Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Σαν σήμερα πριν από 99 χρόνια ,δηλαδή στις 26 Οκτωβρίου του 1912, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης, υπογράφηκε στη Θεσσαλονίκη πρωτόκολλο παραδόσεως «άνευ όρων» της πόλης, από τους Τούρκους, στον Ελληνικό Στρατό. Η Θεσσαλονίκη, μετά από σκλαβιά που διήρκεσε από το 1430 ως το 1912 ανέπνευσε ελεύθερη. Τα πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό, υπέγραψαν οι Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης. Τι είχε όμως προηγηθεί;
Τον Οκτώβριο του 1912, κηρύχθηκε ο Ά Βαλκανικός Πόλεμος, μεταξύ της Ελλάδας και των συμμάχων της Σερβίας & Βουλγαρίας, με την τότε καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορίας. Ο στρατός μας ήταν ασταμάτητος. Λάρισα, Ελασσόνα, Κατερίνη, Βέροια & Γιαννιτσά, απελευθερώθηκαν. Η διαφωνία του αρχιστρατήγου και διαδόχου με τον τότε πρωθυπουργό & υπουργό Εθνικής Άμυνας Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον μεν να επιθυμεί πρώτα την απελευθέρωση του Μοναστηρίου (για να προλάβει τους Σέρβους) και τον δε της Θεσσαλονίκης (για να προλάβει τους Βούλγαρους, που είχαν ήδη καταλάβει τις Σέρρες και την Καβάλα), δεν δημιούργησε πρόβλημα, καθώς, με μεσολάβηση του τότε Βασιλέα Γεώργιου Α', στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού έφτασε προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Την επομένη της απελευθέρωσης, με την πανηγυρική είσοδο του Ελληνικού Στρατού (πρώτα εισήλθαν δύο τάγματα Ευζώνων), τελέστηκε πανηγυρική δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά.
Στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, αλλά και άλλων πόλεων της Μακεδονίας, συνέβαλε καθοριστικά ο Κωνσταντίνος Καλλάρης.
Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης, (1858-1940) γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από τα Ψαρά. Εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1880 και κατατάχθηκε στο κλάδο του μηχανικού. Μετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και το 1905 τοποθετήθηκε ως ταγματάρχης στο νέο σωμα των γενικών επιτελών μέχρι το 1909. Το 1911 διορίσθηκε διοικητής των στρατιωτικών σχολών Ευελπίδων και υπαξιωματικών μέχρι το 1912. Μετά από πρόταση της γαλλικής στρατιωτικής αποστολής διορίσθηκε διοικητής της 2ης Μεραρχίας την οποία και κατέστησε υποδειγματική, για τον λόγο και τον οποίο προάχθηκε σε υποστράτηγο. Με την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου επικεφαλής της μεραρχίας του μετείχε αρχικά στον Μακεδονικό Αγώνα. Στη συνέχεια στις επιχειρήσεις του Μπιζανίου ανέπτυξε νικηφόρους δράσεις που τον έκαναν ιδιαίτερα γνωστό. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ηπείρου ο μεγαλύτερος γιος του Σπυρίδωνας, έφεδρος ανθυπολοχαγός, σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά. Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης επιδεικνύοντας σπαρτιατική μεγαλοψυχία και βάζοντας πάνω από όλα την πατρίδα, αφού κήδευσε το γιό του επέστρεψε στη μάχη, συγκινώντας το πανελλήνιο.
Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Κ. Καλλάρης στη μάχη της Κρέσνας έπεσε από το άλογό του και τραυματίσθηκε. Μετά τον πόλεμο χρημάτησε για κάποιο διάστημα πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου και όταν συστάθηκαν τα Σώματα Στρατού ανέλαβε, ως αντιστράτηγος, διοικητής του Α΄ Σώματος (1914). Το 1916 ανέλαβε υπουργός των Στρατιωτικών και στις 29 Ιουνίου του 1918 παραιτήθηκε κατόπιν αιτήσεώς του. Στο γήρας του ο Κ. Καλάρης δοκιμάσθηκε ακόμη μια φορά με το χαμό του δεύτερου γιού του, Άγγελου, λοχαγού του πυροβολικού, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος το 1922 στη Μικρασιατική εκστρατεία. Πέθανε το 1940.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου