ΤΟ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ EDITORIAL

Ειλικρινά ποτέ δε μου άρεσε να γράφω για θανάτους και κηδείες. Αλλά στη ζωή αυτή κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο και το κακό είναι ότι είναι αναπόφευκτο όταν πρέπει να γράψεις για φίλους. Ο θάνατος και η κηδεία του πρώην πρύτανη του ΑΠΘ Γιάννη Αντωνόπουλου είναι θέμα που μου είναι πολύ δυσάρεστο να γράψω. Ειδικά για έναν άνθρωπο που περνώντας και από το "ΝΟΗΣΙΣ" έστησε τα θεμέλια για να προχωρήσει η καινοτομία όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ο Γιάννης Αντωνόπουλος ήταν ο πρύτανης που προσέγγισε την κοινωνία, που έφερε δηλαδή τον πολίτη κοντά στο πανεπιστημιακό ίδρυμα ή καλύτερα "μετέφερε" και "άνοιξε" το ΑΠΘ στην κοινωνία.
Ο Γιάννης Αντωνόπουλος ήταν ο επιστήμονας που επίσης "άνοιξε" το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας "ΝΟΗΣΙΣ" στον κόσμο , επώνυμο και ανώνυμο, και το ενέταξε στους πυλώνες του σύγχρονου πολιτισμού.

Ο Γιάννης Αντωνόπουλος ήταν επίσης ο "φίλος" που πάντοτε είχε κάτι  σημαντικό να μου πει και που τα τεύχη από το  πολιστικό περιοδικό "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ" που μου δώρισε  για την ονομαστική μου εορτή πριν από 4 χρόνια κοσμούν σε περίοπτη  θέση τη βιβλιοθήκη μου!
Δεν έχω τίποτε άλλο να πω και να γράψω γιατί τα θεωρώ περιττά για έναν άνθρωπο που ότι είχε να πει το είπε μέσα από την προσφορά του.