"ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ"

«Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου» ή «το Σύμβολο της Αμοιβαιότητας» τιτλοφορείται το project της Ε. Π. το οποίο έχει ως σκοπό τη δημιουργία ενός νέου τρόπου και χώρου συγκέντρωσης και ανταλλαγής ρούχων, αγαθών ή τροφίμων, υλοποιημένο με ένα λειτουργικό τρόπο με γνώμονα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, εμπνέοντας σε αυτόν και την κοινωνία το πνεύμα της αλληλεγγύης, της βοήθειας και της ανταλλαγής που τόσο έντονα αναδεικνύεται στη σημερινή πραγματικότητα.

Τα εγκαίνια της Έκθεσης «Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου» ή «το Σύμβολο της Αμοιβαιότητας» θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015 και ώρα 8:00 μμ, στο «Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου» (Φιλικής Εταιρείας & Τομπάζη 18, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6820.464). 

Η Έκθεση θα διαρκέσει έως τις 26 Ιουνίου με είσοδο ελεύθερη για το κοινό, ενώ από τις 29 Ιουνίου τα 12 έργα θα θεμελιωθούν σε επιλεγμένα σημεία δημόσιου χώρου του Δήμου Χαλανδρίου.

Το πρότζεκτ «Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου», ουτοπικού κυρίως χαρακτήρα, υπηρετεί μια προφανή κοινωνική διάσταση.  Σχεδιάζει έργα «ουτοπικά», όχι με την έννοια του μη πραγματοποιήσιμου, αλλά ως τμήματα ενός ουτοπικού κόσμου, καλύτερου.  Ένα γλυπτό το οποίο ξεκινάει από το έδαφος, για να μιλήσει στην καρδιά του ανθρώπου.

Τι είναι: Στο project «Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου» παρουσιάζεται ένα μοντέλο/αντικείμενο κοινής χρήσης κατασκευασμένο από ξύλο, μέταλλο ή ανακυκλώσιμα υλικά, φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε οι κάτοικοι των πόλεων να μπορούν να το χρησιμοποιούν.  Το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ζωντανό γλυπτό» το οποίο οφείλει να προσφέρει μια λειτουργία στην κοινότητα, μεταμορφώνοντας το δημόσιο χώρο από μια εικόνα βαρβαρότητας σε μια εικόνα τρυφερότητας.

Η μορφή:  Τρεις (3) ευθείες δεμένες στη μέση φτιάχνουν την Κρεμάστρα του Δημόσιου Χώρου.  Το έργο έχει αυτή τη μορφή ώστε να υπάρχει απλότητα στη κατασκευή.  Επιπροσθέτως, τα μέρη του αντικειμένου μπορούν να συναρμολογηθούν με ποικίλους τρόπους.  Οι διαστάσεις του έργου δεν υπερβαίνουν τα 180 εκ. σε ύψος και η βάση εμπεριέχεται σε ένα νοερό κύκλο με διάμετρο 90 εκ.

Η διαδραστικότητα:  Δυο έννοιες που αποδίδουν την ιδιότητα που παρουσιάζει το project είναι η ρευστότητα και η συλλογικότητα.  Οι «Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου» ή « το Σύμβολο της Αμοιβαιότητας» δεν χρησιμοποιεί τον Δημόσιο Χώρο απλώς ως «εκθεσιακό» χώρο.  Είναι μια μορφή τέχνης που διαμορφώνεται μέσα από τη συμμετοχή των διάφορων χρηστών και, κατά συνέπεια, δεν τελειώνει ποτέ. Κ άθε χρήστης έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει στο έργο /βασικό μοντέλο, αλλάζοντας πολλές φορές την όψη και την λειτουργία του.

Γιατί από τους καλλιτέχνες:  Οι σχέσεις ζωής, τέχνης και ανθρώπου ισοδυναμούν με τη λειτουργία της ανθρώπινης ύπαρξης και κατά καμία έννοια δεν εξυπηρετούν διακοσμητικές, ψυχαγωγικές, οικονομικές ή άλλου είδους σκοπιμότητες.  Αντιθέτως, συμβάλλουν στον κοινωνικό μετασχηματισμό και στην απελευθέρωση του ανθρώπου.

Ο Pierre-Joseph Proudhon αναφέρθηκε στην κοινωνική σκοπιμότητα, όταν περιέγραψε την τέχνη ως ένα σκοπό που αποβλέπει στη φυσική και ηθική τελείωση του είδους μας.  Απέρριψε την «τέχνη για την τέχνη» που είναι ξεκομμένη από το δίκαιο και το καθήκον, και υποστήριξε μια τέχνη διευρυμένη και καλλιεργημένη ως ανώτατη σκέψη του νου και υπέρτατη εκδήλωση της ανθρώπινης φύσης. Γι’ αυτό συμπέρανε ότι η αξιολόγηση της τέχνης ανήκει στο μεγάλο κοινό.  «Ο καλλιτέχνης του οποίου το έργο τέρπει το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων θα θεωρηθεί ως ο μεγαλύτερος από όλους, αφού το ιδανικό του είναι το πιο δραστικό […] δεν υπάρχει άλλος κανόνας».

Ένας από τους Γάλλους κοινωνιολόγους-αισθητικούς, ο Jean-Marie Guyau διατύπωσε την άποψη ότι η τέχνη είναι ουσιαστικά κοινωνική:  «Η αληθινή τέχνη, μολονότι δεν αποβλέπει σε κανέναν ηθικό και κοινωνικό σκοπό, κρύβει μέσα της βαθιά ηθικότητα και βαθιά κοινωνικότητα». 

 Ποιοι καλλιτέχνες συμμετέχουν:  Στη συγκεκριμένη ιδέα και στη χρήση της, συμμετέχουν με 12 νέες διαφορετικές εκδοχές του ίδιου μοντέλου οι καλλιτέχνες:

1. Όμηρος Κοσμίδης, 2 Μιχαέλα Λογιώτατου. 3. Βούλη Δριτσάκου, 4. Σπύρος Χαραλαμπόπουλος, 5. Ζωή Αρβανίτη, 6. Κώστας Κόντης, 7. Αφροδίτη Σαρταμπάκου, 8. Αντρέα Τσεπερλής, 9. EllenA Pili, 10. Στέφανος Σουβατζόγλου, 11. Τόμυ Ιβάνωφ, 12. Ελένη Πολυχρονάτου.

Χώρος Έκθεσης:  «Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου»

Φιλικής Εταιρείας & Τομπάζη 18, τηλ. 210-6820.464

halandripolitismos.blogspot.gr  |  email: aetopoli@otenet.gr

Πότε:  Εγκαίνια: Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015, ώρα 8:00 μ.μ. 

Διάρκεια Έκθεσης:  Τετάρτη 17 Ιουνίου έως Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015.

Ώρες:  Καθημερινά (Δευτ- Παρ): 10:00–15:00, (Σάβ): 10:00-13:00.   Είσοδος Ελεύθερη

Στη συνέχεια (από 29 Ιουνίου) τα 12 έργα θα θεμελιωθούν στα εξής επιλεγμένα σημεία του Δήμου Χαλανδρίου: 

1. Εκκλησία Αγία Βαρβάρα Χαλανδρίου, 2. Πλατεία Χίου, 3. Αθλητικό Κέντρο (Μάρκος Παπαδάκης), 4. Πλατεία Κένεντυ, 5. Δημαρχείο, 6. Πεζόδρομος Χαιμαντά, 7. Πλατεία Κιοσέ, 8. Πλατεία Δούρου, 9. Παρκάκι Τούφα, 10. ΚΕΠ Παλιό Δημαρχείο, 11. ΚΕΠ Μετρό, 12. Συνοικισμός (Οδός Καρελά, «Ρίζες»)

Δρ. Ελένη Πολυχρονάτου (Ιδέα - Επιμέλεια - Υλοποίηση του πρότζεκτ).

Η Ε. Π. είναι Εικαστικός και Ιστορικός Τέχνης ΑΣΚΤ, Διδάκτωρ σε Τέχνη και Περιβάλλον. Έχει εκθέσει το έργο της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και Εξωτερικό και είναι συγγραφέας του βιβλίου «Έργα Τέχνης Μεγάλης Κλίμακας στον Αστικό και Φυσικό χώρο από τη Δεκαετία του ’60 έως τον 21ο Αιώνα».

Η σελίδα στο facebook : https://www.facebook.com/KremastresDimosiouChorou

«Κρεμάστρες του Δημόσιου Χώρου» ή «Το Σύμβολο της Αμοιβαιότητας» project Κοινωνικής Τέχνης της εικαστικού και ιστορικού τέχνης Δρ. Ελένης Πολυχρονάτου για την δημιουργία ενός νέου τρόπου και χώρου συγκέντρωσης και ανταλλαγής ρούχων, αγαθών ή τροφίμων

Πρώτη Φάση

Εγκαίνια: Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015, ώρα 8:00 μμ

«Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου»

Διάρκεια Έκθεσης: 17 έως 26 Ιουνίου 2015

Δεύτερη Φάση

Από 29 Ιουνίου: Τοποθέτηση των Έργων σε 12 επιλεγμένα σημεία σε Δημόσιους Χώρους

του Δήμου Χαλανδρίου

Διαβάστε περισσότερα »

"ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ-ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

Το Πολιτιστικό Στέκι του προγράμματος απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ  στο πλαίσιο των εικαστικών εκθέσεων που διοργανώνει, παρουσιάζει την έκθεση/προβολή «Ημερολόγια –  Λόγος και Εικόνα σε Μικρές Διαστάσεις» από την εικαστικό Ελένη Πολυχρονάτου. Τα εγκαίνια της Έκθεσης πραγματοποιούνται την Τετάρτη 25 Απριλίου 2012 και ώρα 20.00 με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ.
Παράλληλα την ημέρα των εγκαινίων θα δοθεί Διάλεξη με θέμα: «Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων σε σχέση με το περιβάλλον μας -φυσικό και αστικό »
Η έκθεση περιλαμβάνει 30 έργα τα οποία υπογράφει η καλλιτέχνιδα και θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει με ένα μηνιαίο ημερολόγιο ζωής και τέχνης.
Τα έργα από χαρτί και χρωματιστά μελάνια παρουσιάζουν κείμενα, και ζωγραφιές όπου συνυπάρχουν αρμονικά ο λόγος και η εικόνα και όπου λέξεις, σχέδια, σύμβολα και χρώματα χρησιμοποιούνται ως δομικά στοιχεία και εικαστικά εργαλεία.
Μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που ζούμε είναι ενδιαφέρον να ακουμπήσουμε ένα λόγο, μια πρόταση / προτροπή για ένα βλέμμα πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες, για ένα συντονισμό και ανατροφοδότηση από τις αληθινές αξίες της ζωής.

Ταυτότητα της Έκθεσης

Εγκαίνια: Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Χώρος: Πολιτιστικό Στέκι του προγράμματος απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ
Σταυροπούλου 29, πλατεία Αμερικής, τηλ. 210 86 40 943
Email politistiko@kethea-diavasi.gr
Διάρκεια έκθεσης: 25 Απριλίου – 8 Μαίου 2012
Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη-Παρασκευή, 18.30 – 21.00

«ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΛΛΟΝΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ?»

της Ελένης Πολυχρονάτου
Η επιλογή αλλά και η δυνατότητα του καλλιτέχνη να παρουσιάσει το έργο του σε ένα χώρο εκτός του χώρου της γκαλερί και του Μουσείου τον φέρνει σε αμεσότερη επαφή με τον συνάνθρωπο και συμβάλλει στην κατανόηση ότι το καλλιτεχνικό έργο δεν διαχωρίζεται από την κοινωνία, αλλά είναι προϊόν της και προϊόν της ίδιας της ζωής (ταύτιση τέχνης και ζωής...).  Ο John Dewey, στο Art as Experience, έχει αναφερθεί σε κάποιους δυϊσμούς που μας ταλαιπωρούν.  Ο πρακτικός διαχωρισμός της τέχνης από τη ζωή, που συμβολίζεται από το μουσείο και την αίθουσα συναυλιών (κάνοντας την τέχνη «ινστιτούτο καλλονής του πολιτισμού») συμβαδίζει με τη φιλοσοφική τάση που κατανοεί την τέχνη ξέχωρα από τις πηγές της στην καθημερινή εμπειρία. «Καθήκον μας είναι να αποκαταστήσουμε τη συνέχεια ανάμεσα στις εκλεπτυσμένες και ενισχυμένες μορφές εμπειρίας, που είναι τα έργα τέχνης και τα καθημερινά συμβάντα, πράξεις και πάθη που, όπως αναγνωρίζεται γενικά, αποτελούν την εμπειρία». Με όλη μου την καρδιά υποστηρίζω ότι το ζήτημα δεν είναι αν οι άνθρωποι θα ζουν περισσότερο ή λιγότερο αισθητικά, αλλά αν θα βοηθηθούν να ζουν με έναν τρόπο που η ζωή δεν θα τους διαφεύγει.

Λίγα Λόγια για τη Διάλεξη

«Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων σε σχέση με το περιβάλλον μας – φυσικό και αστικό»
Γύρω στο 1965 το σημαντικό ρεύμα της ζωγραφικής μεγάλων επιφανειών από το Μεξικό θα επεκταθεί σε όλες τις μεγάλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, για να περάσει κατόπιν στην Ευρώπη και θα αποτελέσει την αφετηρία ανάπτυξης της τοιχογραφίας που θα γίνει γνωστή ως «η τέχνη των δρόμων».
Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις, η ακύρωση του θεσμού του μουσείου, που ξέκοβε την τέχνη από τη ζωή, προβάλλοντας το καλλιτεχνικό έργο ως απλή οπτική και αισθητική αξία, οδήγησε στη συγκρότηση νέων θεσμών και προχώρησε σε νέες επιλογές για την τοποθέτηση του έργου τέχνης κοντά στο ευρύ κοινό, στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας και κατοικίας, πραγματοποιώντας αυτό που αποκαλούσε ο André Malraux «μουσείο χωρίς τοίχους».  Ο θεσμός του μουσείου έδωσε τη θέση του σε κοινωνικούς θεσμούς σε ανταπόκριση με το δημοκρατικό αίτημα ο θεατής στην καθημερινή του ζωή να έρχεται σε επαφή με το καλλιτεχνικό έργο.  Μέσα σε αυτό το νέο θεσμικό πλαίσιο ο καλλιτέχνης ανέλαβε όχι μόνο την ευθύνη της επιλογής του δημιουργικού του έργου, αλλά και τη ρύθμιση ποιοτήτων της καθημερινής ζωής.  Σε αυτό συνέβαλε η νέα θέση του, ποιοτικά ανώτερη από εκείνη προηγούμενων εποχών.  Αποδεσμευμένος από τη χειρωνακτική εργασία (και ιδιαίτερα στις περιπτώσεις κλίμακας που υπερβαίνει κατά πολύ τα δικά του ανθρώπινα μέτρα), ανέλαβε μια σειρά από νέους ρόλους, όπως του ποιητή, του στοχαστή, του φιλοσόφου αλλά και του κοινωνιολόγου, του πολεοδόμου ή του αρχιτέκτονα.  Η μεγάλη κλίμακα συνέδεσε άμεσα την τέχνη με τον κοινωνικό χώρο της πόλης και της κοινότητας και παρουσιάστηκε ως προσπάθεια ανακατασκευής του αστικού ή του φυσικού χώρου.  Συνέδεσε το ετερόκλητο κοινό με την τέχνη, όχι μόνο σε επίπεδο χρήσης αλλά επίσης σε κάτι ουσιαστικότερο, στην πειραματική καλλιτεχνική επινοητικότητα για τη μετατροπή πρωτοποριακών ιδεών σε καθημερινές και, κάποιες φορές, σε λειτουργικές και χρηστικές προτάσεις και ανέπτυξε τον προβληματισμό για την αντίληψη και το βίωμα του ανθρώπου.

Το πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ

Το πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ ανήκει στο πανελλαδικό δίκτυο υπηρεσιών του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων, απευθύνεται σε ενήλικες χρήστες ναρκωτικών ουσιών άνω των 21 ετών, εργαζόμενους, φοιτητές και περιστασιακούς καθώς και στις οικογένειές τους. Λειτουργεί από το Οκτώβριο του 1990, στην πλατεία Αμερικής.  Οι υπηρεσίες του παρέχονται ΔΩΡΕΑΝ, δεν χορηγούνται φαρμακευτικές ή υποκατάστατες ουσίες και δεν υπάρχουν λίστες αναμονής.

---

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ελένης Πολυχρονάτου

Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από την οποία αποφοίτησε το 1983.  Το 1987 συνέχισε τις σπουδές της στην Α.Σ.Κ.Τ. στη Γλυπτική τις οποίες και ολοκλήρωσε το 1993.  

Από το 2000 έως το 2005 ασχολήθηκε με την έρευνα, καρπός της οποίας υπήρξε η διατριβή με θέμα «Έργα Τέχνης Μεγάλης Κλίμακας στον Αστικό και Φυσικό Χώρο. Από τη δεκαετία του ΄60 έως τον 21ο Αιώνα».  Ως καλλιτέχνιδα έχει παρουσιάσει ζωγραφικό και γλυπτικό έργο σε σειρά ατομικών αλλά και πλήθος ομαδικών εκθέσεων με κύριο θέμα τη διερεύνηση της σχέσης λόγου και εικόνας.  Επιπλέον, έχει συνδέσει την καλλιτεχνική της δημιουργία με τον κοινωνικό προβληματισμό, όπως προκύπτει από τις ενδεικτικές δραστηριότητες: -Συμμετέσχε στη Διεθνή Συνάντηση Τέχνης «Το Πάρκο του Μέλλοντος» (The Park of the Future, 1999), στο Westergasfabrik στο Άμστερνταμ και στη συναφή έκθεση που είχαν ως θέμα την ανάπλαση κατεστραμμένων περιοχών και την αναβάθμιση της καθημερινής ζωής με τη διαμόρφωση καλλιτεχνικών πάρκων. Παρουσίασε έργα της στη διοργάνωση «Εcofestival», μια αισθητική και Οικολογική παρέμβαση (2000 και 2001) στον Εθνικό Κήπο. Συμμετέσχε με τον αρχιτέκτονα Σταύρο Βιδάλη στον καλλιτεχνικό σχεδιασμό του 31ου πιλοτικού Δημοτικού Σχολείου Ανοικτού Τύπου στην Αθήνα (2004).

Ως ενεργό μέλος από το 2000 του Πανμεσογειακού δικτύου F.A.M. (Γυναίκα – Τέχνη –Μεσόγειος) που συγκεντρώνει καλλιτέχνιδες των μεσογειακών χωρών σε μια προσπάθεια οικοδόμησης ενός καλύτερου μέλλοντος για τους λαούς τους, μετείχε στη «Διεθνή Εικαστική Έκθεση του A΄ Διεθνούς Forum για τον Πολιτισμό και την Ειρήνη» (Ρόδος, 2000), στη διοργάνωση του Β΄ Διεθνούς Συνεδρίου «Η εκπαίδευση του πνεύματος σ΄ έναν Πολιτισμό Ειρήνης», (Ρόδος 2002), παρουσίασε έργα της στη διαβαλκανική εικαστική έκθεση γυναικών δημιουργών με τίτλο «Dare to Be Different¨», στην Fier, της Αλβανίας,(2001) επιμελήθηκε την Ελληνοτουρκική Έκθεση του Δικτύου FAM (Άγκυρα, 2002) και μετείχε με έργα της στη 2η Διεθνή Έκθεση «Courant D΄ Αrt» στη Βηρυτό,(2003) στην Ελληνοτουρκική Έκθεση «Bridges», στη Σμύρνη(2004), στην Διεθνή έκθεση «Cultures Solidaires» στην Καζαμπλάνκα (2005).

Μετείχε στο πιλοτικό διακρατικό ερευνητικό πρόγραμμα «Επικοινωνία Τέχνη» που σχεδιάστηκε από το δίκτυο F.A.M. για τη διερεύνηση νέων οριζόντων στις παιδαγωγικές μεθόδους με στόχο την ειρήνη, χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Culture 2000 και πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο (Σεπτέμβριος 2002), στη Deux-Sevres (Ιανουάριος 2003) και στη Φλωρεντία (Απρίλιος 2003).

’Έχει διοργανώσει και μετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια με εισηγήσεις για τη δημόσια, οικολογική και περιβαλλοντική τέχνη και έχει δημοσιεύσει σε καλλιτεχνικά και εκπαιδευτικά έντυπα άρθρα.

Διαβάστε περισσότερα »