλεμος το θέατρο κακοποιείται γίνεται κινηματογράφος και στα μετέπειτα χρόνια δεν θα έρθει ξανά στην αρχική του κατάσταση αν και μεταπολεμικά εδόθησαν μερικές θεατρικές παραστάσεις με κορυφαία αυτή της Μαρίκας Κοτοπούλη που έδωσε στις 24 Μαρτίου 1953 την τελευταία παράσταση της ζωής της. "Η ΣΚΙΑ" του Ντάριο Νικοντέμι.

Πηγές: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF_%CE%91%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD_(%CE%95%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7)

http://www.hermoupolis.gr/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1---%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%98%CE%B5%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD.aspx 

Φωτογραφίες: ©Fashionart Lover

Διαβάστε περισσότερα »

ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΣΤΟ ΣΑΚΙ@ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Μία από τις πολύ καλοστημένες, καλαίσθητες και αξιόλογες παραστάσεις που παρουσιάστηκαν φέτος στην Ελλάδα είναι  το «Γουρούνι στο Σακί» του Ζωρζ Φευντώ από τον Θεατρικό Πολιτιστικό Όμιλο ή Σύλλογο Σύρου «Απόλλων». Η ομότιτλη Γαλλική φάρσα παρουσιάστηκε τον περασμένο Μάρτιο , όπως και το τελευταίο τριήμερο του Αυγούστου,  στο ιστορικό θέατρο της Ερμούπολης «Απόλλων» (μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου). 

Οι συντελεστές της παράστασης πέτυχαν ένα μικρό θαύμα προσφέροντας στο κοινό, ντόπιους και επισκέπτες μία αξιοπρεπέστατη και κλασικά ανεβασμένη Γαλλική φάρσα, που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις παραστάσεις που ανεβάζουν καθαρόαιμες επαγγελματικές ομάδες και παραγωγές. Κοστούμια, σκηνικά, ήχος, μουσική επιμέλεια, φωτισμοί, ερμηνείες και σκηνοθεσία συνέθεσαν μία  πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα και ένα πραγματικό καλό αποτέλεσμα.

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Ζουλουφός

Σκηνογραφία: Πηνελόπη Ασλάνογλου

Επιμέλεια κοστουμιών: Εύη Αριστείδου

Αφίσα-Πρόγραμμα: Ματίνα Ψάλτη

Υποβολείο και ….όχι μόνο: Ελένη Κωβαίου & Μαρία Κανάκη

Φροντιστές Σκηνής: Ματίνα Ψάλτη, Νικολέττα Ρηγούτσου.

Ηλεκτρολόγοι: Νίκος&Μάγδα Κοντίζα

Χειριστής Ήχου: Ζωή Γεωργίου

Επιλογή Μουσικής: Μιχάλης Ζουλουφός

Μακιγιάζ: Μαρίζα Κουντούρη

Κομμώσεις: Ioannis Team C&C

Κατασκευή σκηνικού: Γιάννης Περρής

Ηθοποιοί: Γιάννης Ξαγοράρης, Θάνος Φώσκολος, Δημήτρης Βαμβακούσης, Γιάννης Γρυπάρης, Δημήτρης Μπαίλας, Μαριάννα Βακόνδιου, Μάγδα Βουτσίνου, Ελίνα Παπαδάκη.

Ο Θεατρικός Πολιτιστικός Όμιλος Σύρου ΑΠΟΛΛΩΝ ιδρύθηκε το 1977 με σκοπούς καθαρά καλλιτεχνικούς και με στόχο την ευαισθητοποίηση των αρμοδίων αλλά και της τοπικής κοινωνίας για την αποκατάσταση του τότε κλειστού ιστορικού θεάτρου ΑΠΟΛΛΩΝ που πλήρως αποκαταστημένο σήμερα αποτελεί στολίδι της Ερμούπολης.Πηγή Φωτογραφιών: http://www.syrostoday.gr/

Διαβάστε περισσότερα »