Γράφει το ENTER TV της Ζήνας Κουτσελίνη:
«Η αίσθηση του ότι ‘έχω
πρόβλημα’, μετατρέπεται πολύ γρήγορα στην εντύπωση ‘μόνο εγώ έχω πρόβλημα’. Με
ερωτηματικό ή όχι, η αντίληψη αυτή αποτελεί από μόνη της παράγοντα απομόνωσης.
Το μοίρασμα με άλλους ανθρώπους, μειώνει το συναισθηματικό φορτίο και
ταυτόχρονα τοποθετεί τα θέματα που μας απασχολούν, σε ρεαλιστικό πλαίσιο.
Συχνά οι επιθυμίες μας δεν
ταυτίζονται με αυτές των κοντινών μας προσώπων και η ικανοποίηση των προσωπικών
μας αναγκών συγκρούεται με τους κανόνες και τις συνήθειες του στενού
οικογενειακού ή εργασιακού περιβάλλοντος. Προκειμένου να αποφευχθεί λοιπόν η
σύγκρουση και να διαφυλαχτούν οι υπάρχουσες ισορροπίες, υιοθετούμε μια παθητική
στάση ή μια στάση ανοχής. Έτσι τα θέλω μας αναβάλουν την πραγματοποίησή τους
επ’ αόριστον, συγκρούονται με τα πρέπει και η εσωτερική αυτή διαμάχη οδηγεί σε
μονοπάτια που δεν θα θέλαμε να βαδίσουμε, αλλά…
Αυτός είναι ο πιο ασφαλής
δρόμος για να φθείρουμε την αυτό-εικόνα μας, δηλαδή τον τρόπο που βλέπουμε τον
εαυτό μας και την ίδια στιγμή να υποβαθμίζουμε την εικόνα που προβάλλουμε στους
άλλους. Προκαλούμε, χωρίς να είναι αυτός ο στόχος μας, συμπεριφορές και
αισθήματα μειονεξίας που συντηρούμε με σκέψεις όπως: Δεν αξίζω…Δεν είναι αυτά
για μένα… Δεν είμαι τυχερός… Ποιος να με υπολογίσει εμένα…
Η γέννηση και η παγίωση των
όποιων αρνητικών μας σκέψεων, οδηγούν στην εγκαθίδρυση εμποδιστικών πεποιθήσεων
που διαμορφώνουν δύσκαμπτες νοοτροπίες και συμπεριφορές. Ζούμε λοιπόν τη ζωή
μας φορώντας τον μανδύα του Τοσοδούλη, θυμωμένοι και απόλυτα προσανατολισμένοι
στην μιζέρια μας, βιώνοντας το άγχος και τα αισθήματα ανικανότητας σαν τα μόνα
που μας αξίζουν.
Η συμμετοχή μας σε μια
ανοιχτή ομάδα Life Coaching έχει σαν πρώτο στόχο το μοίρασμα. «Μοιράζομαι το
πρόβλημά μου σε ασφαλές περιβάλλον όπου η κριτική δεν έχει καμία απολύτων
θέση», σημαίνει εκτόνωση της συναισθηματικής φόρτισης που είναι απαραίτητη για
να μπορούμε να δούμε τα θέματά μας μέσα σε σωστό, ρεαλιστικό πλαίσιο.»
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου