Η Ζήνα Κουτσελίνη έγραψε και δημοσίευσε στο Zina's Media Blog στο Enter Tv μία πολύ συγκινητική και ειλικρινή άποψη για τη Νατάσα Γερασιμίδου.
"Τη συνάντησα στα πρώτα μου, τηλεοπτικά βήματα. Μου τη σύστησε ο Γιάννης Δημαράς
πριν είκοσι περίπου χρόνια. Μου έδωσε το χέρι της κι ένιωσα, σα να με άγγιξε η μητέρα μου. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζονταν σε συναισθήματα και οι έντεκα μαθητές του Χριστού. Έλειπε ο Ιούδας… Ήταν εξαίσια ζωγράφος! Το ταλέντο της, αποτυπωνόταν και στον καμβά. Στους πίνακές της, πάντα έδινε στα πρόσωπα μια ξεχωριστή μορφή, μια ιερότητα και μια αγριάδα συνάμα. Οι σκιές τους ήταν ιδιαίτερες. Επέλεγε πιο σκούρα χρώματα, από αυτά που θα διάλεγα εγώ, εκείνη την περίοδο. Κάποιες μορφές τους, έμοιαζαν με τον Ιούδα.
Χρόνια ήθελα να μιλήσω για εκείνη. Μέχρι σήμερα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Αναφερόμουν στο πρόσωπό της, μέσα από αφιερώματα, που της ετοίμαζα σε εκπομπές, που συμμετείχα είτε ως απλή ρεπόρτερ, είτε ως αρχισυντάκτρια κι αργότερα ως διευθύντρια. Ήθελα όμως να μιλήσω εγώ. Να εκφράσω με λόγια, όσα με έκανε να νιώθω όλα τα χρόνια που γνωριζόμασταν και κάναμε στενή παρέα.
Έτρεχα ξωπίσω της από θαυμασμό. Την ακολουθούσα, σχεδόν κάθε βράδυ, στο θέατρο της Πατησίων, τότε που έπαιζε με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Στα παρασκήνια, μιλούσαν κι έπαιζαν συνάμα. Εικόνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήμουν πολύ τυχερή. Ο Χατζηχρήστος κάπνιζε πολύ, η σύντροφός του Βούλα, πιστή σαν σκυλί , καθόταν υπομονετικά δίπλα του και η Νατάσα έλεγε ιστορίες. Σιγοντάριζε και ο Χατζηχρήστος… Οι ιστορίες του, ήταν πικάντικες. Μιλούσε για τις εμπειρίες του με τις γυναίκες κι έπαιρνε η μπάλα κι άλλα μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου, τον Αλεξανδράκη, το Μπάρκουλη, το Ρίζο και τόσους άλλους. Από τις αφηγήσεις τους, αγαπούσες το θέατρο και τους ηθοποιούς.
Τραγουδούσε κι έπαιζε ταυτόχρονα. Η φωνή της, είχε τέτοια δύναμη που νόμιζες πως ταξίδευες μαζί της, μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου.
Τη θαύμαζα. Την πονούσα. Την αγαπούσα. Τα απογεύματα πήγαινα στο σπίτι της και πάντα ένα πιάτο φαγητό με περίμενε. Μου το κρατούσε ζεστό και δεν άφηνε κανένα της παιδί να το αγγίξει. Για ένα μεγάλο διάστημα είχε και τρίτο παιδί. Ήξερε πως είχα οικονομικές δυσκολίες. Της είχα μιλήσει για μένα. Μου παρείχε όποια βοήθεια, εκείνη την περίοδο της ζωής μου, χρειαζόμουν.
Έμενε σε ένα διαμέρισμα, σχεδόν απέναντι από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, με καταπληκτική θέα. Αγναντεύαμε κάθε απόγευμα, το Λυκαβηττό. Είχε πολλά όνειρα. Τα μοιραζόταν με τους φίλους της. Ήθελε να είναι όλοι ευτυχισμένοι.
Λίγοι τόλμησαν να παίξουν μαζί της. Έβγαινε στη σκηνή κι ένα ολόκληρο θέατρο σηκωνόταν και τη χειροκροτούσε. Διαπίστωνες πως δεν χρειάζεται να διαθέτεις μπόι, για να φαίνεσαι πανύψηλη. Στην επιθεώρηση οι ηθοποιοί δεν ήθελαν να ακολουθούν της εμφάνισής της. Απέφευγαν τη σύγκριση. Έπαιρνε όλο το χειροκρότημα. Προτιμούσαν να ακολουθεί διάλειμμα.
Μιλούσε με την ψυχή της και έλεγε ελεύθερα τη γνώμη της, χωρίς να φοβάται αν αύριο δεν έχει δουλειά. Δεν γινόταν υπόδουλη κανενός, προκειμένου να συνεργαστεί με τον τάδε παραγωγό ή σκηνοθέτη. Τα έβαζε με όλους, αν ένιωθε ότι την αδικούσαν. Αγαπούσε τη δουλειά της. Εναντιωνόταν σε καθετί που έθιγε τα δικά της συμφέροντα και των συμπολιτών της.
Δημιούργησε τη Φραουλίτσα , μια ηρωίδα, για τα παιδιά, που τα αγαπούσε και την αγαπούσαν. Το έβλεπα κάθε φορά που κυκλοφορούσα μαζί της ή βιντεοσκοπούσαμε για το Μega και την εκπομπή ‘’Πρωινό παράθυρο’’ με το Γιάννη Δημαρά και τη Ρίκα Βαγιάνη, τη Φραουλίτσα. Καταλάβαιναν το βάθος των συναισθημάτων της. Από τα παιδιά δεν μπορείς να κρυφτείς.
Τη γνώρισα ερωτευμένη. Τα έδινε όλα για τον έρωτα. Εκεί ήταν πιο αδύναμη. Δεν κόντραρε. Αν πρώτα σε αγαπούσε, της ήταν δύσκολο να σε βγάλει από τη ζωή της μετά. Ο Κώστας το ήξερε… Έζησαν για μεγάλο διάστημα μαζί κι ας είχαν διαφορά ηλικίας.
Τα άλλα της δύο αδέλφια είναι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Ο Γιώργος ασχολείται με τη μουσική. Είχαν παίξει και τραγουδήσει πολλές φορές παρέα στον «Πρωινό καφέ». Πάντα έφερνε νούμερα. Πάντα έφερνε μαζί της και τον Κώστα, τον σύντροφό της. Τον επέβαλε. Ήταν Χορευτής.
Η αδελφή της Ελένη, είναι σπουδαία ηθοποιός. Θα μου επιτρέψουν όμως να πω, πως την παράσταση έκλεβε η Νατάσα. Ήταν μεγάλη πρωταγωνίστρια. Υποκλίθηκα πολλές φορές στο ταλέντο της, μαζί με τους αμέτρητους φανατικούς θαυμαστές της. Υποκλίνομαι γιατί ήξερε να χάνει και να κερδίζει. Όταν έχανε, γινόταν πιο δυνατή. Περίμενε τη στιγμή, που θα κέρδιζε για να πει στη Νατάσα, ‘’στα έλεγα εγώ’’, οι νικητές στα δύσκολα φαίνονται. Ήθελε να νικά τον ίδιο της εαυτό. Δεν τον άφηνε στη μοίρα του. Τον αγαπούσε, όσο μπορούσα να ξέρω… όσο μου επέτρεπε να την μάθω. Ήταν πολύ δυνατή. Με έμαθε να μην τα παρατάω εύκολα.
Αν ζούσε…
Ο φίλος μου Γιάννης Κυφωνίδης, αξιόλογος συνάδελφος από τη Θεσσαλονίκη, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως τελειώνει το βιβλίο του και αναφέρεται στη γνωριμία του με τη Νατάσα. Ευθύνομαι μου είπε… γιατί γνώρισε έναν τόσο σημαντικό ΑΝΘΡΩΠΟ!
Η Νατάσα Γερασιμίδου δεν ζει.
Είχε μεγαλείο ψυχής. Ο μυστικός δείπνος αποκτά άλλη αξία στο πρόσωπό της. Νιώθω πως έχασαν όσοι δεν έπαιξαν μαζί της, όσοι δεν την άγγιξαν, όσοι δεν γνώρισαν το μεγαλείο της ψυχής τους…"
Περισσότερα στο: http://entertv.gr/
"Τη συνάντησα στα πρώτα μου, τηλεοπτικά βήματα. Μου τη σύστησε ο Γιάννης Δημαράς
πριν είκοσι περίπου χρόνια. Μου έδωσε το χέρι της κι ένιωσα, σα να με άγγιξε η μητέρα μου. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζονταν σε συναισθήματα και οι έντεκα μαθητές του Χριστού. Έλειπε ο Ιούδας… Ήταν εξαίσια ζωγράφος! Το ταλέντο της, αποτυπωνόταν και στον καμβά. Στους πίνακές της, πάντα έδινε στα πρόσωπα μια ξεχωριστή μορφή, μια ιερότητα και μια αγριάδα συνάμα. Οι σκιές τους ήταν ιδιαίτερες. Επέλεγε πιο σκούρα χρώματα, από αυτά που θα διάλεγα εγώ, εκείνη την περίοδο. Κάποιες μορφές τους, έμοιαζαν με τον Ιούδα.
Χρόνια ήθελα να μιλήσω για εκείνη. Μέχρι σήμερα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Αναφερόμουν στο πρόσωπό της, μέσα από αφιερώματα, που της ετοίμαζα σε εκπομπές, που συμμετείχα είτε ως απλή ρεπόρτερ, είτε ως αρχισυντάκτρια κι αργότερα ως διευθύντρια. Ήθελα όμως να μιλήσω εγώ. Να εκφράσω με λόγια, όσα με έκανε να νιώθω όλα τα χρόνια που γνωριζόμασταν και κάναμε στενή παρέα.
Έτρεχα ξωπίσω της από θαυμασμό. Την ακολουθούσα, σχεδόν κάθε βράδυ, στο θέατρο της Πατησίων, τότε που έπαιζε με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Στα παρασκήνια, μιλούσαν κι έπαιζαν συνάμα. Εικόνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήμουν πολύ τυχερή. Ο Χατζηχρήστος κάπνιζε πολύ, η σύντροφός του Βούλα, πιστή σαν σκυλί , καθόταν υπομονετικά δίπλα του και η Νατάσα έλεγε ιστορίες. Σιγοντάριζε και ο Χατζηχρήστος… Οι ιστορίες του, ήταν πικάντικες. Μιλούσε για τις εμπειρίες του με τις γυναίκες κι έπαιρνε η μπάλα κι άλλα μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου, τον Αλεξανδράκη, το Μπάρκουλη, το Ρίζο και τόσους άλλους. Από τις αφηγήσεις τους, αγαπούσες το θέατρο και τους ηθοποιούς.
Τραγουδούσε κι έπαιζε ταυτόχρονα. Η φωνή της, είχε τέτοια δύναμη που νόμιζες πως ταξίδευες μαζί της, μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου.
Τη θαύμαζα. Την πονούσα. Την αγαπούσα. Τα απογεύματα πήγαινα στο σπίτι της και πάντα ένα πιάτο φαγητό με περίμενε. Μου το κρατούσε ζεστό και δεν άφηνε κανένα της παιδί να το αγγίξει. Για ένα μεγάλο διάστημα είχε και τρίτο παιδί. Ήξερε πως είχα οικονομικές δυσκολίες. Της είχα μιλήσει για μένα. Μου παρείχε όποια βοήθεια, εκείνη την περίοδο της ζωής μου, χρειαζόμουν.
Έμενε σε ένα διαμέρισμα, σχεδόν απέναντι από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, με καταπληκτική θέα. Αγναντεύαμε κάθε απόγευμα, το Λυκαβηττό. Είχε πολλά όνειρα. Τα μοιραζόταν με τους φίλους της. Ήθελε να είναι όλοι ευτυχισμένοι.
Λίγοι τόλμησαν να παίξουν μαζί της. Έβγαινε στη σκηνή κι ένα ολόκληρο θέατρο σηκωνόταν και τη χειροκροτούσε. Διαπίστωνες πως δεν χρειάζεται να διαθέτεις μπόι, για να φαίνεσαι πανύψηλη. Στην επιθεώρηση οι ηθοποιοί δεν ήθελαν να ακολουθούν της εμφάνισής της. Απέφευγαν τη σύγκριση. Έπαιρνε όλο το χειροκρότημα. Προτιμούσαν να ακολουθεί διάλειμμα.
Μιλούσε με την ψυχή της και έλεγε ελεύθερα τη γνώμη της, χωρίς να φοβάται αν αύριο δεν έχει δουλειά. Δεν γινόταν υπόδουλη κανενός, προκειμένου να συνεργαστεί με τον τάδε παραγωγό ή σκηνοθέτη. Τα έβαζε με όλους, αν ένιωθε ότι την αδικούσαν. Αγαπούσε τη δουλειά της. Εναντιωνόταν σε καθετί που έθιγε τα δικά της συμφέροντα και των συμπολιτών της.
Δημιούργησε τη Φραουλίτσα , μια ηρωίδα, για τα παιδιά, που τα αγαπούσε και την αγαπούσαν. Το έβλεπα κάθε φορά που κυκλοφορούσα μαζί της ή βιντεοσκοπούσαμε για το Μega και την εκπομπή ‘’Πρωινό παράθυρο’’ με το Γιάννη Δημαρά και τη Ρίκα Βαγιάνη, τη Φραουλίτσα. Καταλάβαιναν το βάθος των συναισθημάτων της. Από τα παιδιά δεν μπορείς να κρυφτείς.
Τη γνώρισα ερωτευμένη. Τα έδινε όλα για τον έρωτα. Εκεί ήταν πιο αδύναμη. Δεν κόντραρε. Αν πρώτα σε αγαπούσε, της ήταν δύσκολο να σε βγάλει από τη ζωή της μετά. Ο Κώστας το ήξερε… Έζησαν για μεγάλο διάστημα μαζί κι ας είχαν διαφορά ηλικίας.
Τα άλλα της δύο αδέλφια είναι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Ο Γιώργος ασχολείται με τη μουσική. Είχαν παίξει και τραγουδήσει πολλές φορές παρέα στον «Πρωινό καφέ». Πάντα έφερνε νούμερα. Πάντα έφερνε μαζί της και τον Κώστα, τον σύντροφό της. Τον επέβαλε. Ήταν Χορευτής.
Η αδελφή της Ελένη, είναι σπουδαία ηθοποιός. Θα μου επιτρέψουν όμως να πω, πως την παράσταση έκλεβε η Νατάσα. Ήταν μεγάλη πρωταγωνίστρια. Υποκλίθηκα πολλές φορές στο ταλέντο της, μαζί με τους αμέτρητους φανατικούς θαυμαστές της. Υποκλίνομαι γιατί ήξερε να χάνει και να κερδίζει. Όταν έχανε, γινόταν πιο δυνατή. Περίμενε τη στιγμή, που θα κέρδιζε για να πει στη Νατάσα, ‘’στα έλεγα εγώ’’, οι νικητές στα δύσκολα φαίνονται. Ήθελε να νικά τον ίδιο της εαυτό. Δεν τον άφηνε στη μοίρα του. Τον αγαπούσε, όσο μπορούσα να ξέρω… όσο μου επέτρεπε να την μάθω. Ήταν πολύ δυνατή. Με έμαθε να μην τα παρατάω εύκολα.
Αν ζούσε…
Ο φίλος μου Γιάννης Κυφωνίδης, αξιόλογος συνάδελφος από τη Θεσσαλονίκη, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως τελειώνει το βιβλίο του και αναφέρεται στη γνωριμία του με τη Νατάσα. Ευθύνομαι μου είπε… γιατί γνώρισε έναν τόσο σημαντικό ΑΝΘΡΩΠΟ!
Η Νατάσα Γερασιμίδου δεν ζει.
Είχε μεγαλείο ψυχής. Ο μυστικός δείπνος αποκτά άλλη αξία στο πρόσωπό της. Νιώθω πως έχασαν όσοι δεν έπαιξαν μαζί της, όσοι δεν την άγγιξαν, όσοι δεν γνώρισαν το μεγαλείο της ψυχής τους…"
Περισσότερα στο: http://entertv.gr/
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου