Τα έργα αγόρευσης δεν δίνουν μια ψευδή εικόνα του κόσμου, αλλά τη βαθύτερή έννοιά του. Τα έργα αγόρευσης μεταχειρίζονται τη φυσική έκφραση-εκδήλωση της εξύβρισης, της αυτοκατηγορίας, της εξομολόγησης, της μετάνοιας, της άρνησης, της δικαίωσης, της δικαιολογίας, της προφητείας, των κραυγών βοήθειας. Έχουν λοιπόν την ανάγκη κάποιου ΑΠΕΝΑΝΤΙ, τουλάχιστον ενός προσώπου που θα δέχεται των αγωνία του ομιλητή-ηθοποιού. Αλλιώς δεν θα ήταν φυσικές εξωτερικεύσεις, θα τις είχε εκβιάσει ο ίδιος ο συγγραφέας. Με αυτόν τον τρόπο, τα έργα αγόρευσης γίνονται θεατρικά έργα.
Το «Βρίζοντας το κοινό» του Πέτερ Χάνκε είναι κατ’ εξοχήν έργο αγόρευσης. Η προσπάθεια του συγγραφέα είναι να επικοινωνήσει με τους θεατές μέσω της εξωτερίκευσης της βρισιάς. Ο θεατής τότε, σιγά-σιγά από παθητικός γίνεται ενεργητικός. Ο συγγραφέας λοιπόν, χρησιμοποιεί τη βρισιά όχι για να ενοχλήσει ή να προσβάλει τον θεατή, αλλά για να τον ενεργοποιήσει, να τον «συνειδητοποιήσει». Με αυτόν τον τρόπο ο θεατής φθάνει στην αυτογνωσία. Άλλωστε το θέμα του έργου είναι η περιγραφή της κατάστασης του θεατή. Θέμα του έργου, λοιπόν, είστε εσείς, το κοινό, εσείς είστε οι υποκριτές, εσείς και οι ηθοποιοί. Εγώ απλώς είμαι το φερέφωνο του συγγραφέα, δεν μπορείτε να σχηματίσετε καμιά γνώμη για μένα. ΜΑΡΙΑ ΞΕΝΟΥΔΑΚΗ
