Tο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, προσπαθεί και τα καταφέρνει στις δύσκολες εποχές που διανύουμε να ανεβάζει αξιοπρεπείς παραστάσεις τόσο για τους μεγάλους, όσο και για τα παιδιά. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν τις δύο καινούργιες παραστάσεις που ανεβαίνουν στην παιδική και νεανική σκηνή του ΚΘΒΕ.
«ΣΤΗ ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ»
της Ευγενίας Φακίνου
Σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη και μουσική, Γιάννη Μαρκόπουλου. Το έργο θα παρουσιαστεί από την Παιδική Σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε., στο Βασιλικό Θέατρο, από την Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011. Τα γνωστά ντενεκεδάκια ζωντανεύουν στην παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, σ’ έναν πρωτότυπο συνδυασμό αντικειμενοθεάτρου-μαύρου θεάτρου και κινουμένου σχεδίου. Μία παράσταση ατμοσφαιρική, χαρούμενη, με τη χρήση άχρηστων υλικών αλλά και σημερινής τεχνολογίας και θεατρικών εφέ!
ΥΠΟΘΕΣΗ:
Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ΄ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ΄ αυτή, τι... άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ΄ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να΄ χουν την ησυχία τους. Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ -μπαμ - μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ - μπαμ - μπαμ είχε κόκα - κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ. Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη, ώσπου μια μέρα..........
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΦΑΚΙΝΟΥ
«Τριάντα έξη χρόνια μετά…
Πέρασαν τριάντα έξη χρόνια από τότε που πρωτοστήθηκε ο μπερντές και παίξαμε τη Ντενεκεδούπολη, «ένα θέατρο που μυθοποιεί τα πράγματα και απομυθοποιεί τα ανθρώπινα», όπως έγραφε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στο ΒΗΜΑ στις 23 Ιανουαρίου του 1976. Σ’ όλα αυτά τα χρόνια οι ιστορίες της παίχτηκαν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα από δασκάλους, νηπιαγωγούς, πολιτιστικούς συλλόγους, αλλά και από επαγγελματίες, όπως το Θεσσαλικό Θέατρο και το Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης. Χεράκια παιδικά έφτιαξαν, ζωγράφισαν και έπαιξαν με πεταμένα ντενεκεδάκια, κι αυτό ήταν ό,τι θετικότερο πρόσφερε η Ντενεκεδούπολη. Έφερε σ’ επαφή τα παιδιά με τα πανάρχαια απλά παιχνίδια, κι έδωσε το κουράγιο σε μη επαγγελματίες ν’ ασχοληθούν με το κουκλοθέατρο. Οι ιστορίες της Ντενεκεδούπολης προσπαθούν να μεταδώσουν αξίες, που δεν αλλοιώνονται με το πέρασμα του χρόνου, και θεωρώ τιμή μου που η ιστορία με τον Λαδένιο παίζεται κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Νιώθω συγκίνηση που ο Σωτήρης Χατζάκης –συνεργάτης μας τότε, και σπουδαστής δραματικής σχολής- παρουσιάζει σήμερα, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, τη Ντενεκεδούπολη, στην ευφάνταστη σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπαξεβάνη. Θέλω για μια ακόμα φορά να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον Γιάννη Μαρκόπουλο, που δούλεψε αφιλοκερδώς και με μεγάλο ενθουσιασμό τις μουσικές στα τέσσερα από τα πέντε έργα της Ντενεκεδούπολης. Επίσης θυμάμαι όσους με τον ένα ή τον άλλον τρόπο βοήθησαν, στα δύσκολα πρώτα χρόνια: τους ηθοποιούς μας Αντώνη Αντωνίου, Ρένα Καζάκου και τον αξέχαστο Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Αντώνη Καφετζόπουλο (που μας έκανε έκπτωση στις ηχογραφήσεις), τους δημοσιογράφους που στήριξαν – κι αυτό δεν ήταν αυτονόητο- το πρωτοποριακό θέατρο με τα πεταμένα ντενεκεδάκια. Το 1975, λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας, είμασταν μέσα στην ανάταση και είχαμε την πεποίθηση ότι όλα θα πήγαιναν καλύτερα. Το 2011 είμαστε μέσα στο άγχος, την αγωνία, τη θλίψη και την αβεβαιότητα, ότι δεν ελέγχουμε το μέλλον μας. Θα έλεγα, ότι από τότε, ποτέ δεν ήταν πιο επίκαιρη η Ντενεκεδούπολη…»
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
«Εικόνες, ήχοι απ' το παρελθόν... Μία ασπρόμαυρη εικόνα τηλεόρασης, κάποιες μουσικές φράσεις, δύο παιδικά μάτια που μέσα από τις ιστορίες της Φακίνου αφουγκράζονται καταστάσεις και θέματα των "μεγάλων"... Επιτέλους δεν υπήρχαν πριγκίπισσες και βασιλόπουλα και αυτά τα ντενεκεδάκια μου θύμιζαν οικεία πρόσωπα... Κάτι δεν πήγαινε καλά εκείνη την εποχή, το καταλάβαινα, το έλεγαν και οι ήρωες της Ντενεκεδούπολης αλλά πάντα το καλό νικάει με όπλο την φιλία, την αλληλεγγύη, την υπομονή παρέα με την επιμονή και τη δουλειά. Αυτά θυμάμαι από εκείνη την εποχή, αυτά με δίδαξαν, μ' αυτά μεγάλωσα και μ' αυτά πορεύομαι ακόμα! Και, ω! Τι ευτυχισμένη συγκυρία! Να σκηνοθετώ αυτή τη δύσκολη εποχή τη Ντενεκεδούπολη! Οι άσχημες ειδήσεις και το αδιέξοδο των ημερών, στην πρόβα χάνουν τη δύναμή τους, μέσα από το κέφι όλων των συνεργατών! Τους ευχαριστώ θερμά όλους! Μπορεί ν' ανήκουμε πια στον κόσμο των "μεγάλων", αλλά προσπαθούμε όλοι μαζί, αντί να σκαλίζουμε τα παλιά, να γίνουμε παιδιά, στο σήμερα, και ν’ανακαλύψουμε μαζί με τους μικρούς θεατές μας τον κόσμο και τις ανθρώπινες αξίες από την αρχή! Γεμίζω από ελπίδα!»
ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΞΕΒΑΝΗ
Αμέσως μετά την λήξη των παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη, το έργο «ΣΤΗ ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ» θα μεταφερθεί στο Θέατρο «Badminton» στην Αθήνα για συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Φωτεινή Μπαξεβάνη
Σκηνικά- κοστούμια- κατασκευές- video art: Γιώργος Κόφτης
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Σύνθεση & εγκατάσταση video: Γιάννης Πειραλής
Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Δόμνα Καβακίδου
Βοηθός σκηνογράφου: Κλεοπάτρα Αλαγιαλόγλου
Οργάνωση παραγωγής: Αθηνά Σαμαρτζίδου
Παίζουν(με αλφαβητική σειρά): Ειρήνη Αμπουμόγλι (Μηλίτσα), Δημήτρης Διακοσάββας (Μελένιος, Σκούπα), Χρίστος Νταρακτσής (Σαρδέλας), Νίκος Ορτετζάτος (Ελατήριο, Σοφός, Σκούπα), Δημήτρης Παπιόπουλος (Καλαμάρης, Λαδένιος), Κική Στρατάκη (Μητέρα Μελένιου, Σκιάχτρο, Μικρό Ντενεκεδάκι, Εμερώδ, Μπουκάλι), Ευανθία Σωφρονίδου (Ελατήριο, Βουτυρένιος), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Ήλιος, Μαρόν, Μπουκάλι), Ευάγγελος Χαλκιαδάκης (ΟΚ Μπαμ Μπαμ, Ουλτραμέρ, Ζουληχτής, Παπούτσια).
"Ένα παιδί μετράει τ’άστρα"
Το γνωστό και αγαπημένο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη, που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή, σε θεατρική διασκευή Λάκη Λαζόπουλου και σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, θα παρουσιαστεί από τη Νεανική Σκηνή του ΚΘΒΕ, Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός), από την 1η Νοεμβρίου 2011.
ΥΠΟΘΕΣΗ:
Ένα ταξίδι προς την ενηλικίωση. Ένα ταξίδι προς τη γνώση. Ένα παιδί που συγκρούεται με την κοινωνική πραγματικότητα για να επιτύχει τους στόχους του, να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, με όπλο το πείσμα του και το πάθος του για μάθηση. Το έργο «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» υποστηρίζει το δικαίωμα των παιδιών για ίση ευκαιρία στην εκπαίδευση και αγγίζει την καρδιά μικρών και μεγάλων, καθώς αφορά κάθε άνθρωπο που, και σήμερα και σε όλες τις εποχές, παρά τις αντιξοότητες, θα κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τη δίψα του για γνώση και για μάθηση.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΛΑΚΗ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΥ
«Ήταν πάντοτε βαθιά μου επιθυμία να μεταφέρω στο θέατρο, διασκευάζοντάς τα, σπουδαία λογοτεχνικά κείμενα που μας σημάδεψαν, που με σημάδεψαν. Το «Ένα παιδί μετράει τ´ άστρα» είναι η αρχή. Οι χαρακτήρες είναι τόσο διάφανοι, ο λόγος τόσο εξαιρετικός. Τίποτα δεν πείραξα. Κράτησα την καρδιά του έργου, την πορεία της υπόθεσης, τους κεντρικούς χαρακτήρες, εντάσσοντάς τους απλώς σε θεατρικά χρονικά πλαίσια. Διάλεξα αυτό το έργο επειδή ήταν το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου μικρός κι ακόμα έχω την αίσθηση του πόσο όμορφα είχα χαθεί στις σελίδες του εκείνο το βράδυ. Πώς είχα αφεθεί σ´ αυτόν το χειμαρρώδη λόγο του Λουντέμη βλέποντας ανάγλυφα εποχή, ανθρώπους, αισθήματα, σκέψεις. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή έχει ανάγκη ο άνθρωπος να αγαπήσει, να ξαναγαπήσει τα γράμματα. Να ξαναβρεί τη σκέψη. Τη χαμένη του σκέψη και να επιστρέψει μέσα από την αληθινή γνώση στο δίκιο της καρδιάς. Και πάνω απ´ όλα να πιστέψει ότι ακόμα κι αν μας αποβάλλουν απ´ όλα τα σχολεία της ζωής, η καθαρή ψυχή οδηγεί αλάνθαστα. Το «Ένα παιδί μετράει τ´ άστρα» είναι αναμφίβολα από τα πλέον σημαντικά βιβλία της λογοτεχνίας μας. Με τον απόλυτο σεβασμό στον δημιουργό Μενέλαο Λουντέμη, σας αφήνω να χαθείτε στον ουρανό του Μέλιου για να μετρήσετε μαζί τα άστρα! «Ένα παιδί μετράει τ´ άστρα» την ίδια ώρα που η Ελλάδα ολόκληρη μετράει τις πληγές της.»
ΑΝΤΙ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
«Αγαπημένε μου Μέλιο, Διάβασα την ιστορία σου με μεγάλη προσοχή και δε στο κρύβω, συγκινήθηκα. Ο γυμνασιάρχης, ο μαθηματικός, η γυμνάστρια, ο παπάς, η δασκάλα της μουσικής, ο αγαπημένος σου δάσκαλος, αλλά και οι άλλοι ήταν και δικοί μου δάσκαλοι ή τέλος πάντων, έμοιαζαν τόσο πολύ με τους δικούς μου δασκάλους. Με άλλα ονόματα. Εσένα λεγόταν Σκαμβουράς, εμένα Αντωνίου και Γανωτής. Τον γυμνασιάρχη μου τον φωνάζαμε «Μάουκα» , γιατί του άρεζε να χορεύει εκείνο το νησιώτικο «θα πάω να βρω το Μάουκα...». Και τα παιδιά, οι συμμαθητές σου, είναι ίδιοι με τους δικούς μου. Στη θέση του Δακρυτζίκου εγώ είχα το «Μπιτς» και το «Κω», γιατί κι εμείς δίναμε παρατσούκλια στους συμμαθητές μας. Και στη θέση της Αγράμπελης τη Βαγγελίτσα - εγώ δεν της ’ξομολογήθηκα ποτέ τον έρωτά μου. Ο δικός μου μπάρμπα – Ανέστης λεγόταν μπάρμπα – Γιάννης και κάθε απόγευμα γύριζε από το καφενείο και μου έφερνε λουκούμια, τυλιγμένα στο χαρτί, που κέρδιζε στη πρέφα. Και με μεγάλη υπομονή καθόταν κι άκουγε τις ιστορίες μου. Θαύμαζε την απορία μου, το πάθος μου να καταλάβω και να κατακτήσω τον κόσμο. Θυμάμαι τις θείες μου, τη Στυλιανή και τη Νίνα. Η Νίνα με ανάγκαζε να πλένομαι στη σκάφη και για να με πείσει με κυνηγούσε με τη βίτσα. Θυμάμαι μια φορά, που ήρθαν οι βασιλιάδες στο χωριό και μας έβαλαν όλους να χειροκροτάμε με το ζόρι και να φαινόμαστε χαρούμενοι και χορτασμένοι κι εκείνοι μας κουνούσαν το χέρι σαν κούκλες. Και θυμάμαι τη γιαγιά – Μαρία να μασουλάει ευτυχισμένη τα λίγα άγρια χόρτα που είχαμε για μεσημεριανό και να μονολογεί «τέτοια χόρτα ούτε ο βασίλιος», εννοώντας το βασιλιά φυσικά. Θυμάμαι όσα γράφεις. Σαν να μεγαλώσαμε μαζί. Από τότε, φυσικά, κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Εμείς μεγαλώσαμε, φωνάξαμε, παλέψαμε, ματώσαμε στους δρόμους, σπουδάσαμε, ερωτευθήκαμε, οι βασιλιάδες φύγανε, οι συνταγματάρχες φύγανε, οι λαοπρόβλητοι ηγέτες φύγανε κι αυτοί... Κι έχω την εντύπωση Μέλιο, ότι απομείναμε σε μια στάση να περιμένουμε το επόμενο όνειρο. Δεν άλλαξε τίποτα; Κάναμε λάθος; Κουβαλήσαμε, μια ζωή, ένα άδειο κιβώτιο; Φταίει το κεφάλι το ξερό μας; Λυπάμαι Μέλιο και ζητώ συγγνώμη για όλα αυτά. Σου δίνω μια υπόσχεση πάντως: θα συνεχίσουμε να μετράμε τ’ άστρα όσο κι αν μεγαλώσουμε, όσο κι αν κοστίσει, όσο χρόνο κι αν πάρει.»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΑΣ
Συντελεστές:
Θεατρική διασκευή: Λάκης Λαζόπουλος
Σκηνοθεσία- Σκηνικός χώρος: Γιάννης Ρήγας
Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Κίνηση- Χορογραφία: Αλεξάνδρα Τσοτανίδου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιορδάνης Αϊβάζογλου
Οργάνωση Παραγωγής: Ροδή Στεφανίδου
ΔΙΑΝΟΜΗ ( με αλφαβητική σειρά): Μαριάννα Αβραμάκη (Ευανθία Μούσχουρα, Ντουντού, Ζουμπουλία, Ματούλα, Καλλιόπη Καλλιοντζή), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Τσέλιγκας, Κωνσταντίνος Καρλάφτης, Σταμάτης Χαμωλιάς), Παύλος Ελευθεριάδης ( Επιθεωρητής), Χρύσα Ζαφειριάδου (Αγλαϊα, Νιόνια Λιάγκουρα, Μάνα, Καλλιόπη Βουραχμάνη), Γιάννης Καραμφίλης (Γυμνασιάρχης, Μπίθρος, Βρασίδας Χατζηαστερίου), Γιάννης Καραούλης (Μέλιος Καδράς), Ματίνα Κουλουριώτη (Βελίκω Πρινολά, Ευτέρπη Ξυπολύτου), Δημήτρης Μορφακίδης (Δάσκαλος, Αλμπέρ Αναχωρίδης, Δακρυτζίκος), Ρούλα Παντελίδου (Αρετή, Στρίγκω, Ερασμία, Κυρία Ραούλ), Χάρης Παπαδόπουλος (Δημήτριος Σταμίρης, Μπάμπης Σίκαλος), Σάκης Πετκίδης(Ανέστης), Μιχάλης Σιώνας (Παπάς, Χριστόφορος Αποσπερίτης), Γιώργος Σφυρίδης (Μπάρμπα - Θόδος), Αμαλία Ταταρέα (Ουράνα, Αγράμπελη Σταμίρη), Γιάννης Χαρίσης (Σωτήριος Σκαμβουράς).
Μαθητές, Καθηγητές, Χωρικοί, Στρατιώτες, Εργάτες, Περαστικοί:
Τρυφωνία Αγγελίδου, Αδαμάντιος Αδαμαντίδης, Λίλα Βλαχοπούλου, Νικόλαος Κεπεσίδης, Ελένη Κιλινκαρίδου, Γιάννης Σαμψαλάκης, Ορέστης Χαλκιάς – Αλεξανδρόπουλος
Υπό την Αιγίδα του Δήμου Παύλου Μελά
Να σημειώσουμε πως η παράσταση του ΚΘΒΕ «Ιστορίες για αρκούδες», που παρουσιάζεται, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου, στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών παρατείνεται για δύο εβδομάδες.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου