ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΜΙΑΣ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ Β΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Το πολιτικό μανιφέστο μιας μαθήτριας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

«Από παιδί και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», συνηθίζουμε να λέμε, άλλοτε αστειευόμενοι άλλοτε όχι. Μια μικρή μαθήτρια, πολύ πριν τελειώσει το δημοτικό, στη δεύτερη τάξη του, είχε άποψη για τον κόσμο και το τι (αυτονόητο) πρέπει να γίνει, κάτι που οι αδαείς ή αφελείς ή δόλιοι πολιτικοί μας –όσο περνά ο καιρός ο τρίτος χαρακτηρισμός ισχυροποιείται– ακόμη ψάχνουν!

Έγραφε λοιπόν η Κυβέλη-Σ.Μ. σε έκθεση στο σχολείο της με θέμα «Τι θα ήθελα πιο πολύ», τα ακόλουθα, που ηχούν σήμερα τόσο επίκαιρα:

«Θα ήθελα να μας αφήσουν εμάς τα παιδιά μια βδομάδα να κυβερνήσουμε τον κόσμο. Όχι θα έλεγα στους πολέμους, γιατί σκοτώνονται πολλοί άνθρωποι για την πατρίδα τους. Θα απαγόρευα το κόψιμο των δένδρων γιατί είναι πηγή ζωής. Όσους δε συμμορφώνονται θα τους πήγαινα φυλακή¹. Δε θα επέτρεπα να κυκλοφορούν ναρκωτικά γιατί οι άνθρωποι τα δοκιμάζουν και πεθαίνουν πολύ νωρίς². Θα φρόντιζα να φτιάχνουν καινούργιους δρόμους γιατί παλιώνουν και σπάνε οι σωλήνες και γίνονται πλημμύρες. Θα φρόντιζα να δίνουν στους ανθρώπους στέγη και φαγητά και θα έφερνα τους καλύτερους γιατρούς απ’ όλη την Ελλάδα για να γιατρέψουν τους φτωχούς ανθρώπους³. Θα έκανα σχολεία για όλα τα παιδιά για όλη τη γη, γιατί τα παιδάκια πρέπει να μάθουν γράμματα, γιατί μας βοηθάν να έχουμε γνώση⁴. Θα φρόντιζαν να υπάρχουν νοσοκομεία σε όλα τα χωριά και θα έδινα δωρεάν φάρμακα⁵, και αν τα παιδάκια αρρωστήσουν θα τα έστελνα στο νοσοκομείο. Θα έλεγα να απαγορεύσουν την πώληση των τσιγάρων από όλα τα περίπτερα και σούπερ μάρκετ⁶. Δεν θα επέτρεπα να πετάνε σκουπίδια όπου τύχει, παρά μόνο στους κάδους γιατί αλλιώς θα βρομίσει όλος ο κόσμος⁷. Αν γινόταν όλα αυτά, ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο καθαρός και οι άνθρωποι πιο υγιείς».

Οι παραπάνω απόψεις της μαθήτριας δημοσιεύθηκαν στην Καθημερινή της 23-11-2001, πολύ πριν λοιπόν από την κρίση που μας μαστίζει!.

Έπονται κάποια σχόλιά μας, σχετικά με τις ανωτέρω υποσημειώσεις:

1.     Άποψη που εύλογα δεν ασπάζονται όσοι πολιτικοί και στελέχη της Διοίκησης, οδήγησαν στην οικοπεδοποίηση της φύσης.

2.     Σε αυτό καταλήγουν σχετικές μελέτες του ΟΗΕ, άγνωστες φυσικά σε ένα παιδί. Ο νέος Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών, (Νόμος 4139 της 20/3/2013) αν και θεραπεύει κάποιες στρεβλώσεις, εισάγει από την άλλη ένα μοναδικό πανηγύρι σε θέματα διαφθοράς, μέσω συγκεκριμένων άρθρων του, (π.χ. Άρθρο 26).

3.     Έκφραση κοινωνικής πολιτικής, που κάπου χάθηκε ανάμεσα στα Μνημόνια και τους κρατικούς προϋπολογισμούς μετά το 2009. Αν και δεν τολμούν ακόμη και τώρα οι κυβερνώντες (γιατί άραγε;) να αγγίξουν τα κακώς κείμενα, (λαθρεμπόριο καυσίμων, παρεμπόριο κ.λπ), που θα θίξουν εν πολλοίς τα εισοδήματα πλουσίων, δε διστάζουν να ψαλιδίσουν το κοινωνικό κράτος, τις δαπάνες υγείας κ.ά, με ιδιαίτερη μάλιστα ευκολία, επιδεινώνοντας έτσι τη θέση των οικονομικά ασθενέστερων. Κατά τα άλλα όμως, ήταν παρόντες στις αναστάσιμες ακολουθίες των εκκλησιών της εκλογικής τους περιφέρειας κατά προτίμηση!

4.     Δυο νοήματα σε μια φράση. Το πρώτο: Η παιδεία είναι η πηγή της γνώσης. To δεύτερο: Οι πολιτικοί μας θεωρούν ότι έτσι ανέμελα μπορούν να συρρικνώσουν τις δαπάνες για την παιδεία, καθώς μάλλον θεωρούνται δεύτερης προτεραιότητας!

5.     Ό,τι ακριβώς… κάνει η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που κάλλιστα μπορεί να φέρει τον τίτλο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Να σημειώσουμε ότι ακόμη και τώρα, παρά τις περικοπές, που δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία των νοσοκομείων, πολλές προμήθειες υγείας εξακολουθούν να κοστίζουν στο κράτος 5-10 φορές περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε. (Βλ. http://www.inews.gr/0/promitheies-ygeias-to-ateleioto-party.htm).

6.     Τα παιδιά μας είναι πολύ πιο αυστηρά απ’ ότι συχνά περιμένουμε. Παρόμοια συμπεράσματα αντλούνται και από τις εκθέσεις 33 παιδιών Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού σχολείου με θέμα της οικονομική κρίση. Βλ. αναλυτικότερα, http://www.inews.gr/61/i-krisi-mesa-apo-ta-matia-ton-paidion-mas.htm

7.     Ας όψονται οι Δήμαρχοί!

Από το http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/το-πολιτικό-μανιφέστο-μιας-μαθήτριας-του-δημήτρη-μάρδα

Διαβάστε περισσότερα »

"Η ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ (ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ) ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

«Ένας ομογενής, διαβάζοντας τις απόψεις 31 μαθητών και μαθητριών για την κρίση, όπως αυτές δημοσιεύθηκαν στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης, έστειλε ως επιβράβευση μια επιταγή… ενός δις δολαρίων στη Διεύθυνση του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς στη Θες/νίκη. Δεν έχει σημασία αν  η επιταγή είναι (μάλλον) ακάλυπτη. Σημασία έχει η σκέψη και η πράξη της επιβράβευσης! Ας δούμε από αυτήν την οπτική γωνιά την πρωτοβουλία του ομογενούς.

Οι δικοί μας χαρισματικοί υπουργοί , υφυπουργοί και βουλευτές και ιδίως η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας δεν είχαν μια σελίδα χαρτί για να στείλουν τη δική τους επιβράβευση; Τα μικρά πράγματα στη ζωή δείχνουν το πολιτικό ύψος των αιρετών αρχόντων αυτής της χώρας. Τι είναι οικονομική κρίση, πώς τη βλέπω, και τι προτείνω για να αντιμετωπιστεί». Αυτό το θέμα δόθηκε σε μαθητές της Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων, λίγο πριν το κλείσιμο των σχολείων το καλοκαίρι που μας πέρασε. Τα παιδιά, είτε με ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό, είτε με ένα περιγραφικό ή «τεχνικό» τρόπο κατέγραψαν τις σκέψεις τους, δίνοντας –άλλοτε με μια εντυπωσιακή αυστηρότητα, τόλμη και φαντασία και άλλοτε με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο– θέσεις που προκαλούν τουλάχιστον το ενδιαφέρον. Στην άσκηση αυτή έλαβαν μέρος, όσα παιδιά και γονείς το επιθυμούσαν. Ακολουθούν οι θέσεις-προτάσεις με το πιο δυνατό νόημα σε κάθε έκθεση, όλων των παιδιών που συμμετείχαν.

Εύα Τ. «Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα που είχε όλα τα καλά του κόσμου… Οι άνθρωποι ήταν γενναίοι, φιλόδοξοι και ευγενικοί… Ήταν εργατικοί. Σιγά-σιγά όμως άρχισαν να κλέβουν, να μην δουλεύουν και έγιναν άπληστοι. Οι πολιτικοί με τα δικά τους “κόλπα” ανάγκαζαν τους πολίτες να τους ψηφίζουν… Οι άλλες χώρες βλέποντας το χαμό που επικρατούσε άρχισαν να τους εκμεταλλεύονται γιατί τους ζήλευαν… Το χειρότερο όμως ήταν ότι μέσα τους ένιωθαν απαίσια εξαιτίας της αρρώστιας των πολιτικών για το χρήμα». Με αυτήν τη μικρή ιστορία, περιγράφω ακριβώς πως κατέληξε η Ελλάδα…

Δέσποινα Γ. Κρίση, μια τόσο δα μικρή λεξούλα, μόλις δυο συλλαβών! Τη βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση… την παρατηρούμε στα πρόσωπα των γονιών των δασκάλων, των ανθρώπων γύρω μας. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την αξία της, το μέγεθος της δύναμής της και πώς μπορεί να επηρεάσει τόσο, μα τόσο πολύ την καθημερινότητά μας… Η οικονομική κρίση δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια που επηρεάζει όχι μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά… Πρέπει να γυρίσουμε στις παλιές αξίες μας. Να γεμίσουμε την ψυχή μας με αγάπη, το μυαλό μας με αισιοδοξία, και την καρδία μας με ελπίδα. Να στηρίξουμε έστω και με μια μικρή αγκαλιά τους δικούς μας ανθρώπους. Να μην αφήσουμε κανένα να τσακίζει το αύριό μας…

Δημήτρης Χ. Σήμερα για την κρίση φταίνε οι ανεξέλεγκτές δαπάνες, τα υπερβολικά δάνεια και ιδίως οι πολιτικοί, που τα προκάλεσαν… Η οικονομική κρίση μου προκαλεί μαύρα λυπητερά συναισθήματα. Εάν ζωγράφιζα ένα πίνακα με τα συναισθήματά μου, θα τον έβαφα μαύρο… Εκεί θα ζωγράφιζα επίσης έναν άστεγο άνθρωπο να ζητιανεύει και να κλαίει.

Παναγιώτης Π. H χώρας μας η Ελλάδα, αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα, που οδηγεί τους ανθρώπους σε απόγνωση… Η κυβέρνηση δεν έπαιρνε και δεν παίρνει αποφάσεις για να ξεφύγει η Ελλάδα από την κρίση. Βέβαια χωρίς καλούς συνεργάτες, μορφωμένους, έξυπνους, δίκαιους και τίμιους δε γίνεται δουλειά…Να βρεθούν δουλειές για τους μορφωμένους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό, γιατί αυτοί είναι η ελπίδα μας, επιτέλους δικαιοσύνη, τιμωρίες στους παραβάτες…

Κωνσταντίνος Μ. Σε λίγο θα είμαστε άστεγοι και θα παρακαλάμε τους αστυνομικούς να μας βάλουν φυλακή για να έχουμε φαγητό να φάμε και να έχουμε στέγη…Το κυριότερο είναι ότι έχουμε τους πιο χάλια πολιτικούς στο σύμπαν, που αντί να κάνουν καλύτερα τα πράγματα τα έκαναν χειρότερα…

Πρωτέας Μ. Κρίση σημαίνει φτώχεια, ανεργία, οι άνθρωποι να μην μπορούν να αγοράσουν πράγματα για να ζήσουν... Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, θα έπαιρνα κάποιους άνεργους στο γραφείο μου να δουλεύουν με χρήματα που έχω από το κράτος. Μετά από λίγους μήνες όμως, θα προσπαθούσα να τους βρω δουλειά στα μαγαζιά. Αυτός είναι ο στόχος, να έχει κάποιος δουλειά στην αγορά…

Όλγα Π. Την κρίση… τη βλέπουμε την ακούμε, κι όμως αυτήν την απαγορευμένη λέξη κανένας δεν πίστευε ότι θα τη χρησιμοποιούμε τόσο συχνά…  Άνθρωποι έξω πεινάνε, άλλοι είναι άρρωστοι και δεν έχουν χρήματα για φάρμακα, γίνονται συσσίτια για τους άστεγους! Εδώ μας έφεραν αυτοί οι ανίκανοι που κόβουν συνέχεια μισθούς για να καταφέρουν να πληρώσουν τα χρέη τους!!! Όμως αυτά τα χρέη δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ. Είμαι παιδί, αυτό όμως δε μ’ εμποδίζει να πω τη γνώμη μου σε αυτό που βλέπω, που βιώνω και που όλοι μας συζητάμε πολύ έντονα. 

Τζούλια Β. Η κρίση είναι μια λέξη, η οποία δεν ξέρουμε τι σημαίνει και για να πούμε την αλήθεια ούτε οι πολιτικοί ξέρουν τι σημαίνει, γιατί άμα ήξεραν τι σημαίνει θα είχαν κάνει κάτι… Η κυβέρνησή μας βάζοντας χαράτσια νομίζει ότι θα σώσει την Ελλάδα. Όχι όμως μόνο δεν τη σώζει αλλά την καταστρέφει, γιατί οι άνθρωποι άμα δεν έχουν να φάνε φεύγουν σε άλλες χώρες και έτσι απλά καταστρέφουμε την Ελλάδα…

Στέλλα Κ. Η οικονομική κρίση… είναι μια αλυσίδα που εάν σπάσει ο ένας κρίκος θα σπάσουν και οι υπόλοιποι… Το κράτος αυξάνει τους φόρους για περισσότερα έσοδα, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αδυνατούν να τους πληρώσουν. Έτσι το κράτος δεν έχει αρκετά έσοδα...Το κράτος δεν έχει χρήματα να δώσει στους δανειστές κι έτσι αναγκάζεται να μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλα αυτά είναι μια αλυσίδα που σπάει σιγά-σιγά, κρίκος-κρίκος.

Κωνσταντίνος Μ. Οικονομική κρίση είναι ένα πρόβλημα στην μελλοντική μου ζωή και την παρούσα μου ζωή…Τέλος πάντων ας μπούμε στο ψητό. Λέω καλύτερα, να πάρουμε τα λεφτά που μας χρωστά η Γερμανία, να ξεπληρώσουμε αυτούς που δανειστήκαμε και να διαχειριστούμε καλά και σοφά τα λεφτά μας για να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Τέλος!!!

Μαριλίζα Π. Λοιπόν θα σας εκμυστηρευτώ πώς τη βλέπω εγώ (την κρίση) από τη σκοπιά των παιδιών. Τα παιδιά στην ηλικία 1-14 χρόνων υποφέρουν γιατί στερούνται τα παιγνίδια, το φαγητό, τις γνώσεις που χρειάζονται για να φτιάξουν γερά θεμέλια για το μέλλον. Ενώ οι ηλικίες των 15-35… δε βρίσκουν δουλειά αγχώνονται… και το πιο σημαντικό χάνουν την εμπιστοσύνη προς τους συνανθρώπους μας, γιατί μ’ αυτά που ακούνε δεν ξέρουν ποιον να πρωτοπιστέψουν… Έχω την αίσθηση ότι το κράτος κοροϊδεύει όλους του Έλληνες.

Αναστασία Μ. Δε θα πρέπει να ανησυχούμε, γιατί υπάρχουν λύσεις σε όλα αυτά… Αν εκμεταλλευόμασταν το γεωγραφικό πλούτο μας, τις καταγάλανες θάλασσες και τη σημαντική ιστορία μας, θα μπορούσε ο παράγοντας του τουρισμού να γεμίσει τα ταμεία του κράτους. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί παράγοντες… όμως ένα παιδί δε θα μπορούσε να δώσει λύσεις για όλα αυτά. Γι’ αυτό καλό θα είναι η κυβέρνηση να σκεφτόταν λίγο περισσότερο…

Κυριακή Μ. Η οικονομική κρίση πολλές φορές δεν πάει μόνη της. «Συνοδεύεται» και από την ηθική αλλά και από την κοινωνική κρίση. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις από αυτούς που παίρνουν μεγάλους μισθούς και συντάξεις και όχι από αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά… Τα παιδία νιώθουν άσχημα και νομίζουν ότι φταίνε αυτά.

Χαράλαμπος Π…Λοιπόν, αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι να μην σπαταλάμε χρήματα για πράγματα που επιθυμούμε, παρά μόνο για τα αναγκαία. Δε χρειάζεται να ζητάμε τα πάντα. Να προσπαθούμε να μη θέλουμε όλο και περισσότερα για να μην φέρνουμε τους γονείς μας σε δύσκολη θέση…Όλοι να είμαστε χαρούμενοι και αισιόδοξοι, ότι κάποτε θα φύγουμε από την οικονομική κρίση.

Θοδωρής Κ. Υπάρχουν πολλά είδη κρίσεων… Η πιο σημαντική κρίση είναι η κρίση ηθικών αξιών. Κάποιοι άνθρωποι εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους. Αυτοί είναι οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί φτιάχνουν ομάδες και τις κάνουν για το συμφέρον τους, δηλαδή νοιάζονται μόνο για τον εαυτόν τους.

Βαγγέλης Γ. Η κρίση είναι για μένα μια μαύρη σελίδα της ιστορίας της χώρας που θα ξεπεραστεί σύντομα. Με στεναχωρεί πολύ το γεγονός που χιλιάδες άνεργοι αναγκάζονται να μεταναστέψουν γα να βρουν δουλειά… Μερικοί άνθρωποι για να σωθούν από τα χρέη τους αυτοκτονούν. Αυτό που κάνουν είναι τραγικό. Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνουν, γιατί τα χρέη θα γυρίσουν στα παιδιά τους και από τα παιδιά στα εγγόνια τους και ούτω καθεξής. Δε γίνεται να αυτοκτονούν όλες οι γενιές της οικογένειας αυτής αν δεν έχει να ξεπληρώσει τα χρέη της…

  

Μελίνα Ο. Ένας «ένοχος» o οποίος ευθύνεται  για την οικονομική κρίση είναι οι πολιτικοί. Δύο από τα «εγκλήματα» τους είναι η σπατάλη και οι φόροι… Το πρόβλημα που μας απασχολεί είναι η αδικία στους φόρους. Όταν όλα γίνουν δίκαια από τους πολιτικούς, τότε υπάρχουν πολλοί τρόποι να βγάλουμε χρήματα… Όμως πιστεύω ότι η πιο σημαντική λύση στην οικονομική κρίση είναι η παιδεία, διότι αν καλλιεργηθεί σωστά, η δική μας η γενιά θα παίρνει πιο σωστές αποφάσεις. Θα ψηφίζουμε πιο σωστά και όχι με βάση το δικό μας συμφέρον αλλά με βάση το συμφέρον της χώρας μας…

Θεοχάρης Τ. Η Γερμανία μας χρωστά πάρα, μα πάρα πολλά λεφτά. Άρα αν δεν μας τα δώσει, τότε εμείς οι Έλληνες έχουμε τεράστιο οικονομικό και χρηματικό πρόβλημα, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε γιατί… η κρίση δεν είναι καθόλου καλό πράγμα.

Χρήστος Θ. Η Ελλάδα θα πρέπει να γυρίσει λίγο στα παλιά χρόνια και να εκμεταλλευτούμε ό,τι έχουμε. Δηλαδή να μην εισάγουμε προϊόντα από άλλες χώρες αφού τα έχουμε στην Ελλάδα. Ακόμα το κράτος να δίνει ένα κεφάλαιο σε ένα πολίτη για να ανοίξει δικιά του επιχείρηση… Εγώ βλέπω την κρίση σαν έναν εφιάλτη που γίνεται πραγματικότητα.

Στέλιος Δ. Ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η κρίση είναι να είμαστε ενωμένοι, να μην αφήνουμε τη στεναχώρια και την απελπισία να μας χωρίσουν, να αλληλοστηριζόμαστε… Επίσης πρέπει να μπούμε δυναμικά στο εμπόριο και ορισμένα στοιχεία (άνεμος, νερό , ήλιος) να τα αξιοποιήσουμε με το σωστό τρόπο. Πρέπει να βρούμε νέες καλλιέργειες και να τις εξάγουμε…

Γιάννης Μ. Εγώ όταν σκέπτομαι την κρίση έχω ένα συναίσθημα αγωνίας για το τι θα γίνει στο μέλλον… Θα πρότεινα στους κύριους που έχουν πιο μεγάλη δύναμη από άλλους ανθρώπους δηλαδή τους πολιτικούς, να βοηθήσουν και αυτοί στο να γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή μην βάζουν μόνο σε εμάς φόρους, αλλά να πληρώνουν και οι ίδιοι φόρο…γιατί έτσι θα σωθεί η Ελλάδα.

Θεοφάνης Φ. Για να ξεπεραστεί (η κρίση) μπορούμε να εξάγουμε ελληνικά προϊόντα, όπως το ούζο και τη φέτα. Να διαφημίσουμε την Ελλάδα σε άλλες χώρες γιατί είναι όμορφή και έχει πολλά αρχαία. Να παράγουμε στην Ελλάδα τα προϊόντα που χρειαζόμαστε και να μην τα παίρνουμε από το εξωτερικό γιατί…τα λεφτά της Ελλάδας θα φεύγουν έξω, ενώ αν τα παράγουμε εμείς θα μείνουν στην Ελλάδα.

Κίκα Χ. Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός ή βουλευτής σίγουρα δε θα έκανα αυτά που κάνουν οι τωρινοί βουλευτές και πολιτικοί… Οι οικονομικά αδύναμοι να πληρώνουν φόρους ανάλογα με το εισόδημά τους και οι πιο πλούσιοι το ίδιο. Γιατί τώρα συμβαίνει το αντίθετο…

Θοδωρής Τ. Οι δυο κυριότερες αιτίες της οικονομικής κρίσης είναι η ανικανότητα των πολιτικών μας και η φοροδιαφυγή. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για τη φοροδιαφυγή είναι να ζητάμε απόδειξη, έστω και για μικρά ποσά… Όσο για το θέμα της ανικανότητας των πολιτικών μας, θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στις εκλογές.

Σοφία Χ. Αυτός που την άρχισε να τη σταματήσει γιατί η κρίση φέρνει αναστάτωση στους ανθρώπους… Οι πολιτικοί, ο δήμαρχος δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν την αναστάτωση. Ελπίζουν όμως ότι οι επόμενες γενιές θα τη σταματήσουν. Τη ζωή ο θεός μας την έδωσε όχι για να στεναχωριόμαστε άλλα για να τη χαιρόμαστε!!!

Αναστάσης Λ. Η οικονομική κρίση είναι δύο πράγματα: Το ένα είναι το ότι δεν κινείται το χρήμα και το δεύτερο είναι η κρίση των ηθικών αξιών… Οι δανειστές μας ζητάνε να ξεπληρώσουμε τα δάνεια που πήραμε πολύ γρήγορα, όμως το κράτος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, με αποτέλεσμα το κράτος να αυξάνει κι άλλο τους φόρους και να κόβει κι άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις. Για να ξεπεραστεί η κρίση προτείνω… να δώσουμε ευκαιρίες σε νέους επιχειρηματίες, να εξάγουμε προϊόντα, να δώσουμε έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού, και να μειωθούν λίγο οι φόροι.

Χρήστος Σ. Την οικονομική κρίση τη συναντάμε κάθε μέρα στη ζωή μας. Κάθε μέρα βλέπουμε άστεγους. Μερικοί από αυτούς είχαν μια δουλειά και ένα σπίτι. Όταν τους απέλυσαν δεν είχαν να πληρώσουν φόρους και δάνεια και γι’ αυτό τους πήραν το σπίτι…

Γιάννης Χ . Όσο για το ποιος έφταιξε που φθάσαμε σε αυτό το σημείο, νομίζω ότι είναι οι λανθασμένες αποφάσεις των ίδιων μας των εαυτών. Τα προηγούμενα χρόνια ξοδεύαμε χρήματα για ανούσιους λόγους και κανείς δε σκεφτόταν ότι κάποτε θα φθάναμε σε «αδιέξοδο»…

Σίμος Μ. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, αλλά πάντα προσπαθούν για το καλύτερο. Οι πολιτικοί μας όμως δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό  μας λένε  όλο ότι θα φύγει η οικονομική κρίση, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Τώρα, πρέπει να τους εμπιστεύομαι ή δεν πρέπει να τους εμπιστεύομαι; Επειδή εγώ είμαι νέος άνθρωπος, είμαι πολύ λυπημένος και θαυμάζω τους πολίτες και τους γονείς μου. Για μένα, ελπίζω να βρω μια δουλειά και νομίζω ότι σε μερικά χρόνια θα φύγει η οικονομική κρίση.

Βασίλης Σ. Φαίνεται σαν να μη με νοιάζει, γιατί είμαι ένα απλό παιδί, όμως (την κρίση) την καταλαβαίνω γιατί βλέπω τον κόσμο σε τι δύσκολη θέση βρίσκεται…Για να την αντιμετωπίσουμε θα έλεγα, κάθε άνθρωπος να ξοδεύει πιο λίγα λεφτά και να μην πηγαίνει κάθε ημέρα βόλτα. Έτσι εγώ θα αντιμετώπιζα την κρίση.

Δημήτρης Ν. Όλοι προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα… με το λάθος τρόπο όμως. Εγώ έχω τη λύση: Αν για κάποιο διάστημα κατεβάζαμε τους φόρους και τις τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης, τότε οι έμποροι που θα πουλάνε αυτά τα προϊόντα θα βγάζουν λεφτά για να ζήσουν και οι αγοραστές θα έχουν ότι χρειάζονται. Επομένως, οι έμποροι δε θα αναγκάζονται να απολύουν το προσωπικό τους και οι υπάλληλοι θα έχουν λεφτά για να ζήσουν.»

Επιμέλεια: Δημήτρης Μάρδας,

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ,

Πρώην Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκη

Διαβάστε περισσότερα »

"ΠΑΡΑΜΑΓΑΖΑ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ"

Γράφει ο καθηγητής του τμήματος οικονομικών επιστημών  του ΑΠΘ Δημήτρης Μάρδας στο PROTAGON.

"Κομματικό στέλεχος και στενός συνεργάτης βαρόνου της πολιτικής, έχοντας ένα απλό πτυχίο νομικής και κάποιο μεταπτυχιακό δίπλωμα, χωρίς την παραμικρή τριβή με την αγορά, διοικεί εδώ και χρόνια όποιον φορέα του αναθέτει ο πολιτικός του ινστρούχτορας. Κρατικοδίαιτος, χωρίς τις απαραίτητες δεξιότητες, ζει και αναπνέει, από την αρχή της επαγγελματικής του καριέρας, υπό την ομπρέλα του κόμματος.

Έτσι, κάποτε θεωρήθηκε ειδικός σε θέματα αγοράς, οπότε ανέλαβε νευραλγικά πόστα στο χώρο του εμπορίου. Κατά την επόμενη θητεία του, ως πάλι ειδικός σε θέματα επικοινωνίας συμμετείχε στη διοίκηση ενός δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού μέσου. Τέλος ως ειδικός εκ νέου σε θέματα θαλασσίων μεταφορών, ανέλαβε την διοίκηση ενός μεγάλου λιμανιού της χώρας."

"Όσον αφορά στους καθ’ ύλην αρμοδίους επιστήμονες, τους ανθρώπους τις πιάτσας που έλιωσαν στα θρανία και «ψήθηκαν» στην αγορά αυτοί περιττεύουν… Δε θεωρούνται από τους πεφωτισμένους ηγέτες μας ως οι καταλληλότεροι να διοικήσουν μια ΔΕΚΟ, το αντικείμενο της οποίας κατέχουν καλά!

Και το παράδειγμα που δόθηκε δεν είναι το μόνο! Μετά απορούν πολλοί γιατί οι ΔΕΚΟ βρίσκονται σε αυτό το χάλι και γιατί θα πουληθούν «κοψοχρονιάς»!.

Oι Δημόσιες επιχειρήσεις λοιπόν, ως μέρος του πολιτικού παιγνιδιού της χώρας, παίζουν ακόμη και τώρα, ένα διπλό ρόλο. Από τη μια είναι χώρος όπου «βολεύονται» στις ανώτατες θέσεις διοίκησης που προσφέρουν, οι φίλοι και συνεργάτες των βουλευτών-υπουργών μας και από την άλλη αποτελούν μια αστείρευτη δεξαμενή, που εξυπηρετεί την πολιτική τους πελατεία.

Έτσι διοικούνται χρόνια τα «ασημικά» της χώρας, πλην ελαχίστων φυσικά εξαιρέσεων, όπου τα κατάλληλα στελέχη, με τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρία,  τιμούν τη θέση που τους ανατέθηκε.

Ουδείς από τους προαναφερθέντες θέλει να χαθεί ο δημόσιος χαρακτήρας των ΔΕΚΟ. Βέβαια στο πλαίσιο της γνωστής γλωσσολαγνείας που διακρίνει τον πολιτικό μας κόσμο, οι αιτίες που ερμηνεύουν το πάθος κάθε βουλευτή για τη διατήρηση του Δημόσιου χαρακτήρα των ΔΕΚΟ, εντάσσονται στην ατέρμονη συζήτηση για την αναγκαιότητα της παροχής  δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών από επιχειρήσεις που βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο. Θέση ορθή αλλά υπό προϋποθέσεις: Οι ΔΕΚΟ όφειλαν να προσφέρουν αγαθά και υπηρεσίες στη χαμηλότερη δυνατή τιμή, λειτουργώντας σε ένα περιβάλλον χωρίς διαχειριστικά ελλείμματα.

Να σημειωθεί ότι πολλές από τις Δημόσιες επιχειρήσεις είναι κρατικά μονοπώλια, παράγοντας λοιπόν σε ένα περιβάλλον με μηδαμινό ανταγωνισμό!. Παρόλα αυτά οι διοικήσεις τους είχαν το ταλέντο να προσφέρουν πανάκριβες υπηρεσίες στο κοινό και πλούσια ελλείμματα, που τα πληρώνουμε όλοι μας.

Εκατοντάδες λοιπόν διορισμένοι Γενικοί Διευθυντές ή Πρόεδροι ή Διευθύνοντες Σύμβουλοι, βλέπουν στις ημέρες μας να δύει το υπέρλαμπρο άστρο τους. Οι ιδιωτικοποιήσεις θα τους θέσουν εκτός κράτους και ενδεχομένως στην ανεργία.

Οπότε τίθεται εύλογα το ακόλουθο ερώτημα: Μήπως είναι προτιμότερο να υπάρχουν ιδιωτικές ΔΕΚΟ, υπό αυστηρό Δημόσιο έλεγχο και εποπτεία αντί ΔΕΚΟ παραμάγαζα των βαρόνων της πολιτικής της χώρας;

Ιδεατές λύσεις περί του Δημόσιου χαρακτήρα των ΔΕΚΟ, στο πολιτικό περιβάλλον που κινούμαστε και με τους πολιτικούς αρχηγούς που έχουμε είναι μάλλον ουτοπία!"

Περισσότερα: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ: ΕΚΔΟΣΗ Β΄

Μετά το έντονο ενδιαφέρον  του αναγνωστικού κοινού και τη συνδρομή-συμβολή  πολλών ανθρώπων η πρώτη έκδοση του πολιτικού μυθιστορήματος του  καθηγητή  του τμήματος οικονομικών επιστημών ΑΠΘ Δημήτρη Μάρδα με τίτλο  «Γοητείας μιας συντριβής» εξαντλήθηκε σε δυο σχεδόν μήνες.

Για το βιβλίο είπαν τα ακόλουθα οι:

Θανάσης Μαυρίδης (Διευθυντής της εφημερίδας Κεφάλαιο και της ιστοσελίδας Capital.gr). «Ήταν μία συναρπαστική εμπειρία. Μου κόστισε μία ημέρα αϋπνίας, αλλά άξιζε τον κόπο. Δεν μου πήγαινε να το αφήσω για την επομένη...»( http://www.capital.gr/News.asp?id=1605249 )

Kάνη Κανάβη (Συγγραφέας, στέλεχος της Ευρ. Επιτροπής) «Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με πολιτικές εκφάνσεις γεμάτο μυστήριο, ίντριγκες, άγχη, ερωτικές καταστάσεις εκπλήξεις και απρόοπτα. Ο Δημήτρης Μάρδας σε αυτό το πολιτικό θρίλερ που σε κρατά υπνωτισμένο από την αρχή έως το τέλος, μας οδηγεί με αριστοτεχνικό τρόπο στα άδυτα των Βρυξελλών τέμνοντας τις σκοτεινές γωνιές τους με την αιχμή της πένας του και βουτώντας όλο και πιο βαθειά σ’ έναν κόσμο άγνωστο όσο και επικίνδυνο».

 Στη δεύτερη έκδοση που κυκλοφορεί, παρουσιάζονται οι απόψεις για το βιβλίο των: Μ. Αναγνωστάκη (Δημ/φος Mega), Α. Βουβολίνη (Εκδότρια), Κ. Ζουράρη (Πολιτιολόγου), Δ. Μπουραντά (καθ/τή Παν/μίου και συγγραφέα), Θ. Λάλα (Δημ/φου Fleash 96), Γ. Μυλόπουλου (Πρύτανη του ΑΠΘ ), Μ. Παπαδημητρίου  (Δημ/φου Καθημερινή-ΣΚΑΪ), Μ. Τοπαρλάκη, (Δημ/φου ΕΡΤ), Π. Σαββίδη (Δημ/φου ΕΡΤ3).

 Όλη η παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, δίνεται από το http://www.youtube.com/watch?v=Rq2NcfRHFXY ).

Επόμενη παρουσίαση του βιβλίου: Ηράκλειο Κρήτης, 6 Νοεμβρίου 2012, Αίθουσα Εμποροβιομηχανικoύ Επιμελητηρίου, ώρα, 8.30μμ 

Διαβάστε περισσότερα »

"ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ: ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΜΕ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ"

Γράφει ο καθηγητής τμήματος οικονομικών επιστημών του ΑΠΘ Δημήτρης Μάρδας:

«Οι συζητήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη καλά κρατούν. Κάποιοι συνδέουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ με την τιμωρία που επιφυλάσσουν οι αγορές και ο σκληροί της ΕΕ στο τόσο «άταχτο» αυτό μέλος της Ένωσης. Κάποιοι άλλοι συνδέουν την παραφιλολογία περί παραμονής ή μη στο ευρώ με σκοπιμότητες και πιέσεις, που οδηγούν στην περαιτέρω απαξίωση της δημοσίας περιουσίας, στο πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων που μεθοδεύονται.

Η παραμονή μιας χώρας στο ευρώ δεν είναι σύνθημα. Είναι ένας στόχος, που για να εκπληρωθεί χρειάζονται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις τόσο από την πλευρά της ΕΕ όσο και από την πλευρά κάθε ενδιαφερομένου κράτους-μέλους.

Ως προς την Ελλάδα ειδικότερα, το πρόβλημα του δημόσιου χρέους σε συνδυασμό με αυτό της έλλειψης ρευστότητας δημιουργεί ένα πύρινο εφιάλτη, που ψάχνει να βρει λύσεις. Από την άλλη όμως, ενώ η χώρα πασχίζει να καλύψει την γνωστή «τρύπα» των 11,5 δις ευρώ, η σπατάλη συνεχίζει ακάθεκτη, με την συγκατάθεση ή ανοχή πολλών Διοικητικών Συμβουλίων Οργανισμών του Δημοσίου.

Ενδεικτικά σημειώνεται το εξής: Εξακολουθούν να είναι αναρτημένες στο Παρατηρητήριο τιμών υγείας της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας (ΕΠΥ) πανάκριβες τιμές για προμήθειες υγείας, με τις οποίες αγοράζουν τα νοσοκομεία διάφορα υλικά, εκτός διαγωνισμών. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι η τιμή του Παρατηρητηρίου για τον Νάρθηκα κορμού τριών σημείων είναι 288 ευρώ, όταν η τιμή της αγοράς (χονδρική) είναι περίπου 50 ευρώ. Οι αντίστοιχες τιμές για το Νάρθηκα οσφύος είναι 336 ευρώ και 15 ευρώ αντίστοιχα.

Για τη θεραπεία του προβλήματος αυτού, όπως και άλλων σχετικών με τις προμήθειες υγείας, κατατέθηκαν συγκεκριμένες προτάσεις το Δεκέμβριο του 2011 –μετά από μια ταχύτατη μελέτη δύο μηνών, ομάδας εργασίας του ΑΠΘ– οι οποίες απορρίφθηκαν(!!!). Από την άλλη όμως δεν προτάθηκαν εκ μέρους της ΕΠΥ εναλλακτικές λύσεις στο χρονίζον αυτό ζήτημα, που εδώ και καιρό είναι υπό…διερεύνηση! 

Αποτέλεσμα των ανωτέρω  δυστοκιών, τυχαίων ή μη,  είναι το ακόλουθο: Όπως τονίστηκε προηγουμένως, παρά τις κάποιες βελτιώσεις με ρυθμό χελώνας, πολλές τιμές του εν λόγω Παρατηρητηρίου, εξακολουθούν να είναι πολύ ακριβότερες από εκείνες της αγοράς. Κερδισμένοι της όλης καθυστέρησης: Οι προμηθευτές. Χαμένοι φυσικά οι έλληνες φορολογούμενοι!

Το πρόβλημα της σπατάλης-δαπανών του προϋπολογισμού είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Η άλλη αφορά στις αποκρατικοποιήσεις, το ανεκμετάλλευτο ΕΣΠΑ, και γενικά την ύφεση.»

«Όσο οι αποκρατικοποιήσεις καθυστερούν, τόσο το ξεπούλημα της περιουσίας του Δημοσίου θα γίνεται πραγματικότητα. Αν συστηματικά οι κυβερνήσεις μετά το 2005 περπατούσαν σε μια επιλεκτική διαδικασία αποκρατικοποιήσεων, τότε θα πουλούσαμε δημόσιες επιχειρήσεις σε ενδιαφέρουσες τιμές και δε θα αντιμετωπίζαμε σήμερα τη λαίλαπα του σαρώματος των πάντων σε εξευτελίστηκες τιμές.

Από την άλλη, αν ένα μέρος των χρημάτων που θα προκύψουν από τις αποκρατικοποιήσεις κατευθυνόταν σε επενδύσεις με σκοπό την παραγωγή εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών, τότε η εικόνα της χώρας θα ήταν πολύ διαφορετική. Το τελευταίο βέβαια, θα έθετε ένα άλλο χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής του χρέους, θα έδινε όμως μια προοπτική στην ελληνική οικονομία.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ένας πρόσθετος ανασταλτικός παράγοντας ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις: Τα 5000 περίπου στελέχη (κομματικά ή πολιτικοί φίλοι κ.λπ) που καλύπτουν τις ανάγκες των διοικήσεων αυτών των οργανισμών. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις, όπου με αξιοκρατικό τρόπο τοποθετήθηκαν τα κατάλληλα στελέχη σε δημόσιες επιχειρήσεις. Γι’ όλες τις υπόλοιπες, οι κομματικοί στρατοί εξασφαλίζουν ένα «χαρτζιλίκι» για να ζήσουν μια άνετη ζωή κατέχοντας μια θέση ευθύνης στους Δημόσιους οργανισμούς. Αυτοί οι στρατοί, που ζουν και αναπνέουν γιατί πίσω τους υπάρχει ένα κόμμα ή ένας βαρόνος της πολιτικής, αντιστέκονται σε κάθε μορφή ιδιωτικοποιήσεων.

Έτσι από τη μια πλευρά η σπατάλη καλά κρατεί ενώ από την άλλη τα έσοδα συρρικνώνονται, οι αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, η ύφεση συνεχίζει και η υπόθεση της εξόδου της χώρας από το ευρώ αιωρείται όπως το κοφτερό μαχαίρι της γκιλοτίνας.»

Μέρος δημοσιεύθηκε στο: http://www.reporter.gr/Απόψεις/Apo-thesews/Δημήτρης-Μάρδας/item/207144-Paramonh-sto-Eyrw-Enas-stochos-me-aytonohtes-proypotheseis

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

«Η κρίση μέσα από τα (ευαίσθητα αλλά και αυστηρά) μάτια των παιδιών μας.                                         Επιμέλεια: Δημήτρης Μάρδας,
                  Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ,
Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκη
Τι είναι οικονομική κρίση, πώς τη βλέπω, και τι προτείνω για να αντιμετωπιστεί». Αυτό το θέμα δόθηκε σε μαθητές της Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων, λίγο πριν το κλείσιμο των σχολείων.
Τα παιδιά, είτε με ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό, είτε με ένα περιγραφικό ή «τεχνικό» τρόπο κατέγραψαν τις σκέψεις τους, δίνοντας –άλλοτε με μια εντυπωσιακή αυστηρότητα, τόλμη και φαντασία και άλλοτε με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο– θέσεις που προκαλούν τουλάχιστον το ενδιαφέρον.
Στην άσκηση αυτή έλαβαν μέρος, όσα παιδιά και γονείς το επιθυμούσαν.
Ακολουθούν οι θέσεις-προτάσεις με το πιο δυνατό νόημα σε κάθε έκθεση, όλων των παιδιών που συμμετείχαν.»

«Εύα Τ. «Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα που είχε όλα τα καλά του κόσμου… Οι άνθρωποι ήταν γενναίοι, φιλόδοξοι και ευγενικοί… Ήταν εργατικοί. Σιγά-σιγά όμως άρχισαν να κλέβουν, να μην δουλεύουν και έγιναν άπληστοι. Οι πολιτικοί με τα δικά τους “κόλπα” ανάγκαζαν τους πολίτες να τους ψηφίζουν… Οι άλλες χώρες βλέποντας το χαμό που επικρατούσε άρχισαν να τους εκμεταλλεύονται γιατί τους ζήλευαν… Το χειρότερο όμως ήταν ότι μέσα τους ένιωθαν απαίσια εξαιτίας της αρρώστιας των πολιτικών για το χρήμα». Με αυτήν τη μικρή ιστορία, περιγράφω ακριβώς πως κατέληξε η Ελλάδα…

Δέσποινα Γ. Κρίση, μια τόσο δα μικρή λεξούλα, μόλις δυο συλλαβών! Τη βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση… την παρατηρούμε στα πρόσωπα των γονιών των δασκάλων, των ανθρώπων γύρω μας. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την αξία της, το μέγεθος της δύναμής της και πώς μπορεί να επηρεάσει τόσο, μα τόσο πολύ την καθημερινότητά μας… Η οικονομική κρίση δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια που επηρεάζει όχι μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά… Πρέπει να γυρίσουμε στις παλιές αξίες μας. Να γεμίσουμε την ψυχή μας με αγάπη, το μυαλό μας με αισιοδοξία, και την καρδία μας με ελπίδα. Να στηρίξουμε έστω και με μια μικρή αγκαλιά τους δικούς μας ανθρώπους. Να μην αφήσουμε κανένα να τσακίζει το αύριό μας…

Δημήτρης Χ. Σήμερα για την κρίση φταίνε οι ανεξέλεγκτές δαπάνες, τα υπερβολικά δάνεια και ιδίως οι πολιτικοί, που τα προκάλεσαν… Η οικονομική κρίση μου προκαλεί μαύρα λυπητερά συναισθήματα. Εάν ζωγράφιζα ένα πίνακα με τα συναισθήματά μου, θα τον έβαφα μαύρο… Εκεί θα ζωγράφιζα επίσης έναν άστεγο άνθρωπο να ζητιανεύει και να κλαίει.
Παναγιώτης Π. H χώρας μας η Ελλάδα, αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα, που οδηγεί τους ανθρώπους σε απόγνωση… Η κυβέρνηση δεν έπαιρνε και δεν παίρνει αποφάσεις για να ξεφύγει η Ελλάδα από την κρίση. Βέβαια χωρίς καλούς συνεργάτες, μορφωμένους, έξυπνους, δίκαιους και τίμιους δε γίνεται δουλειά…Να βρεθούν δουλειές για τους μορφωμένους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό, γιατί αυτοί είναι η ελπίδα μας, επιτέλους δικαιοσύνη, τιμωρίες στους παραβάτες…
Κωνσταντίνος Μ. Σε λίγο θα είμαστε άστεγοι και θα παρακαλάμε τους αστυνομικούς να μας βάλουν φυλακή για να έχουμε φαγητό να φάμε και να έχουμε στέγη…Το κυριότερο είναι ότι έχουμε τους πιο χάλια πολιτικούς στο σύμπαν, που αντί να κάνουν καλύτερα τα πράγματα τα έκαναν χειρότερα…
Πρωτέας Μ. Κρίση σημαίνει φτώχεια, ανεργία, οι άνθρωποι να μην μπορούν να αγοράσουν πράγματα για να ζήσουν... Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, θα έπαιρνα κάποιους άνεργους στο γραφείο μου να δουλεύουν με χρήματα που έχω από το κράτος. Μετά από λίγους μήνες όμως, θα προσπαθούσα να τους βρω δουλειά στα μαγαζιά. Αυτός είναι ο στόχος, να έχει κάποιος δουλειά στην αγορά…
Όλγα Π. Την κρίση… τη βλέπουμε την ακούμε, κι όμως αυτήν την απαγορευμένη λέξη κανένας δεν πίστευε ότι θα τη χρησιμοποιούμε τόσο συχνά…  Άνθρωποι έξω πεινάνε, άλλοι είναι άρρωστοι και δεν έχουν χρήματα για φάρμακα, γίνονται συσσίτια για τους άστεγους! Εδώ μας έφεραν αυτοί οι ανίκανοι που κόβουν συνέχεια μισθούς για να καταφέρουν να πληρώσουν τα χρέη τους!!! Όμως αυτά τα χρέη δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ. Είμαι παιδί, αυτό όμως δε μ’ εμποδίζει να πω τη γνώμη μου σε αυτό που βλέπω, που βιώνω και που όλοι μας συζητάμε πολύ έντονα. 
Τζούλια Β. Η κρίση είναι μια λέξη, η οποία δεν ξέρουμε τι σημαίνει και για να πούμε την αλήθεια ούτε οι πολιτικοί ξέρουν τι σημαίνει, γιατί άμα ήξεραν τι σημαίνει θα είχαν κάνει κάτι… Η κυβέρνησή μας βάζοντας χαράτσια νομίζει ότι θα σώσει την Ελλάδα. Όχι όμως μόνο δεν τη σώζει αλλά την καταστρέφει, γιατί οι άνθρωποι άμα δεν έχουν να φάνε φεύγουν σε άλλες χώρες και έτσι απλά καταστρέφουμε την Ελλάδα…
Στέλλα Κ. Η οικονομική κρίση… είναι μια αλυσίδα που εάν σπάσει ο ένας κρίκος θα σπάσουν και οι υπόλοιποι… Το κράτος αυξάνει τους φόρους για περισσότερα έσοδα, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αδυνατούν να τους πληρώσουν. Έτσι το κράτος δεν έχει αρκετά έσοδα...Το κράτος δεν έχει χρήματα να δώσει στους δανειστές κι έτσι αναγκάζεται να μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλα αυτά είναι μια αλυσίδα που σπάει σιγά-σιγά, κρίκος-κρίκος.
Κωνσταντίνος Μ. Οικονομική κρίση είναι ένα πρόβλημα στην μελλοντική μου ζωή και την παρούσα μου ζωή…Τέλος πάντων ας μπούμε στο ψητό. Λέω καλύτερα, να πάρουμε τα λεφτά που μας χρωστά η Γερμανία, να ξεπληρώσουμε αυτούς που δανειστήκαμε και να διαχειριστούμε καλά και σοφά τα λεφτά μας για να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Τέλος!!!
Μαριλίζα Π. Λοιπόν θα σας εκμυστηρευτώ πώς τη βλέπω εγώ (την κρίση) από τη σκοπιά των παιδιών. Τα παιδιά στην ηλικία 1-14 χρόνων υποφέρουν γιατί στερούνται τα παιγνίδια, το φαγητό, τις γνώσεις που χρειάζονται για να φτιάξουν γερά θεμέλια για το μέλλον. Ενώ οι ηλικίες των 15-35… δε βρίσκουν δουλειά αγχώνονται… και το πιο σημαντικό χάνουν την εμπιστοσύνη προς τους συνανθρώπους μας, γιατί μ’ αυτά που ακούνε δεν ξέρουν ποιον να πρωτοπιστέψουν… Έχω την αίσθηση ότι το κράτος κοροϊδεύει όλους του Έλληνες.
Αναστασία Μ. Δε θα πρέπει να ανησυχούμε, γιατί υπάρχουν λύσεις σε όλα αυτά… Αν εκμεταλλευόμασταν το γεωγραφικό πλούτο μας, τις καταγάλανες θάλασσες και τη σημαντική ιστορία μας, θα μπορούσε ο παράγοντας του τουρισμού να γεμίσει τα ταμεία του κράτους. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί παράγοντες… όμως ένα παιδί δε θα μπορούσε να δώσει λύσεις για όλα αυτά. Γι’ αυτό καλό θα είναι η κυβέρνηση να σκεφτόταν λίγο περισσότερο…
Κυριακή Μ. Η οικονομική κρίση πολλές φορές δεν πάει μόνη της. «Συνοδεύεται» και από την ηθική αλλά και από την κοινωνική κρίση. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις από αυτούς που παίρνουν μεγάλους μισθούς και συντάξεις και όχι από αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά… Τα παιδία νιώθουν άσχημα και νομίζουν ότι φταίνε αυτά.
Χαράλαμπος Π…Λοιπόν, αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι να μην σπαταλάμε χρήματα για πράγματα που επιθυμούμε, παρά μόνο για τα αναγκαία. Δε χρειάζεται να ζητάμε τα πάντα. Να προσπαθούμε να μη θέλουμε όλο και περισσότερα για να μην φέρνουμε τους γονείς μας σε δύσκολη θέση…Όλοι να είμαστε χαρούμενοι και αισιόδοξοι, ότι κάποτε θα φύγουμε από την οικονομική κρίση.
Θόδωρος Κ. Υπάρχουν πολλά είδη κρίσεων… Η πιο σημαντική κρίση είναι η κρίση ηθικών αξιών. Κάποιοι άνθρωποι εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους. Αυτοί είναι οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί φτιάχνουν ομάδες και τις κάνουν για το συμφέρον τους, δηλαδή νοιάζονται μόνο για τον εαυτόν τους.
Βαγγέλης Γ. Η κρίση είναι για μένα μια μαύρη σελίδα της ιστορίας της χώρας που θα ξεπεραστεί σύντομα. Με στεναχωρεί πολύ το γεγονός που χιλιάδες άνεργοι αναγκάζονται να μεταναστέψουν γα να βρουν δουλειά… Μερικοί άνθρωποι για να σωθούν από τα χρέη τους αυτοκτονούν. Αυτό που κάνουν είναι τραγικό. Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνουν, γιατί τα χρέη θα γυρίσουν στα παιδιά τους και από τα παιδιά στα εγγόνια τους και ούτω καθεξής. Δε γίνεται να αυτοκτονούν όλες οι γενιές της οικογένειας αυτής αν δεν έχει να ξεπληρώσει τα χρέη της…
Μελίνα Ο. Ένας «ένοχος» o οποίος ευθύνεται  για την οικονομική κρίση είναι οι πολιτικοί. Δύο από τα «εγκλήματα» τους είναι η σπατάλη και οι φόροι… Το πρόβλημα που μας απασχολεί είναι η αδικία στους φόρους. Όταν όλα γίνουν δίκαια από τους πολιτικούς, τότε υπάρχουν πολλοί τρόποι να βγάλουμε χρήματα… Όμως πιστεύω ότι η πιο σημαντική λύση στην οικονομική κρίση είναι η παιδεία, διότι αν καλλιεργηθεί σωστά, η δική μας η γενιά θα παίρνει πιο σωστές αποφάσεις. Θα ψηφίζουμε πιο σωστά και όχι με βάση το δικό μας συμφέρον αλλά με βάση το συμφέρον της χώρας μας…
Θεοχάρης Τ. Η Γερμανία μας χρωστά πάρα, μα πάρα πολλά λεφτά. Άρα αν δεν μας τα δώσει, τότε εμείς οι Έλληνες έχουμε τεράστιο οικονομικό και χρηματικό πρόβλημα, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε γιατί… η κρίση δεν είναι καθόλου καλό πράγμα.
Χρήστος Θ. Η Ελλάδα θα πρέπει να γυρίσει λίγο στα παλιά χρόνια και να εκμεταλλευτούμε ό,τι έχουμε. Δηλαδή να μην εισάγουμε προϊόντα από άλλες χώρες αφού τα έχουμε στην Ελλάδα. Ακόμα το κράτος να δίνει ένα κεφάλαιο σε ένα πολίτη για να ανοίξει δικιά του επιχείρηση… Εγώ βλέπω την κρίση σαν έναν εφιάλτη που γίνεται πραγματικότητα.
Στέλιος Δ. Ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η κρίση είναι να είμαστε ενωμένοι, να μην αφήνουμε τη στεναχώρια και την απελπισία να μας χωρίσουν, να αλληλοστηριζόμαστε… Επίσης πρέπει να μπούμε δυναμικά στο εμπόριο και ορισμένα στοιχεία (άνεμος, νερό , ήλιος) να τα αξιοποιήσουμε με το σωστό τρόπο. Πρέπει να βρούμε νέες καλλιέργειες και να τις εξάγουμε…
Γιάννης Μ. Εγώ όταν σκέπτομαι την κρίση έχω ένα συναίσθημα αγωνίας για το τι θα γίνει στο μέλλον… Θα πρότεινα στους κύριους που έχουν πιο μεγάλη δύναμη από άλλους ανθρώπους δηλαδή τους πολιτικούς, να βοηθήσουν και αυτοί στο να γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή μην βάζουν μόνο σε εμάς φόρους, αλλά να πληρώνουν και οι ίδιοι φόρο…γιατί έτσι θα σωθεί η Ελλάδα.
Θεοφάνης Φ. Για να ξεπεραστεί (η κρίση) μπορούμε να εξάγουμε ελληνικά προϊόντα, όπως το ούζο και τη φέτα. Να διαφημίσουμε την Ελλάδα σε άλλες χώρες γιατί είναι όμορφή και έχει πολλά αρχαία. Να παράγουμε στην Ελλάδα τα προϊόντα που χρειαζόμαστε και να μην τα παίρνουμε από το εξωτερικό γιατί…τα λεφτά της Ελλάδας θα φεύγουν έξω, ενώ αν τα παράγουμε εμείς θα μείνουν στην Ελλάδα.
Κίκα Χ. Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός ή βουλευτής σίγουρα δε θα έκανα αυτά που κάνουν οι τωρινοί βουλευτές και πολιτικοί… Οι οικονομικά αδύναμοι να πληρώνουν φόρους ανάλογα με το εισόδημά τους και οι πιο πλούσιοι το ίδιο. Γιατί τώρα συμβαίνει το αντίθετο…
Θοδωρής Τ. Οι δυο κυριότερες αιτίες της οικονομικής κρίσης είναι η ανικανότητα των πολιτικών μας και η φοροδιαφυγή. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για τη φοροδιαφυγή είναι να ζητάμε απόδειξη, έστω και για μικρά ποσά… Όσο για το θέμα της ανικανότητας των πολιτικών μας, θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στις εκλογές.
Σοφία Χ. Αυτός που την άρχισε να τη σταματήσει γιατί η κρίση φέρνει αναστάτωση στους ανθρώπους… Οι πολιτικοί, ο δήμαρχος δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν την αναστάτωση. Ελπίζουν όμως ότι οι επόμενες γενιές θα τη σταματήσουν. Τη ζωή ο θεός μας την έδωσε όχι για να στεναχωριόμαστε άλλα για να τη χαιρόμαστε!!!

Αναστάσης Λ. Η οικονομική κρίση είναι δύο πράγματα: Το ένα είναι το ότι δεν κινείται το χρήμα και το δεύτερο είναι η κρίση των ηθικών αξιών… Οι δανειστές μας ζητάνε να ξεπληρώσουμε τα δάνεια που πήραμε πολύ γρήγορα, όμως το κράτος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, με αποτέλεσμα το κράτος να αυξάνει κι άλλο τους φόρους και να κόβει κι άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις. Για να ξεπεραστεί η κρίση προτείνω… να δώσουμε ευκαιρίες σε νέους επιχειρηματίες, να εξάγουμε προϊόντα, να δώσουμε έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού, και να μειωθούν λίγο οι φόροι.

Χρήστος Σ. Την οικονομική κρίση τη συναντάμε κάθε μέρα στη ζωή μας. Κάθε μέρα βλέπουμε άστεγους. Μερικοί από αυτούς είχαν μια δουλειά και ένα σπίτι. Όταν τους απέλυσαν δεν είχαν να πληρώσουν φόρους και δάνεια και γι’ αυτό τους πήραν το σπίτι…
Γιάννης Χ . Όσο για το ποιος έφταιξε που φθάσαμε σε αυτό το σημείο, νομίζω ότι είναι οι λανθασμένες αποφάσεις των ίδιων μας των εαυτών. Τα προηγούμενα χρόνια ξοδεύαμε χρήματα για ανούσιους λόγους και κανείς δε σκεφτόταν ότι κάποτε θα φθάναμε σε «αδιέξοδο»…
Σίμος Μ. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, αλλά πάντα προσπαθούν για το καλύτερο. Οι πολιτικοί μας όμως δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό  μας λένε  όλο ότι θα φύγει η οικονομική κρίση, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Τώρα, πρέπει να τους εμπιστεύομαι ή δεν πρέπει να τους εμπιστεύομαι; Επειδή εγώ είμαι νέος άνθρωπος, είμαι πολύ λυπημένος και θαυμάζω τους πολίτες και τους γονείς μου. Για μένα, ελπίζω να βρω μια δουλειά και νομίζω ότι σε μερικά χρόνια θα φύγει η οικονομική κρίση.
Βασίλης Σ. Φαίνεται σαν να μη με νοιάζει, γιατί είμαι ένα απλό παιδί, όμως (την κρίση) την καταλαβαίνω γιατί βλέπω τον κόσμο σε τι δύσκολη θέση βρίσκεται…Για να την αντιμετωπίσουμε θα έλεγα, κάθε άνθρωπος να ξοδεύει πιο λίγα λεφτά και να μην πηγαίνει κάθε ημέρα βόλτα. Έτσι εγώ θα αντιμετώπιζα την κρίση.
Δημήτρης Ν. Όλοι προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα… με το λάθος τρόπο όμως. Εγώ έχω τη λύση: Αν για κάποιο διάστημα κατεβάζαμε τους φόρους και τις τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης, τότε οι έμποροι που θα πουλάνε αυτά τα προϊόντα θα βγάζουν λεφτά για να ζήσουν και οι αγοραστές θα έχουν ότι χρειάζονται. Επομένως, οι έμποροι δε θα αναγκάζονται να απολύουν το προσωπικό τους και οι υπάλληλοι θα έχουν λεφτά για να ζήσουν.»

Διαβάστε περισσότερα »

"ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ

Ο Δημήτρης Μάρδας, Καθηγητής του  Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ γράφει:«Όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ διέμενε στις Βρυξέλλες, επισκεπτόταν την περιοχή του Βατερλό ξημερώματα, γιατί ήθελε να φαντάζεται στο ομιχλώδες τοπίο, την εξέλιξη της ομώνυμης μάχης, που οδήγησε στην κατάρρευση του Ναπολέοντα.
Αν ζούσε ο Γάλλος συγγραφέας σήμερα, θα επισκεπτόταν την Ελλάδα στις αρχές του 2012, για να γράψει τη συνέχεια των «Αθλίων» του. Θα παρακολουθούσε λοιπόν σε 24ώρη βάση τoν «πόλεμο των Αθηνών», με αντιπάλους πολιτικούς, που οδήγησαν σε μια περιπέτεια με μεγάλο κόστος, εξαθλιωμένους εν πολλοίς ψηφοφόρους.
Το κόστος του εγχειρήματος των πρόωρων εκλογών ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά. Έτσι, όπως ανακοινώθηκε λίγες ημέρες πριν, το κόστος αυτό σε όρους μη απορρόφησης κονδυλίων ΕΣΠΑ κατά την πρόσφατη διμηνία, ανέρχεται σε 1 δις ευρώ. Το μεγαλύτερο βέβαια ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκέλος της απόκλισης των εσόδων του προϋπολογισμού κατά το τελευταίο τρίμηνο. Έλλειψη σύνεσης, υποκρισία, πολιτικός αριβισμός, αλαζονεία, ενίοτε δειλία, αυτήν την εικόνα πρότασσαν οι «Αντίπαλοι αξιωματικοί του πολέμου των Αθηνών». Πολιτικοί, που φέρουν τον τίτλο του ηγέτη, ανέδειξαν καθ’ όλη την πρόσφατη περίοδο, οτιδήποτε άλλο παρά την απαιτούμενη αρετή.»

«Λάτρεις της δημοκρατίας, με πολιτική κουλτούρα όμως διαφορετική από εκείνη που απαιτεί ένα σύστημα απλής αναλογικής. Έτσι, οι όροι συνεννόηση, κατανόηση, συμβιβασμός, άγνωστοι στο λεξιλόγιο τους, άργησαν να ωριμάσουν. Ευτυχώς πρυτάνευσε η σύνεση την ύστατη στιγμή! Με ένα πρωτόγνωρο πάθος και με διακηρύξεις συχνά συνθηματολογικού χαρακτήρα, ασύνδετες, χωρίς μέση και τέλος έρχονταν να καλύψουν το άγχος των πολιτών για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, έννοιες που αποτελούν, αναλώσιμο προϊόν του πολιτικού παιγνιδιού της περιόδου μας.
Από την άλλη, υποστήριζαν ότι όλα όσα έπρεπε να ζήσουμε μετά τις 6 Μαΐου, γίνονται στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας.
Στο όνομα αυτό, δεν κατάφεραν όμως να συνεννοηθούν μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, οδηγώντας ακόμη βαθύτερα το μισοβουλιαγμένο καράβι της οικονομίας. Άλλαξαν ευτυχώς ρότα, την ώρα που ήμασταν στην «τελευταία του κακού τη σκάλα».
Στο όνομα αυτό λοιπόν, απαιτούσαν επαναληπτικές εκλογές, αδυνατώντας να προβλέψουν ότι το σημείο εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας στις 18 Ιουνίου θα είναι πολύ πιο κάτω από εκείνο της περιόδου, πριν την έναρξη της περιπέτειας που βιώσαμε.Και όλα αυτά γιατί; Γιατί απλούστατα ένα υπουργικό συμβούλιο, όταν κλήθηκε μετά το 2009 να παίξει με τα πραγματικά πυρά της οικονομίας έδειξε πόσο κενό ήταν, έχοντας από την άλλη στο τιμόνι έναν υπουργό οικονομίας, κακό παίχτη σε μια διαπραγμάτευση, που άλλαξε όμως τη ροή της ιστορίας στη χώρα.
Ο τότε υπουργός οικονομίας όχι μόνο δε γνώριζε τους όρους του παιγνιδιού, δε γνώριζε καν να παίζει! Και φυσικά δεν ήταν ο μόνος. Η διαφορά του όμως με τους προηγούμενους εντοπίζεται σε ένα σημείο: Οι παλιότεροι έκαναν ασκήσεις επί χάρτου, ενώ αυτός αντιμετώπισε ένα πραγματικό πόλεμο, δείχνοντας τη γύμνια του συστήματος που ανέδειξε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τόσους άλλους όμοιους, εντός ή εκτός της τότε κυβέρνησης.»

 

Διαβάστε περισσότερα »

"Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ"

Το βιβλίο «η γοητεία μιας συντριβής»  είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα που ολοκληρώνεται με τη βοήθεια μιας αστυνομικής περιπέτειας.  Κύριος πρωταγωνιστής των καταστάσεων που εκτυλίσσονται, είναι ένα στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που κατόπιν γίνεται Γενικός Γραμματέας σε υπουργείο, κατά τη διάρκεια δύο πρόσφατων περιόδων. Η όλη εξιστόρηση καταστάσεων και εξελίξεων, αφορά σε ζητήματα που σχετίζονται κυρίως με διαγωνισμούς κρατικών προμηθειών, επεκτεινόμενη δευτερευόντως και σε άλλα θέματα που απασχολούν κάποιες εκφάνσεις της αγοράς. Το βιβλίο αρχικά, μεταφέρει τον αναγνώστη στις Βρυξέλλες και καταγράφει, εκτός των άλλων, τα παραλειπόμενα κάποιων διεθνών διαπραγματεύσεων και τον τρόπο με τον οποίον εξελίχθηκαν οι τελευταίες στο πλαίσιο της πορείας του πλανήτη προς την παγκοσμιοποίηση. Ακολούθως η ιστορία καταλήγει στην Αθήνα. Εκεί παρουσιάζεται το μέγεθος της γραφειοκρατίας που σαρώνει το μικρόκοσμο ενός υπουργείου, ο τρόπος δράσης πολιτικών προσώπων, το μεγαλείο της μεταξύ τους ασυνεννοησίας και οι σχέσεις διαπλοκής που ανθίζουν ανάμεσα σε πολιτικούς και επιχειρηματίες.

Όλα τα γεγονότα, τα διαπερνά μια ιστορία με πρωταγωνιστές μια μητέρα και την κόρη της. Η όλη πλοκή, αρχίζει από μια τυχαία γνωριμία ενός ατόμου που μεταβαίνει στις Βρυξέλλες για να εργαστεί στην Επιτροπή με μια καταδιωγμένη γυναίκα, τη μητέρα, σε πτήση για τις Βρυξέλλες το 1992. Η μητέρα κινείται με μεγάλη άνεση και σ’ ανύποπτους χρόνους, στην Ευρώπη και στην Αμερική. Το νήμα, που άρχισε αυτή να ξετυλίγει, πιάνει η δαιμόνια κόρη της, σπουδάστρια στην Αμβέρσα, με τη βοήθεια μιας καλά μεθοδευμένης εκδικητικής συμπεριφοράς, το αποτέλεσμα κάποιων παλαιότερων εφιαλτικών στιγμών που επανήλθαν στη μνήμη της. Κι’ όλα αυτά εξαιτίας μιας  απροσεξίας… Το μυθιστόρημα του αναπληρωτή καθηγητή οικονομικών Δημήτρη Μάρδα  κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ....ΚΑΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Γράφει ο αν. καθηγητής του τμήματος οικονομικών επιστημών ΑΠΘ Δημήτρης Μάρδας:

«Μετά τον πρώτο πρωθυπουργό της Ελλάδας, τον Καποδίστρια, η πατάτα αναλαμβάνει για άλλη μια φορά πρωταγωνιστικό ρόλο στην εγχώρια αγορά. Το «κίνημα της πατάτας» φαίνεται λοιπόν ότι καλά κρατεί επηρεάζοντας τον περίγυρό του. Έτσι, η Κεντρική Αγορά Αθηνών ανακοίνωσε προ ολίγων ημερών, μείωση  20% των τιμών των οπωροκηπευτικών, ως απάντηση στην τιμή των 25 λεπτών που πουλιέται το κιλό η πατάτα από τους αγρότες της Δράμας. Το γεγονός ότι αποφάσισαν τώρα οι έμποροι της Κεντρικής Αγοράς Αθηνών τη μείωση των τιμών κατά 20%, αυτό δείχνει ότι υπάρχουν περιθώρια μείωσης των τιμών που οι στρεβλώσεις της αγοράς (π.χ. περιορισμένος αριθμός εμπόρων) δεν επέτρεπαν την εκδήλωση τους. Αν όλο αυτό το κίνημα δεν αποτελέσει μια από τις πολλές φούσκες που ζούμε, τότε μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα καθώς παρεμβαίνει στο καρτέλ των τιμών των οπωροκηπευτικών με έναν μη προβλεπόμενο τρόπο.
Παρόλα αυτά αναφύονται διάφορα προβλήματα, που ήδη έχουν δώσει «πατήματα» στους πολέμιους τέτοιων κινημάτων. Οι τελευταίοι (έμποροι, μεσάζοντες κ.λπ) εύκολα βρίσκουν φθαρμένους αν όχι διεφθαρμένους πολιτικούς για να «κατασπαράξουν» –μέσω διαφόρων νομοθετικών ρυθμίσεων– ένα κίνημα που θίγει τα κέρδη τους. Τέτοια προβλήματα μπορεί να θεωρηθούν τα εξής:
Καταρχάς τίθεται το ζήτημα της φοροδιαφυγής. Η πώληση σε ανοικτούς χώρους και από το φορτηγό, έδειξε, σε κάποιες περιπτώσεις, την ύπαρξη παραβάσεων φορολογικού χαρακτήρα (απουσία παραστατικών).
Επιπλέον, πιθανά προβλήματα υγιεινής και ασφάλειας των διατιθέμενων  αγροτικών προϊόντων, (ιδίως αρνιών και κατσικιών) ενδέχεται να προκαλέσουν διάφορες ενστάσεις σχετικές με την μέριμνα του κράτους για την υγεία του καταναλωτή.
Όλα τα ανωτέρω μπορούν, να παγιδέψουν τους παραγωγούς. Αυτό είναι δυνατόν να γίνει με τη βοήθεια παρεμβάσεων εκ μέρους καλοθελητών υπουργών, που έχουν μάθει να υπηρετούν (με το αζημίωτο ή μη) την τάξη των γνωστών μεγαλεμπόρων αγροτικών προϊόντων. Με πρόσχημα λοιπόν τη νομιμότητα, μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί να παγώσουν το όποιο «κίνημα της πατάτας».»

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ: ΑΤΥΧΗΣ ΜΑΛΛΟΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ!

Άρθρο του Δημήτρη Μάρδα, Αναπληρωτή καθηγητή οικονομικών επιστημών του ΑΠΘ

«Η Ελλάδα παρομοιάστηκε με τον Τιτανικό κατ’ επανάληψη από αρκετούς πολιτικούς. Ο παραλληλισμός όμως αυτός, που συμπαρέσυρε πολλούς αναλυτές όπως και συγγραφείς –καθώς αναγκαστικά ‘παγιδεύτηκαν’ στον παραπάνω χαρακτηρισμό– είναι μάλλον ατυχής! Πράγματι, ο Τιτανικός ήταν ένα πλοίο, το τελειότερο δημιούργημα του είδους του, με σωρεία καινοτομιών μεταφέροντας από την άλλη ένα σύνολο κόσμου, ντελικάτο, μέρος της παγκόσμιας αφρόκρεμας. Η προς πτώχευση Ελλάδα με τα σεντούκια των απελπισμένων πολιτών της να αδειάζουν από τους συνεχείς φόρους, δεν έχει το παραμικρό κοινό με τον πανίσχυρο αυτό πλοίο. Από την άλλη βέβαια, ορισμένοι ίσως παρομοιάζουν την Ελλάδα με τον Τιτανικό κατά την ώρα της πρόσκρουσης του δεύτερου με το γνωστό παγόβουνο. Και εδώ η συγκεκριμένη σχέση δεν φαίνεται ιδιαίτερα επιτυχής για τον ακόλουθο λόγο:

Ο Τιτανικός, λόγω του τρόπου με τον οποίο προσέκρουσε στο μοιραίο παγόβουνο ήταν καταδικασμένος να βυθιστεί. Δεν είχε σωτηρία!. Αντίθετα η Ελλάδα έχει σωτηρία. Ένα σύνολο λύσεων –πλην του αναπόφευκτου κουρέματος του χρέους κατά 50%- μπορούν ακόμη και σήμερα  να την οδηγήσουν έξω από τα τέλμα στο οποίο βρέθηκε. Δεν είμαστε οι πρώτοι στον πλανήτη που βρεθήκαμε σε μια τόσο δυσάρεστη θέση!. Είμαστε όμως ίσως οι μόνοι με πολιτικούς που εξακολουθούν να αγνοούν την παγκόσμια γνώση και εμπειρία στο θέμα αυτό, καταγράφοντας από την άλλη ένα κενό στρατηγικής. Εκτός από χειρισμούς διαχειριστικού χαρακτήρα, απαραίτητους κατά ένα μεγάλο ποσοστό (π.χ. μείωση της σπατάλης, περιορισμός των προνομίων  ομάδων εργαζομένων και συντεχνιών κ.ά.), υπάρχουν και άλλες κινήσεις διεξόδου από το φαύλο κύκλο που βιώνουμε.»

«Αναλυτικότερα, το σκέλος της ανάπτυξης, που όφειλε να ήταν η αιχμή του δόρατος της οικονομικής πολιτικής εναντίον της κρίσης, βρίσκεται ακόμη σε μια κατάσταση λήθαργου. Έτσι, το Υπουργείο Ανάπτυξης υποδύεται το ρόλο της ωραίας κοιμωμένης, ιδίως από το 2007 και μετά. Τα 15 δις ευτώ του ΕΣΠΑ, ακόμη τα βλέπουμε και μας βλέπουν χωρίς να τα αγγίζουμε. Ο νέος επενδυτικός νόμος μετά από τις παλινωδίες που γνώρισε επί δύο διαδοχικών πολιτικών ηγεσιών  μετά το 2009, αισίως έγινε νόμος του κράτους στις 1 Φεβρουαρίου του 2011. Παρόμοιες εξελίξεις καταγράφηκαν και επί της προηγούμενης κυβέρνησης. Οι ξένες επενδύσεις έρχονται με το σταγονόμετρο, ενώ το κυνήγι των διεθνών επενδυτών δεν ακολουθεί τις βέλτιστες πρακτικές που ισχύουν στον πλανήτη. Από την άλλη, ανακοινώσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα για επενδύσεις που έρχονται ή για έργα που επιταχύνονται πέφτουν βροχή! Το Υπουργείο Ανάπτυξης δεν έχει τη συνδρομή της τεχνογνωσίας του FBI ή της Scotland Υard, με σκοπό την κάλυψη των κενών που παρατηρούνται εδώ και καιρό, με συνέπεια την παραγωγή ενός φτωχού έργου. Ευτυχώς βέβαια ένα έμπειρο στέλεχος της Επιτροπής, ο κος Χορστ Ρέιχενμπαχ, με ιδιαίτερη γνώση από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του πλανήτη και με βιογραφικό μακράν των δικών μας βαρόνων της πολιτικής, έρχεται να καλύψει ένα οφθαλμοφανές κενό. Ο Γερμανός τεχνοκράτης, χωρίς να διακρίνεται για τη γλωσσολαγνεία ή το αυταρχικό του ύφος, ίσως αποτελέσει σανίδα σωτήριας των δικών μας πολυπραγμόνων πολιτικών, που έχουν καθηλώσει την ανάπτυξη στην Ελλάδα εδώ και χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι με τη συμβολή του η αδράνεια θα πάψει και δε θα χρειαστεί να ευχηθούμε να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Ανάπτυξης στο άμεσο μέλλον!. Θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρό να διαπιστωθεί ότι ένας ξένος, ίσως φιλέλληνας, μπορεί τελικά να είναι πιο χρήσιμος από ότι οι δικοί μας πατριώτες πολιτικοί."

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 Με επιβεβλημένη την ανάγκη να εκπολιτίσουμε την σκέψη μας και να κάνουμε μόδα και στυλ τις οικονομικές αναλύσεις παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο του Δημήτρη Μάρδα, αναπληρωτή καθηγητή οικονομικών του ΑΠΘ.

"Η κυρίαρχη ερώτηση που κυκλοφορεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό είναι μια: Αν και αναγνωρίζεται πια ανοικτά η νευραλγική θέση που παίζει μια προς κατάρρευση μικρή οικονομία –όπως η ελληνική– στο πλαίσιο του ευρώ, γιατί παρατηρούνται τόσες καθυστερήσεις ως προς τη λήψη μέτρων ικανών να περιορίσουν τις επιπτώσεις της κρίσης στην ευρωζώνη; Επίσης, γιατί δεν κάνουν οι ηγέτες της Ένωσης τα αυτονόητα, τρενάροντας έτσι καταστάσεις που οδηγούν σε πτώχευση εθνικές οικονομίες;

Μια εύλογη απάντηση θα απέδιδε τα παραπάνω στη διαφορετική κουλτούρα που διακρίνει τα κράτη-μέλη της ΕΕ, ή στη δειλία των ισχυρών σε τολμηρά μέτρα ή τέλος στην επιθυμία τους να τιμωρήσουν τους ‘άταχτους’ εταίρους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη, έστω και αν θεωρείται εκ πρώτης όψεως  αιρετική, που επικεντρώνει την ερμηνεία του φαινομένου στο ιστορικό παρελθόν της Γερμανίας και στις πάγιες θέσεις της για οικονομική και ιδίως για πολιτική κυριαρχία. Οι τελευταίες εδράζουν στην κατάρρευση των οικονομιών της ΕΕ και όχι στο αντίθετο.

Αναλυτικότερα, διαπιστώνεται στις ημέρες μας μια δραματική σύμπτωση χρόνων και εξελίξεων ανάμεσα σε δυο περιόδους που απέχουν μεταξύ τους  σχεδόν έναν αιώνα. Ειδικότερα, κατά την περίοδο 1871-1897 η Γερμανία πέρασε μετά την ενοποίηση της, από την Realpolitik (‘πραγματιστική’ πολιτική) του Βίσμαρκ στην Weltpolitik (παγκόσμια πολιτική) του Γουλιέλμου του ΙΙ. Η πρώτη πολιτική, επιδίωκε την εδραίωση της οικονομικής όπως και πολιτικής κυριαρχίας της  χώρας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αντίθετα, η δεύτερη επιδίωκε την ανάδειξη της Γερμανίας σε απόλυτη παγκόσμια πολιτική ηγεμονική δύναμη. Όλα αυτά έγιναν σε 20 περίπου χρόνια.

Σήμερα το προαναφερθέν σενάριο φαίνεται να επαναλαμβάνεται και μάλιστα στην ίδια ακριβώς έκταση του χρόνου. Ειδικότερα, από το 1989, ημερομηνία της πτώσης του τείχους του Βερολίνου έως την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του 2000 η Γερμανία μέσω μιας νέας Realpolitik πέτυχε την οικονομικής της ισχυροποίηση αποτελώντας την κυρίαρχη παραγωγική δύναμη της ΕΕ.

Από το 2010 και μετά, η Γερμανία αποκτώντας την απόλυτη οικονομική της υπεροχή, μεταπηδά σταδιακά σε μια νέου τύπου Weltpolitik. Στο πλαίσιο αυτό η διαφαινόμενη οικονομική κατάρρευση  ανταγωνιστικών προς την ίδια κρατών, όχι μόνον δεν την απασχολεί, αλλά μάλλον εξυπηρετεί τις νέες γεωπολιτικές της βλέψεις.

Αν την απασχολούσε, δε θα συζητούσε η κα Μέρκελ δυο χρονιές για την υιοθέτηση του ευρωομολόγου, ή άλλων μέτρων ανάσχεσης μιας γενικευμένης χρηματοοικονομικής κρίσης. Η πολιτική ισχυροποίηση της Γερμανίας σε παγκόσμια κλίμακα, εύλογα λοιπόν θα οδηγήσει είτε σε μια Γερμανική Ευρώπη, χωρίς πόλεμο αυτήν την φορά,  είτε σε άλλες εξελίξεις η παρουσίαση των οποίων δεν είναι του παρόντος.

Η θέση κατά την οποία η κατάρρευση των οικονομιών εκείνων των χωρών που αποτελούν τους μεγάλους πελάτες της Γερμανίας, θα σημάνει και τη δική της πτώση, μέσω του περιορισμού των εισαγωγών τους από αυτήν, απαντάται επιγραμματικά ως εξής: Από το 2009 έως το 2010, δηλαδή σε μια χρονιά και μόνο, η Γερμανία αύξησε κατά 20 δις δολάρια τις εξαγωγές της προς την Κίνα!.

Στρατηγικές λοιπόν συμμαχίες σε ένα παγκοσμιοποιημένο χωρίς φραγμούς στο εμπόριο περιβάλλον, είναι ικανές να αλλάξουν άρδην το πορτραίτο των όποιων παγιωμένων διεθνών οικονομικών σχέσεων, αλλάζοντας έτσι τη δομή των διακρατικών σχέσεων και ως εκ τούτου και των πολιτικών συμμαχιών."

Διαβάστε περισσότερα »